Just this side of heaven is a place called Rainbow Bridge.

When an animal dies that has been especially close to someone here, that pet goes to Rainbow Bridge. There are meadows and hills for all of our special friends so they can run and play together. There is plenty of food, water and sunshine, and our friends are warm and comfortable.

All the animals who had been ill and old are restored to health and vigor. Those who were hurt or maimed are made whole and strong again, just as we remember them in our dreams of days and times gone by. The animals are happy and content, except for one small thing; they each miss someone very special to them, who had to be left behind.

They all run and play together, but the day comes when one suddenly stops and looks into the distance. His bright eyes are intent. His eager body quivers. Suddenly he begins to run from the group, flying over the green grass, his legs carrying him faster and faster.

You have been spotted, and when you and your special friend finally meet, you cling together in joyous reunion, never to be parted again. The happy kisses rain upon your face; your hands again caress the beloved head, and you look once more into the trusting eyes of your pet, so long gone from your life but never absent from your heart.

Then you cross the Rainbow Bridge together...









Artan Kelpiebrink
04-02-2009 / 19-10-2015

Those we love don't go away
They walk beside us every day
Unseen, unheard, but always near
Still loved, still missed and very dear

Foto's van Artan





Paper
30-03-1993 / 04-11-2010

Bij mij geboren op 30-03-1993, net als haar zus Gizmo, kreeg zij na enkele weken pas haar naam, Paperclip. Ze was een heel schuwe kat, die bij de minste beweging spugend en statisch door de kamer stuiterde en mensen ontliep.

De enige keren dat ze de grote boze wereld vergat en vrij kon spelen, was als er folders in 't wijkkrantje gestoken moesten worden. Ze veegde net zolang onder 't papier door tot ze een paperclip vond, en timmerde deze vervolgens vakkundig morsdood gedurende een half uur. Hiermee veroverde zij haar naam: Papertje of Peep.

Gedurende de avond en nacht verschanste zij zich beneden op de bank bij haar zus. En nadat deze bijna vijf maanden geleden moest worden ingeslapen, veranderde Paper volkomen. Ze kwam nu ook overdag beneden, zocht aandacht, zelfs van onze drukke Artan.

Dat ze 17,5 jaar is geworden, was haar aan te zien. De ooit zo dikke theemuts was nu smalletjes en teerde inmiddels in op haar spieren. We hebben haar een rustig afscheid gegeven.

Foto's van Paper





Gizmo
30-03-1993 / 13-06-2010

Ze werd bij mij geboren, net als haar zus Paper, uit BOMPie. Zo heette ze, Bewust Ongehuwde Moeder Poes, alzo door mij gedoopt, toen ik haar claimde nadat ze hoogdrachtig van drie hoog werd gesmeten. BOMPie mocht blijven met twee dochters, en samen vormden ze een kliekje. Waar de één was, volgde de ander, gemonitord door de derde.

In die tijd had ik nogal wat katten: kneus, opvang of gedropt, en één van hen heeft niesziekte meegebracht onder de clan. De kittens waren pas twee weken, toen ze geveld werden door de nies. Gizmo en haar zus hebben er chronische nies aan overgehouden, maar gecontroleerd.

Ze was de rust zelve, kroop bij de honden in de mand of op de bank, waste ze letterlijk de oren, wenste kopjes te geven aan elk levend wezen en koos iedere keer weer precies mijn schoonvader uit om naast of op te gaan zitten. Drie keer raden of die daar blij mee was... :-)

Ze was eerst ook best schuw, maar na haar tweede narcose om een tumor van de ribbenkast te verwijderen, werd ze wakker met een nieuw karakter. Onverstoorbaar en alsmaar met haar poot je aantikkend. Als je niet reageerde, haakte ze één nagel in je kleding en mieuwde erbij. Je móést haar gewoon wel aanhalen. :-)

Ze is ingeslapen toen de nieren het opgaven.

Foto's van Gizmo






Navaho
11-02-1996 / 07-09-2009

Dat waar ik zo bang voor was... Het is nu dan toch gebeurd. We hebben je moeten laten gaan.

Mijn lieve droplul met je eigengereide karakter. Niets moest je hebben van andere mensen, alleen het eigen kringetje was in orde. In tegenstelling tot hoe je met honden was. Ondanks of dankzij je natuurlijke dominantie heb je maar één keer gevochten en dat was nog alleen maar omdat die grote reu op één van jouw kleine teefjes dook. En dat kon een heer van stand zoals jij was natuurlijk niet over zijn kant laten gaan.

