thorn-stramproy-hamont-westerhoven / westerhoven-witrijt-reusel-tulderheyde-alphen / alphen-baarle / alphen-dreef / dreef-bergen op zoom


Het Grenslandpad


Zondag 26 t/m donderdag 31 oktober 2014 van Westerhoven naar Alphen, ongeveer 100 kilometer.

Zondagavond pruttelen Artan en ik na t werk naar Westerhoven. Martijn is wat verlaat door het OV en we treffen elkaar op station Eindhoven om gezamelijk verder te gaan. In het donker stappen we uit de bus in Westerhoven en lopen door het leuke natuurgebied richting het St Valentinus kapelletje. Helaas zit daar wat opgeschoten volk te roken. Achter ons grazen koeien... geen combi met Artan. Na een stukje op en neer gelopen te hebben, stappen we dan maar gewoon aan en komen na enkele kilometers op de route na Westerhoven een zijpaadje tegen langs de bosrand en zetten daar onze tentjes neer. De volgende ochtend trekt de grondnevel net op als we opbreken.

Eerst nog even uitgebreid ontbeten, maar daarna onderweg. Langs oranje velden en door het beekdal van de Run richting Eersel, waar we lunchen en wat te eten inslaan. Dan komt de Cartierheide met zijn knuppelbruggetjes en een prachtig smal dijkje.





Het laatste stukje gaat door het bos richting Witrijt, waar ik een natuurkampeerterrein weet. Het ligt iets verder van de route dan ik had ingetekend en dat zijn zure meters. Maar dat we alleen in een groot bos zijn met alleen een ijzeren hein als "beheerder" maakt veel goed. Legaal wilkamperen met een warme douche nota bene :-)


Wakker worden is zo gebeurd. Maar wegkomen als er geen absolute haast achter zit -bijvoorbeeld vanwege pakkans bij wildbivak- gaat wat minder snel. Toch is de wereld nog bedauwd en nat als we via het wandelknooppuntennet de route weer opzoeken. Artan is weer helemaal in zijn sas en houdt de eerste kilometers alleen zijn waffel als er een stuk hout inzit. Lange rechte lijnen op de kaart voorspellen niet veel goeds, maar het zijn gelukkig allemaal zandwegen. De herfstkleuren maken ook veel goed. En met een pauze onderweg komen we uiteindelijk aan bij abdij Postel.





Na een onnoemelijk zoet (maar lekker!) stuk abdijgebak en wat te drinken pakken we de route weer op. Althans, dat is wat we denken. Het zal na enig denkwerk later blijken, dat we een andere GR gevolgd hebben, maar die liep gelukkig ook naar het kanaal Antwerpen-Turnhout-Dessel. En zo zien we lekker ook nog even, dat als je naar Santiago wilt, je nog een stukje door moet stappen. Ook kruisen we een mooi stroompje waarvan ik de naam niet weet, aangezien we van de kaart zijn afgelopen via die andere GR. Maar dan komen we toch bij het voornoemde kanaal en besluiten aan de andere kant te gaan lopen dan aangegeven. Hier loopt geen fietspad en kan Artan lekker los. Het loopt steeds rottiger, aangezien ze aan deze zijde aan het werk zijn en alles aan gort gereden is, maar uiteindelijk komen we bij Het Paradijs.



Dat paradijs, dat is de naam van een koffiekopje op de kaart. Het is lunchtijd en we nemen een uitsmijter. Vijf eieren op een stapel brood met kaas en ham en spek, uitjes en augurk, een berg "groentjes" en voor de liefhebber nog wat aanverwanten. De laatste zeven kilometer van die dag lopen we kalmpjes verder en zijn ruim voor de avondschemering aangeland op de plaats van bestemming, te weten minicamping De Korenschoof ten zuidwesten van Reusel.

Na het opzetten van ons onderkomen op het kliedernatte grasveld gaan we in de grote ruimte zitten en hangen daar een beetje duf rond, eten niets fatsoenlijks meer, want we zitten nog vol van de enorme uitsmijter en die avond slapen we diep. Diep... Ook Artan in zijn nieuwe slaapzak is knock out.


>> Vervolg van het Grenslandpad >> klik hier >>