thorn-stramproy-hamont-westerhoven / westerhoven-witrijt-reusel-tulderheyde-alphen / alphen-baarle / alphen-dreef / dreef-bergen op zoom


Het Grenslandpad


Zondag 01 t/m dinsdag 03 maart 2015 van Alphen naar Dreef, 29 kilometer.

Met in het achterhoofd de belofte aan onszelf om deze keer winterse korte en koude dagen te maken, hadden we dit weekend geplanned. Het was echt "maart roert zijn staart". Droog, wind, nat, wind, frisjes, wind, aangenaam, wind, sneeuwhagel en wind. Oh en ook zon :-) De dagen lengen alweer aardig en echt winters was t nou ook weer niet, maar we hebben weer lekker buitengespeeld. Sui was dit keer alleen mee. Stil hoor... vergeleken met Artan dan.

We beginnen in Alphen als we eind van de middag uit de bus stappen. Ik weet welke kant we heen moeten om de route op te pakken, omdat ik vanuit hier twee weken geleden de aftakroute naar Baarle liep. Achter de kerk langs en al snel lopen we het dorp uit, zo het bos in. Grote wolken razen over ons hoofd als we na een goeie kilometer bij Het Zand uitkomen. Hier vallen de eerste druppen, maar daar blijft het bij. Sui maakt het niet uit of ze door druppen of door zwemmen nat wordt, die rent blij rond alsof ze nooit buitenkomt.

Op zoek naar de eerste paalkampeerplaats komen we langs een paar kranen van een camping, maar alles is afgesloten, dus ik zal water moeten filteren. Die eerste PKP valt tegen en we besluiten door te stoten naar de tweede langs onze route. Het begint te schemeren tegen de tijd dat we daar aankomen, maar dat gaf dan ook een paar mooie plaatjes, onder andere van de vele vennetjes onderweg.



Nadat we hebben uitgevonden dat de pomp aangesloten is en (weliswaar erg zwavelrijk) water geeft, zetten we met hoofdlampjes op de tent op alvorens een warme prak te maken. Na nog wat rondrommelen, zoeken we ieder ons plekje tussen de veren op. Sui en ik hebben een balzaal met alleen de buitentent van de allak. De volgende ochtend neem ik haar mee het kamp uit nadat ze wat gegeten heeft en schiet wat plaatjes van de omgeving en de paalkampeerplaats. Kort naast ons ligt een goedgevuld ven -het Ossengoor- met een bankje recht in de ochtendzon, dus bij terugkomst maak ik Martijn wakker en we besluiten om alles in de rugzak te smijten en aan het ven te ontbijten.



Het is pas half twaalf als we eindelijk eens echt aan de wandel gaan, maar we hoeven dan ook maar een kilometer of zestien tot de volgende overnachtingsplek. Direct nadat we afslaan van het Ossengoor, komen we langs diens retentiebekken waarin de bomen de langdurig natte voeten niet volhielden. En een goed uur later komen we via natte paadjes net niet langs een vennetje bij wandelknooppunt 67. Wij moeten naar rechts afbuigen, het ven blinkt ons tegemoet tussen de bomen, dus we lopen er even heen. Gewoon, omdat het kan :-) Er verdwijnen nog net een ree of drie aan de overkant voordat Sui door het water stuitert.


Weer op het pad terug moeten we er gelijk weer af. Het water staat te hoog om er doorheen te stappen, dus we gaan een eindje tussen de bomen door. Hier kunnen we net droog blijven :-) Verderop slingert de route langs een opvallend groen nat stukje. In de gids beschreven als weiland... nahja, vandaag is het een ondiep ven.


En zo lopen we rustig verder. Eerst door bos met her en der mooie waterpartijen en vervolgens door wat opener terrein en afwisselender landschappen, waar meneer en mevrouw ree ons net zo hard bekijken als wij hen.


Donkere wolken worden over ons hoofd gejaagd door de koude en harde wind. Tot nu toe bleef het droog, maar het ziet er naar uit, dat dit geluk niet aanhoudt. Als we bij de Strijbeekse Heide aankomen, begint het te druppen. En vervolgens te regenen. Om te ontaarden in gieten. We lopen langs het Rondven en zien aan de overzijde een soort stal. Maar ook een tafel/bank onder de overkapping. Zullen we...? Zodra we een kansje zien, struinen we tussen de pollen door naar de overkapping en installeren ons zoveel mogelijk uit de wind met alle laagjes over elkaar heen aangetrokken.

We zitten de bui uit en de tweede ook. Sui krijgt het snel koud wanneer ze niet loopt, want ze is doorweekt en blijft stilzitten in de wind, dus die krijgt een windluw plekje en een warm vest over zich heen, terwijl ze op mijn isodeken ligt. De kluif zorgt voor energie en inwendige warmte en ze kan er weer tegenaan als de regen wegtrekt.




We lopen nog twee kilometer en komen dan aan bij de paalkampeerplaats. Harde wind laat ons bijtijds in de tent kruipen en even later valt er zelfs "sneeuwhagel". De volgende ochtend valt er alsmaar wel/niet/wel/niet regen en tegen de tijd dat we ingepakt zijn en aanlopen, begint het weer te regenen. Het blijft behoorlijk doorgaan en bij de eerste beste bushalte in Dreef stappen we in en houden we het voor gezien.


>> Vervolg van het Grenslandpad >> klik hier >>