Navaho O'Ninho de Pássaros. Zo heette je op zijn paasbest. De koosnaampjes die we voor je gebruikten zal ik hier niet allemaal noemen, je zou je schamen, schele ;-) Het laatste jaar kwam er een nieuw naampje bij: dove. Je was niet helemaal doof, wel wat gehoorverlies. Vervolgens kreeg je pijn in je rug. Met pijnstilling hebben we dat goed onder controle kunnen houden, tot je op het eind last kreeg van uitval en de pijn door je medicatie heenkwam. En nu... nu ben je daarvan verlost...

Als ik met tranen een trap kon maken en van de regenboog een brug,
klom ik nu naar de hemel toe en nam je mee terug.

Foto's van Navaho






Dinky
01-03-1995 / 02-03-2009

Als pupje van vijf maanden kwam ze bij me. Kruising Jack Russel x Keesje. Ik moest uitkijken dat ik niet over haar struikelde, aangezien ze zo klein was en bijna niet opviel tussen mijn stapeltje grote honden. Maar al snel had ze precies in de gaten hoe het werkte bij ons en ze was graag mee op pad. Haar plekje was -en is dat altijd gebleven- kort achter mijn hakken. Pas als we echt kilometers gingen maken of een paar dagen met rugzak en tent op pad gingen, kwam ze los en liep ze wel eens vooruit. Commando's kende ze niet, zelfs geen 'zit', maar ze wist precies mijn intonatie te interpreteren. Nooit aan de riem, lekker relaxt naast me in de trein en tot ze dovig werd hoefde ik nooit op haar te letten. Zij lette wel op mij.

Om de één of andere reden was ze dol op wroeten in de bagger. Zompige, drassige grond had een enorme aantrekkingskracht op haar en niets was leuker dan in de zut graven tot er een kuiltje ontstond wat direct volliep met drab. En dan als het even kon ook nog alle wortels die ze tegenkwam als flos gebruiken. En als ze dan echt helemaal onder de drek zat, ging ze heerlijk op haar rug liggen draaien: goed voor de rimpels ofzo. :-)

Ze werd ziek toen ze ruim dertien en een half jaar was. Niet dat dat duidelijk was, maar bij een routinecheck die ik bij oudere dieren laat doen, bleek haar lever ermee op te houden. Uiteindelijk heeft ze zich nog kranig geweerd door de haar nog gegeven tijd te verdubbelen zonder zich er ziek bij te voelen. Vreetziek ja, maar beroerd niet. We hebben niet langer op de laatste verslechtering gewacht die het einde zou inluiden, maar haar zonder ellende laten inslapen.

Foto's van Dinky






Voeshi
05-03-1995 / 02-02-2009

Ze werd geboren in Turkeye. Haar moeder was een raszuivere Van: lange witte vacht, odd-eyed en statig. Haar vader de opperkater van de buurt ergens op straat. Met vijf weken werden ze van de poes gescheiden en de turkse jongen die me drie weken op sleeptouw nam in Turkeye deed haar aan mij cadeau. Zo kon ze nog een dag of wat extra bij ma Poes blijven, voordat we weer naar de familie gingen waar ik inwoonde toen. De week erop heb ik haar vrijwel steeds bij me gedragen in mijn wollen bodywarmer, gevoed met flessenmelk en ze vloog op leeftijd van zes weken Nederland binnen.

Toen ze een jaar of zeven was, werd ze blind. Geen reden te vinden, niets aan te zien, gewoon blind. Heel vaag reageerde ze nog op licht, maar stel je je daar niet teveel van voor, want ze zag gewoon niks meer, enkel haar pupillen vergrootten of versmalden zich. Toch ging dat goed hier. Ze was het gewend, ze werd langzaam blind en wende er dus aan. Zo goed zelfs en ze was zo op haar gemak altijd, dat niemand in de gaten had dat ze inderdaad blind was.

In de zomer van 2008 viel ze af. Zoals iedere zomer, alleen nu iets meer dan andere jaren. Maar het stopte niet. Terwijl de andere katten alweer voller werden, bleef Voesh magerder worden en uit het bloedbeeld bleek een leverstuwing. Gelukkig nergens last van, maar zodra ze zich ziek begon te voelen, is ze ingeslapen.

Foto's van Voeshi






Sandi
27-06-1995 / 25-11-2006

Helemaal uit Friesland kwam ze als een wolbaaltje ons huis binnenrollen. Heel deftig heette ze Gwen van het Poptaslot, maar voor ons was ze Sandi, of vaker nog Droopy met dat ene knikkende tipje aan haar oor. Ze was heel easygoing in huis. Grote bek, maar een klein hartje en hoefde helemaal niet op een prominente plaats. Ze nam genoegen met een koel hoekje. Blafte je dood als je de plaats opkwam of het huis binnenstapte. Met haar dikke vacht lag ze graag en veel buiten, ze was een plaatje om te zien, een heerlijk zachte knuffelbeer die altijd zachtjes bromde als je haar dan ook uitgebreid knuffelde of wanneer één van de katten haar oren waste.

