eindhoven-boxtel / boxtel-hilvarenbeek / hilvarenbeek-bladel / bladel-borkel / borkel-soerendonksoerendonk-heeze


Het Brabants Vennenpad

Zaterdag 30 mei tot en met maandag 01 juni 2015 van Hilvarenbeek naar Bladel, 45 kilometer.

Prachtig wandelweer, rond de twintig graden en een paar dagen vrij. Wat doe je dan? Ikke tenminste wel: op pad! Het is heel raar, maar ik ga zonder honden weg. En aangezien ik ook geen stokken bij me heb, loop ik met lege handen. Daardoor heb ik het hele weekend het idee dat ik alsmaar iets vergeet, want het komt maar zo zelden voor de laatste jaren, dat ik alleen op pad ga...

Alleen. Dat moet ik even een klein beetje nuanceren. Als ik namelijk Hilvarenbeek uitloop, komen mij grote groepen wandelaars tegemoet. Nu ben ik blij, dat ik geen honden bij me heb, want dan zouden ze alsmaar aangelijnd moeten zijn. Nee, nu knik ik iedereen gedag en hoor achter me de zachte stemmen elkaar vragen of ik wel weet, dat ik de verkeerde kant in loop. Of meesmuilend gegniffel, dat ik wel veel brood bij me heb voor vandaag. Onder andere grote stukken van het Brabants Vennenpad worden gebruikt voor de wandel tweedaagse met start- en eindpunt Hilvarenbeek. Morgen zal ik een paar meter oplopen met enkele mensen die me vandaag ook kruisen. Zij hebben diep respect voor mij, dat ik met die "zware rugzak" loop en in mijn uppie in het bos slaap. Ik heb diep respect voor hen, dat zij 2x veertig kilometer doorjakkeren met groepen tot twintig man tegelijk. Ieder zijn meug :-)

Het eerste stuk meteen buiten Hilvarenbeek zou direct rechtsaf langs de bosrand moeten zijn, maar de markeringen sturen me linksaf langs de bosrand. Ohjee, dat begint al lekker. Maar trouw volg ik de markeringen en zo komt het, dat ik met een lus van zeker drie kilometer extra aanbeland bij het Groot Ven. Niet dat ik dat terug kan vinden in het boekje, noch op de kaart en zelfs niet op (of in de satelietversie van) google maps half 2015, maar ik snap nu wel waarom de route hierlangs verlegd is. De vier boswachters die een paar motorcrossers recht voor mijn neus insloten op een smal bospaadje hebben me nog uitgebreid over het ven, het ontstaan en de bewoners verteld; leuk!




Dan volgt eindelijk een kort stukje in de richting zoals het routeboekje aanduidt langs de bosrand, voordat ik weer t bos mag induiken en langs de Rovertse Leij kom te lopen. Het beekje stroomt met aardige snelheid langs me af, maar door de begroeiing komt het maar af en toe in beeld. Bij Gorp liggen wat bewerkte velden bij een enkel huis midden in het bos en daar zie ik alweer een fazant lopen. Nadat ik weer terug ben bij de Rovertse Leij, kom ik een bankje tegen en besluit ik mijn avondeten klaar te maken. In het goede gezelschap van een hele rits vogels en een eekhoorntje eet ik mijn zakje leeg, lig nog even op mijn rug naar de boomtoppen te staren en loop vervolgens verder.




Het kronkelbeekje wordt nog een poosje gevolgd, maar bij Roovert kom ik op de weg aan. Hier liggen de routes weer overhoop en volg ik de markeringen maar weer. Sja, wat wil je ook met een tien jaar oud routeboekje uit 2005. Ik heb een plekje voor mezelf bedacht langs een meertje in het bos waar ik nu op mijn akkertje naar toe kuier, maar als ik van de route afbuig, zie ik dat de banden van de 4x4 van de boswachter dat ook hebben gedaan. Ik draal nog een half uurtje bij het water, maar zie nergens sporen terugkeren, dus loop van het open ven weg.

Zo'n honderd meter verderop in de overgang van open en licht gras tussen uit elkaar staande bomen naar donkerder bos met droge ondergrond span ik mijn tarp af in de schemering. Vanuit het licht niet te zien, hoe raar dat ook mag lijken als je de foto ziet die ik naar het licht toe maakte. Dat blijkt ook wel, want ik zie de boswachter later recht in mijn richting kijken, maar hij ziet me niet. Of vindt het wel best dat ik daar sta, maar dat durf ik te betwijfelen :-)

Nog later, als het bijna donker is, hoor ik een vogel overvliegen die ik niet kan thuisbrengen. Drie keer knorren als een kikker en vervolgens een fwiep als van een hondenspeeltje. Dat gaat zo maar door zolang ik het dier hoor vliegen. Drie of vier keer wordt de vlucht uitgevoerd en steeds over hetzelfde deel nagenoeg recht boven mij. Ik vermoed een houtsnip, maar dat is een wilde gok, alleen maar omdat ik niets anders kan bedenken. Later thuis bleek ik goed gegokt te hebben: het was de territorium- of baltsvlucht van de houtsnip.




De volgende ochtend bijtijds wakker van de ochtendschemering en snel alles ingepakt. Dan zo'n zeven kilometer door een ontwakend bos gelopen tot bij een camping. Kattewasje gedaan bij het toiletgebouw, nestelende koolmees in de buitenlamp bekeken, campingwinkel bezocht en weer op pad. Omdat het nog zo vroeg is, zijn de dieren helemaal niet bedacht op mensen en ik loop een poosje stilletjes achter een ree aan zonder dat deze me doorheeft. Bij de Reusel kom ik weer tussen al dat wandelend volk terecht, maar ik buig ook gelijk weer af om via kleine paadjes bij De Flaes uit te komen. Bij dit ven ga ik eens lekker mijn verlaatte ontbijt nuttigen.




Het vervolg van de route gaat langs een redelijk nieuw opgetrokken uitkijktoren "D'n Flaes" en verder langs de Mispeleindsche Heide. Aan de ene kant van het pad ligt droog naaldbos met schouderhoge mierenhopen en aan de andere kant liggen vennen, waaronder Het Goor en staat het veenpluis me luchtig toe te zwaaien. Dit gaat over in de Neterselsche Heide en ineens is daar dan al de camping voor vandaag. Het was te verwachten, dat ik er bijtijds zou zijn, maar dat geeft me ook mooi de tijd om mijn tarp op de juiste manier af te spannen, want vanavond wordt er van 21 tot 01 uur zwaar weer verwacht. Regen, onweer, windstoten, echt weer om onder een zeiltje te liggen :-)






>> Vervolg van het Brabants Vennenpad >> klik hier >>