kanne-fraipont / fraipont-peterskirche / ouren-gilsdorf / diekirch-wormeldange / wormeldange-wintrange / wintrange-mondorf


De GR5


Begin augustus 2006 stond ik bij het Pieterpadmonument op de Sint Pietersberg en sloot het Pieterpad af. Mijn eerste LAW voltooid. Naar de markering van de GR5 kijkend, droomde ik wat weg... daar ging ik, mijn rugzak mijn hele leven bevattend naar Nice. Maar het is een beetje hoog gegrepen. :-)

En april 2007 liep ik een rondwandeling over de Cannerberg en St. Pietersberg, een stukje Jekerdal meenemend. Eigenlijk zat daar dus al een stukje GR5 bij, tot aan de brug in Kanne, over het Albertkanaal. Maar daarmee was ik nog steeds niet op het spoor van de GR5. Het zat gewoon niet meer in mijn gedachten, het was teveel, te groot. Ik ben maar ik en Nederland is al groot genoeg.

En mei 2007 liep ik echter helemaal per ongeluk weer een stuk GR5, ditmaal tussen Spa en Stavelot. Ik was er op een meeting in Stavelot en wilde terug naar de trein lopen in Spa. Na een klein stukje pikte ik de GR5 op, die ik volgde met een ter plaatse geleend boekje in de rugzak. Het boekje GR5, Maastricht-Spa-Diekirch. En tn wist ik het: ik ga de GR5 gewoon lopen. Betwijfelend of ik em ooit helemaal zal halen, maar het is een leuk streven. Ik kocht mijn eigen boekje en nu was het dan zover: ik begon in Kanne.


Zondag 23 t/m woensdag 26 maart 2008 van Kanne naar Fraipont, 55 kilometer.

zondag 23 maart; Kanne - Hauts de Froidmont
Trein, nog een trein, bus en belbus brengen me naar Kanne waar ik mijn zware rugzak omgord. De laatste paar wandelingen had ik een lichtere bij me, maar nu ga ik er vier dagen tussenuit en wel met sneeuw, nattigheid en een beetje kou in het vooruitzicht, dus ik ben behoorlijk bepakt. En heb ook mijn leki's weer eens bij me. De brug over het Albertkanaal brengt me in Avergat. Het voelt als een echt begin, een nieuwe route, hiephoi. Ik heb er echt zin in.

Een stukje verder kom ik langs het iets hoger gelegen Tour d'Eben-Ezer, vervolg via een hoogvlakte met uitzicht op een leemgroeve de route en daal af naar Wonck om een lus terug te maken langs het riviertje de Geer, dat in NL de Jeker heet.

Vanwege de vele regen en natte sneeuw de afgelopen dagen is alles wat niet op een weg lijkt een baggerbende. Kleine zandpaadjes en karresporen zijn verworden tot ware hindernissen, maar dat maakt het ook leuk. Zo volg ik dus de route tot ik aan een ongemarkeerd stuk kom. Het boekje beschrijft dat ook, dus ik zit goed. Alleen ehhh, de afgravingen liggen vrijwel op mijn pad en wat ooit als "een bosje" werd omschreven, is een zooitje stompen en wat kreupelhout. Ik heb wel een fantastisch uitzicht over de groeve die momenteel gebruikt wordt door motorcrossers. Na het nemen van de foto word me pas duidelijk, dat ik op een dun overhellend stukje aarde sta en ik dus elk moment naar beneden kan duvelen.

Dan het laatste kleine stukje. Geen markeringen en het boekje zegt, dat ik het pad rechtuit moet volgen. Doch er is geen pad meer. De enige weg gaat naar rechts. Achteraf blijkt, dat ik die had kunnen volgen en verderop wordt de markering ook weer aangegeven, maar voor me liggen akkers en weiden, en rechts voor me zie ik wat mij voorkomt als Hauts de Froidmont waar ik mijn tentje wil opzetten, dus ik banjer netjes langs de akkerranden in die richting. Ik stuit op de weg op een groepje mensen die me vol verbazing aanstaren en word door een oudere dame zr uitvoerig gewezen op het feit, dat het vannacht toch echt koud gaat worden en dat ik niet in mijn tentje moet gaan liggen.

Hauts de Froidmont is een hl leuk plekje. Een overdekte picnicplaats, twee stookplaatsen met schoorsteen, stromend water, openbare toiletten en tafels en banken. En niet te vergeten de groep gipsy-achtige mensen, die bergen voedsel en muziek mee hebben genomen en een feestje hebben gebouwd. Ik zet mijn tentje op een redelijk vlak stuk met de minste modder, warm me bij het vuur en ga slapen na uitvoerig de zwarte poes te hebben verteld, dat ze niet welkom is in mijn tent, ondanks dat het haar al een keertje lukte op mijn slaapzak te kruipen. Ze is erg volhardend en ik word snachts nog een paar keer wakker van haar geduw tegen de binnentent, maar het heeft toch ook wel iets. :-)


>> Volg me over de GR5 >>