Ze werd duidelijk een ouwe doos haar laatste twee jaar, je zag haar vergrijzen in doen en laten. Ze hebben iets speciaals, oudjes. Helaas horen daar ook lichamelijke gebreken bij en Sandi had dat in de vorm van een mankerende alvleesklier. Uiteindelijk escaleerde dat, ze zakte weg, kwam bij met hersenletsel en we hebben haar de dag erop in laten slapen.

Dag Droopy. Voor zover je me nog begreep, volgde je me onverschrokken en vol vertrouwen je rust tegemoet. Geen pijn en ellende meer.

Foto's van Sandi






Bolleke
06-05-1996 / 01-11-2006

Midden in de nacht kwam ze ter wereld in mijn bed, omdat haar moeder onder het dekbed was gekropen. Ze vertrok van deze wereld in mijn handen, een traan op haar vacht.

Spondylose in de nek en een gezwel in haar buik deden teveel pijn om prettig door te leven, dus gunde ik haar een goed einde. Als pup van Dinky en een maltezer reu werd ze in de roedel geboren en viel niet echt op. Ze paste er gewoon tussen en deed haar ding. Een beetje met moeders rausen, een beetje door het gras rollebollen en heel hard rondjes draaien als ze mee uitging. Oh, en natuurlijk oostindisch doof achter de andere honden aanrennen als die actie zagen, want zelf zag ze het zelden, ze ging gewoon mee op het enthousiasme van de rest. ;-)

Ja, dat was Bolleke: makkelijk en enthousiast. Mankeerde nooit wat, behalve een slecht kapsel. Was altijd in de buurt, maar niet hinderlijk en immer blij mee op pad. Ze werd maar tien en een half jaar oud.

Foto's van Bolleke






Cinny
01-08-2003 / 25-02-2005

Mijn vriendje! Een echt mensenratje. Likte elk stukje huid dat hij vinden kon, zat liefst uren in je nek en hield het daar meestal ook nog schoon, was speelser, ondernemender, nieuwsgieriger en volgens mij ook intelligenter dan menig soortgenoot en maakte dan ook de dienst uit onder het stelletje ongeregeld.

Echt een pareltje, cinnamon berkje of niet, gewoon een lekker diertje, zoals hij soms ineens met dansende snorharen over mijn monitor naar me kwam kijken. Mijn lieve kerel is niet meer.






Mickeybitch
1990 / 1999
Van alle katten die haar voor- en nagingen, waarom staat zij wel op deze pagina?

Nog niet eerder kwam ik zo'n eigengereid stuk vreten tegen als deze kat. Toen ze door een kennis van me werd weggedaan, omdat ze als kitten niet te houden was, had ik al honderd keer gezegd, dat ik haar het einde vond, een karaktertje van heb-ik-me-jou-daar. Drie keer raden wie als eerste gebeld werd. En zo kwam Mickeybitch bij ons.

Nog geen half jaar en één bonk zelfverzekerdheid. Ze kreeg een strategische plaats op een drempel, zodat ze alle kanten op kon schieten als ze wilde, maar nee, ze vleide zich met zwiepende staart neder op die drempel, en geen kat des huizes heeft haar ooit een poot dwars gezet. Nooit. Ze kwam, zag en overwon direct. Zelfs de honden kregen al snel eerbied voor haar, want ze week gewoon niet, punt uit.

Ze leerde dat de opvangeenden niet voor haar waren, evenmin om het even welk scharrelend gevogelte in mijn tuin of huis. Eddie de kauw werd dus ook gedoogd, maar ze heeft wel eens in luttele seconden tijds een bak met gerbils uitgemoord.

We verhuisden, ze vond een kier en ontsnapte. Nooit zag ik haar weer.






Arta
1993 / 1999

Ach ja, Arta, mijn schaduw. Ze werd door Randi bij bij mij thuis geworpen, en vanaf het moment dat dr bruine kont zichtbaar werd, besloot ik dat ze bij me bleef... Door dik en dun, dat beestje deed alles voor me, en ik voor haar.

Als rode pup van een nest van 6 zwartgelen, naast die ene zwarte, was ze een uk die eruitsprong. Acht hummels die krioelden rond de kale warme tepels en die ene rooie die zo opvallend voor ons aanwezig was. Vanaf dag één was er een stilzwijgend verbond tussen mij en deze pup... jij blijft. En zij wist dat gewoonweg. Haar nestbroeders en zusters groeiden samen met haar op tussen een partijtje tantes en een oom, een mud katten, chins, vogels, eenden en bezoekend of logerend beestenspul. De rooie gleed in ons leven als was ze er nooit weggeweest.

