eindhoven-boxtel / boxtel-hilvarenbeek / hilvarenbeek-bladel / bladel-borkel / borkel-soerendonk / soerendonk-heeze


Het Brabants Vennenpad


Deze wandeling is volgens het boekje zo'n 233 kilometer in totaal. Wandelen door de Kempen en de Meierij. Dat zegt eigenlijk wel genoeg. De route gaat door kleine en minder kleine dorpen na begonnen te zijn in Eindhoven. Tegen de klok in gaat het dan via het Dommeldal, door de Kampina, langs landgoederen naar de Kempen om dan via het Leenderbos en "Het land van Van Gogh" weer in Eindhoven te eindigen.

Zondag 01 en maandag 02 februari 2015 van Eindhoven naar Boxtel, 47 kilometer.

De Dommel zal centraal staan deze keer. Of toch in ieder geval vandaag. En water. Gewoon water. Van vennen, van regen, van slootjes en plassen, van bagger en gore schoenen. Maar ik heb genoten. Net als Artan trouwens :-)

Uitgestapt op CS Eindhoven, lopen we aan de juiste kant het station uit. Meteen tegen de Dommel aan, die we moeten volgen volgens het boekje en de beschreven tekst. Maar hoe ik mijn best ook doe, ik blijf maar tegen een muur lopen. Of nouja, tegen een paar doeken die als muur dienen. In de versie van 2005 staat namelijk dat ik onder een brug door moet lopen, maar dat is dus omgebouwd tot een slaap- annex verblijfplaats van enkele daklozen. Dus ik neem een alternatieve route en kan aan de andere kant van het water Artan losgooien. Dat wordt gewaardeerd ;-)

Kort voor de Kleine Dommel neem ik weer een detour. Artan zakt tot zijn buik weg in de zut en ik loop toch nog maar een klein stukje verder over de stoep. Vervolgens ga ik er toch echt aan geloven en nadat ik heb geprobeerd om langs een supersmal randje te lopen om niet te diep weg te zakken in de drek, geef ik dat ook maar op als ik uitglijd en voorover voluit in de prikkeldraad hang. De winkelhaak in mijn jas merk ik pas dagen later op, maar die zit onder mijn arm, dus dat wordt niet echt nat :-/ De route wordt wel steeds mooier, of misschien blijft ie gewoon net zo mooi als ie al was, maar naar mate ik me meer overgeef aan het lopen en me minder van de bagger en regen aantrek, lijkt het mooier te worden :-)


Uiteraard moet ik nog wel opletten waar ik mijn voeten zet, maar zolang ik niet tot over de rand van mijn schoenen wegzak, zal het vast goedkomen. De uitzichten zijn er niet minder dramatisch door en als ik een bordje "Let op nat gebied - Blijf op de paden" tegenkom, moet ik eigenlijk wel lachen. Want zo droog was het hiervoor nou ook weer niet :-) De aalscholvers bekijken dat lachende mens argwanend... spoort vast niet helemaal om met dit weer hier te lopen...



Kort voor Son loop ik tegen het Wilhelminakanaal aan. Hier ga ik rechtsaf en geniet van een stukje asfalt. Dat ik dat nog eens zou zeggen... Een eindje verder gaat het door de Sonse Bergen, langs een dode arm van de Dommel. Daar kijk ik op terug als ik tegen drie uur een late lunch neem. Of tweede lunchpauze. Wat kan het mij ook schelen, ik heb de tijd aan mezelf.


Na een kort stukje langs de weg gelopen te hebben, buigt mijn route weer af richting de Vresselsche Akkers. In dit middeleeuws akkerbouwcomplex loodst de markering me hier boven langs de steilrand die de Dommel in het dekzand heeft uitgeslepen.


Daarna volgt het Vressels Bos. Iets hoger in het landschap gelegen, maar wel met veel vennen. Zodoende vind ik water te drinken en een droog plekje onder de tent voor de nacht naast de Hazenputten. Dat het water erg venig smaakt, is vast omdat hier veel turf in en rondom dit natuurlijke ven is gestoken.



>> Vervolg van het Brabants Vennenpad >> klik hier >>