eindhoven-boxtel / boxtel-hilvarenbeek / hilvarenbeek-bladel / bladel-borkel / borkel-soerendonk / soerendonk-heeze


Het Brabants Vennenpad

Zondag 01 en maandag 02 februari 2015 van Eindhoven naar Boxtel, 47 kilometer.

De volgende ochtend ben ik vroeg wakker. We sliepen vannacht dan wel tussen de bomen, maar ik had de voorkant van de tent in de wind gezet die vanaf het watertje kwam, zodat ik de kou zou opvangen ipv Artan. Het tentje heeft rondom een decimeter ruimte vanaf de grond en aan de voorzijde zo'n veertig centimeter. Goed voor de verluchting, minder wanneer je je warmte vast wilt houden met gaas tot op de grond. Maar omdat we wild staan en omdat het toch onder nul was vannacht, val ik ook niet meer in slaap wanneer ik tijdens de schemering wakker word, dus nadat ik snel alles heb ingepakt, maak ik op het bankje aan het water lekker warm ontbijt. Artan leurt alweer met stokken en het deert hem nu niet meer dat het koud is: zodra hij in beweging is, komt alles goed.


Na de Moerkuilen doorkruist te hebben, slaan we linksaf bij een kapelletje. Ik heb nog even de neiging om te schuilen tegen de flinke wind en half-natte sneeuw die uit de lucht komt zeilen, maar het lijkt er niet droger op te gaan worden, dus hoppetee. Zodra we het veld instappen, krijgen we de volle laag en Artan gaat uit zijn pan: die vindt dit geweldig! Als het hard waait, of sneeuwt, of hagelt, of regent, of een combi van dat alles... dan moet hij nog harder blaffen en nog harder rennen dan anders. Wordt ie blij van ;-)

Dan doorkruisen we Sint-Oedenrode. Hier bewaar ik warme herinneringen aan. Even uit de koude, een uitsmijter op een stoel en aan een tafel, warme latte erbij, hmmm. En dan weer verder. Het sneeuwt niet meer, de wind is ietsje gematigd en we lopen weer richting de meanerende Dommel.


De route lijkt op de kaart in het boekje regelmatig verhard te zijn, maar het valt me alles mee. We lopen lekker door en komen over enkele mooie paden. Naast ons veel nattigheid en de sloten lijken het niet af te kunnen voeren. Al snel zien we ons voor een boel water staan. Het pad staat onder en het blijkt te diep om droog verder te kunnen gaan. Artan dartelt vrolijk rond, maar ik ga terug en probeer de alternatieve route. Die ook onder water staat, maar door van pol tot pol te hupsen, halen we toch weer het droge.





Bij het Duits Lijntje aangekomen, gaan we even onder het afdak zitten van het cafe. Na een pauze met een snack gaan we het laatste stuk te lijf. In het boekje heet het nog de alternatieve route, maar inmiddels is het de volledig gemarkeerde route geworden. Ik ken het hier van eerdere wandelingen, onder andere met Ed, de ezel van "Het Skonste Plekske" even verderop. Ook hier weer een boel nattigheid, maar wij lopen in ieder geval op het pad droog.



Via Kasteel Stapelen lopen we Boxtel binnen waar we de trein naar huis pakken.


>> Vervolg van het Brabants Vennenpad >> klik hier >>