Nog voordat ze een jaar oud was, had ze alle commando's onder controle, liep ze de GG2 feilloos, las ze de lichaamstaal van mij en mijn gezin en reageerde op een knipoog. Opgevoed door haar tantes, ma en oom, getraint door mij. Want haar hoefde ik niet op te voeden... als ze een misstap beging, of eigenlijk dreigde te begaan, zetten de andere honden haar gelijk op het juiste spoor terug. Ze verleerde dus niets van de manier waarop honden met elkaar om horen te gaan, zonder commando's maar middels subtiele lichaamstaal.

Op een wandeling met alleen die rooie werd ik gegarandeerd smerig. Want ik kon een ikhouvanjou kus nooit weerstaan van haar, alleen was ze een notoire slotenfreak. Als het stonk en/of nat was, begon ze erin te graven, wentelen, zwemmen of anderzins kloten. En zwemmen, joh een fuut was er niks bij! Deze rooie dame dook. Kop vooruit, ogen open en zwemmend naar de bodem, haalde ze van een meter diep bakstenen en ander gerei omhoog.






Bianca
1990 / 1998
Als wolbaaltje van zeven weken kreeg ik haar cadeau toen ik net goed en wel zelfstandig ging wonen. Ze haalde elke cursus op haar sloffen en deed niets liever dan direct op om het even welk commando reageren. Gewoon voor haar lol.

Ik heb uren en dagen met haar gelopen, ook toen ik meer dan een handvol honden had. Ze had een dijk van een bespiering daardoor, en nooit was me iets opgevallen. Tot het moment dat ze achter een konijn aanschoot en gewoon het prikkeldraad niet zag, waardoor ze in volle vaart over de kop sloeg en keihard languit op haar rug knalde.

Niets gebroken, niets gescheurd, wel alles vreselijk gekneusd natuurlijk, maar toen de hechtingen in haar front verwijderd moesten worden, liep ze nog steeds kreupel, dus hebben we haar geröntgend, en toen kwam er iets aan het licht wat niemand verwacht had. Zelfs geen van de dierenartsen had ooit eerder gezien in welke mate Binkie HD had.

Ik heb mijn honden altijd byzonder slank gehad, en dat samen met haar bespiering heeft ervoor gezorgd, dat ze het altijd kon opvangen. Maar door de kneuzingen had ze haar spieren minder willen belasten, ontstond er in heel weinig tijd artrose en ze is uiteindelijk onder mijn handen ingeslapen.






Randi
De lankmoedige. Ze was al snel de nummer twee in de roedel, en haar kracht had haar naar de alfa status kunnen brengen, als ze niet steeds op overwicht verloor van Bianca. En dat was enkel omdat die dat nou eenmaal al was, leading lady. Het resulteerde in een regelmaat van bezoekjes van een dierenarts, met hechtgaren en naald.

Verder was ze werkelijk heel verdraagzaam. Snel tevreden, altijd blij, nooit vervelend, graag erbij vanaf de zijlijn, een heerlijke hond, gewoon door haar handelbaarheid.

Bij de scheiding ging ze met mijn ex mee, waar ze tot haar dood de alfa is geweest.






Er is een plaats in de hemel met de naam Regenboog Brug.

Als een dier, dat een hele sterke binding heeft met iemand hier, overlijdt, gaat deze naar Regenboog Brug. Daar zijn graslanden en heuvels voor al onze speciale vrienden, zodat ze kunnen rennen en samen kunnen spelen. Er is genoeg eten, water en zonneschijn en onze vrienden hebben het er warm en comfortabel.

Alle zieke en oude dieren worden hersteld in gezondheid en kracht; zij die gewond of verminkt waren, worden weer ongeschonden en sterk, precies zoals wij ze herinneren in onze dromen. De dieren zijn gelukkig en tevreden, maar er is één klein ding: ze missen allemaal een speciaal iemand, iemand die achtergebleven is.

Ze rennen en spelen samen, maar er komt een dag dat er één plotseling stopt en de verte in kijkt. Zijn heldere ogen staan strak; zijn verlangende lichaam begint te trillen. Opeens breekt hij uit de groep en vliegt over het gras, sneller en sneller.

Je bent gezien, en wanneer jij en je speciale vriend elkaar eindelijk treffen, houden jullie elkaar stevig vast in dit vreugdevolle weerzien, om nooit meer gescheiden te worden. De gelukzalige kussen regenen op je gezicht; je handen aaien de liefdevolle kop en je kijkt nog een keer in die vertrouwde ogen, zo lang weggeweest uit je leven, maar nooit uit je hart.

En zo betreed je de Regenboog Brug, samen...




© Luvdalot Graphics & Design