thorn-stramproy-hamont-westerhoven / westerhoven-witrijt-reusel-tulderheyde-alphen / alphen-baarle / alphen-dreef / dreef-bergen op zoom


Het Grenslandpad


Een boekje zonder ezelsoren en vers ruikend, de vouwen nog strak in de kaft. Lang zal het niet duren, want eenmaal in de rugzak wordt ze behoorlijk mishandeld, maar vooralsnog is het weer duidelijk een hagelnieuw exemplaar. Van Sluis naar Thorn, zegt ze. 363 kilometer, zegt ze. Nou ik loop lekker vanaf Thorn richting Sluis, maar daar kom ik wrs nooit aan. Hekel aan asfalt en het vooruitzicht Zeelandse lange rechte dijken te moeten lopen, trekt me niet zo. Ik ben benieuwd waar we eindigen. Overigens is het pad ook weer aangepakt, waardoor het nu 372 kilometer lang is.

Donderdag 15 t/m zondag 18 mei 2014 van Thorn naar Westerhoven, ongeveer 70 kilometer.

Ja ongeveer 70 kilometer. Het boekje zegt 66 en de gps zei 76 gelopen kilometer. Nou hebben we wel wat meer gestapt, omdat we wildkampeerden en daardoor wat meer gelopen hebben op zoek naar een mooi plekje, maar wie het nou juist heeft??? Ongeveer dus. De gulden middenweg :-)

In Thorn aangekomen met de bus lopen we naar het hoogste punt, aangezien daar de kerk staat waar de route begint. Even opletten dat we niet het pelgrimspad pakken, maar dan zitten we op de juiste witrood route en lopen al snel het dorp uit langs de eerste wegwijzer. Meteen langs de meanerende Itterbeek en kort daarna lopen we de natte graslanden van 't Vijverbroek in. Vlonders zorgen ervoor, dat we geen natte voeten krijgen. Met de woorden: "Zo, ik heb er tenminste een.", kiek ik bij Neeritter een grenspaal. Deze mag op de eerste pagina over het grenslandpad sieren en dan vind ik het verder wel goed :-)



In het boekje staan veel rechte lijnen op de kaart en ook al gaan deze door groene vlakjes, toch doet het behoorlijk verhard aan allemaal. Nu is dat ook wel zo, maar toch is het erg mooi lopen. Dat de voeten er minder blij mee zijn, mede vanwege de rugzak die doorweegt, nemen we dan maar voor lief. In ieder dorpje van betekenis wordt iets genuttigd en de ijscoupe smaakt heerlijk. De groene en vochtige oases die we passeren, maken ook veel goed.


Na Stramproy komt nog een boel groen, maar het duurt toch nog vier kilometer eer we een plekje kiezen. Naast die genoemde vier, hebben we nog meer gelopen, want we namen op de kaart doodlopende paadjes om te checken voor mogelijke plekjes. Uiteindelijk zijn we het gewoon beu en kiezen kort langs een zandweg in een verhoogd bosje een vlak plekje uit. De tent en tarp worden opgezet en ik gooi na het afspannen de stok uit mijn kleine tentje, zodat deze plat komt te liggen en geen aandacht meer trekken kan vanaf de zandweg. Na nog een avondwandeling om Artan te laten plassen en de spieren een beetje los te lopen, steek ik de stok weer onder het zeil en gaan we slapen met open front.



We worden lekker bijtijds wakker en de nevelen hangen laag over de akkers. Snelsnel alle spullen ingepakt en in de rugzak gefrommeld, waarna we nagekeken door de longhorns onszelf stilletjes naar het dichtstbijzijnde bankje begeven voor een uitgebreid ontbijt en het goed inpakken van de tassen.



Na een warm welkom door de plaatselijke tekenpopulatie en een uitgebreid en goed ontbijt gaan we op pad. We beginnen echt over de grenslijn en kronkelen even over een modderig paadje tot we op de kettingdijk komen te lopen. Het is niet verhard, maar wel een harde ondergrond. Het loopt in ieder geval heel wat prettiger dan asfalt. Rechts van ons ligt een zeer goed gedraineerd stuk weidegebied en we passeren heel wat slootjes en bruggetjes.

Aangezien we alle tijd hebben vandaag, omdat we vroeg opstaan en pas laat de tent weer opzetten, nemen we vaak en lang pauze. De zere hakken door het vele verharde lopen kunnen ook wel wat rust gebruiken. Bij een klein ven in een heidegebiedje in de Laura-bossen, poedelt Artan wat in het water en zitten wij in de zon.

Hierna volgen een paar kilometer langs de Zuid-Willemsvaart. De kant waar wij lopen is een zandweg en er is geen autoverkeer. Artan kan wat zwemmen ter afkoeling en tegen de tijd dat we in Lozen aankomen, is de honger weer op komen zetten. Als de nood het hoogst is, is de friettent nabij.

Na weer een flinke pauze begint het vervolg erg mooi met eerst een viskwekerij die we passeren en vervolgens een meertje op de Lozerheide. Het is echt lente, want we komen talloze jonge vogels tegen, waaronder een koppel zwanen met grut.


Hierna volgen enkele mooie en pasgemaaide graspaden, vlak langs het arboretum voordat we weer langs een ander kanaal (van Bocholt naar Herentals) komen te lopen. Links van ons het water, rechts een fietspad en wij lopen op de verhoogde grasdijk. Midden op die dijk langs een boom en vlak voor ons vliegt ineens een eend op. Ze zat hier op haar nest, goed gecamoufleerd, maar uiteraard niet goed genoeg voor Artans neus. Er liggen zes eieren te wachten op haar terugkomst en ze houdt ons nauwlettend in de gaten vanaf het water totdat de woerd haar weer in de gaten krijgt.

Het is warm, we hebben aardig wat kilometers in de benen en het is nog veel te vroeg om gewoon door te lopen, want dan tikken we teveel kilometers weg. Dus pauzeren we languit langs het kanaal en doezelen wat, genietend van de rust, met opgetrokken wenkbrauwen bekeken door voorbijgangers. Die kunnen alleen maar jaloers zijn ;-)


Nog eens vijf kilometer verder komen we in Hamont en gaan op een terrasje zitten. Lichtjes ontstelt bekijken we enkele -duidelijk vaste- klanten, terwijl we wat drinken. Artan krijgt zijn eten, we vullen onze waterzakken en beantwoorden de man in jagersgroen dat we in het bos gaan slapen. Zijn reactie is niet erg geruststellend, maar we lopen naar de bakker en slaan groot in.

Voorbij Hamont staan wat grafheuvels op de kaart en als we daar denken te stoppen, worden we even opgehouden door een nestje mezen in een paal die pal langs het paadje staat. Terwijl we op ons kont in het gras zitten om te kijken welke ouders er komen voeren, blijken er erg veel joggers precies daar langs te komen waar wij ons kamp geplanned hadden. Dus we besluiten door te lopen en vinden een geweldig kommetje. Dertig kilometer en driehonderd muggen weerhouden ons ervan om nog uitgebreid eten te koken en we buffelen de bakkersvoorraad naar binnen en sluiten onszelf in onze slaapzak.


>> Vervolg van het Grenslandpad >> klik hier >>