breda-dongen / dongen-kaatsheuvel / kaatsheuvel-giersbergen / giersbergen-den bosch


Het Hertogenpad


Zondag 20 maart 2011 van Breda naar Dongen, 19 kilometer.

De vrije dagen waren al wekenlang geplanned, het weer deed haar uiterste best om mee te werken, mijn lieve en lichtjes theatrale vriendin uit Dongen had een dagje vrij weten te regelen en zodoende stond niets ons meer in de weg om op pad te gaan. Het begin van de trip vond plaats toen we elkaar op station Breda tegen het lijf liepen. Artan de kelpie vond haar heel even interessant, maar wilde vervolgens gewoon gaan doen waarvoor we gekomen waren: lopen!

En aldus geschiedde. Mijn vriendin loopt nooit gemarkeerd, dus wilde het boekje en de beschrijvingen hebben. Ik heb die beschrijving alleen bij me, zodat ik bij mislopen of onduidelijkheid erop terug kan vallen, maar loop voornamelijk op markering, dus deze combinatie kon niet meer stuk. Eerst even aantakken vanuit station Breda, door een parkje naar het begin- cq eindpunt van de route: het kasteel van Breda met de brug gelegen aan het kasteelplein. Een met 'keinderkupkes' ingelegd plein, alwaar mijn stok al direct in bleef steken, terwijl ik verderliep en de eerste lachsalvo's weerklonken. Er zouden er nog vele volgen, zodat ik met pijn in de kaken van het lachen die avond in slaap zou vallen.

Aangezien ik een hopeloos geval ben in een stad, kan ik me weinig meer herinneren van Breda. Toen de markeringen een tijdlang wegvielen, vond ik het dan ook helemaal niet erg, dat mijn vriendin die daar wel de weg kent, ons naar de spoorovergang leidde op de beschrijvingen in het boekje. We zijn nu de stad uit, zitten op ongeveer vier kilometer en er klinkt wat gekreun naast me. Het is niet de hond die los wil, maar mijn vriendin die wat blaren vermoedt. De eerste pauze is een feit en terwijl ik compeed opduik uit mijn toilettas, ontdoet vriendinlief een blok steen van allerlei onzichtbaar ongedierte en drapeert een plastic tas als zitlap. Het is maar goed, dat ik weet dat ze zonder morren als een stoer wijf door zal stappen, want daar houdt het stoere wel een heel eind bij op :-) Zodra we dan weer aanlopen, merkt ze een leuke benaming van een naast het spoor gelegen huisje op. Zou Guus hier wonen?

Eindelijk kan dan Artan los. Zijn minst favoriete onderdeel van op pad zijn met ons, is het aangelijnd lopen, want hij is zo energiek als een kudde jonge fietspompen en wil altijd maar rennen. Er zit geen rust in die kont. Ehhh, hond. We moeten even een hoefijzerbochtje langs het spoor maken, onder een viaduct door en lopen op een zandpad. Aangezien ik dus op markeringen loop, hoor ik mijn vriendin wel steeds vanalles prevelen over de te volgen route, maar let ik daar niet zo op. Zo komt het dat ik ineens tegen haar zeg, dat we verkeerd lopen. Hoe of ik dat dan wel denk te weten? Want volgens het boekje...

Ik wijs haar op een wit-rood kruis op een scheef bordloos paaltje, we keren om en pikken bij een kleine voetgangerssluis (Oh, is dat een voetgangerssluis!) de route weer op. We zitten nu ergens klem tussen twee MTBroutes of iets dergelijks, maar als dat weer wat rustiger wordt, belanden we op een ruiterroute. Artan is goed gesocialiseerd op paarden en staat voldoende onder appèl om gewoon af te leggen als er een paard passeert en dat levert dus geen problemen op. Hij ligt rustig te wachten tot dier en ruiter ruim gepasseerd zijn, maar de amazone moet erg lachen. Het blijkt, dat mijn vriendin zowat in mijn rugzak is gekropen en me letterlijk op mijn hakken staat als ze passeren. Haar enthousiasme voor grote dieren zal wat later nog een staartje krijgen, maar eerst redt ze de situatie nog eens met haar beschrijving vanuit het boekje.

Als ik een wildrooster wil kruisen, trekt ze me aan mijn denkbeeldige jasje: we moeten links! Had ze maar achter me aangehobbeld, dan was het volgende haar niet overkomen, aangezien we dan een kleine lus gemist hadden en de daarbijbehorende dieren.

We passeren een ander wildrooster en ik lijn Artan aan, omdat er staat aangegeven, dat de grazende dieren kalveren hebben. Dat maakt de koeien wat feller. Ik heb het nog niet tegen mijn vriendin gezegd, of ik hoor ponies in galop aankomen. Dus ik stop, attendeer mijn vriendin erop die zich vervolgens weer ergens tussen mij en mijn rugzak propt en we laten de exmoors kort voor ons passeren. Aangezien de kudde zich voor ons splitste, wachten we nog even af tot ze allemaal weer bij elkaar staan en gaan de volgende grote horde nemen: de koeien liggen voor ons op het pad. Werkelijk midden op het pad met één koe plus kalf pal naast het pad.

Nou heb ik laatst een aanvaring gehad met schotse hooglanders, waarbij ik blij was dat Artan los naast me liep, zodat ik hem vooruit kon sturen, hij de dieren achter zich aankreeg en ik terug kon naar het hek. Alle andere keren dat ik met deze dieren in contact kwam, waren ze rustig genoeg, maar nu was de groep nogal verspreid, had ik dus geen andere mogelijkheid de kudde te kruisen. Met een aangelijnde hond en een vriendin op mijn nek. We zijn niet over het pad gegaan, maar met een lusje door de ruimste doorgang dwars door de bramen met enkele meters tussen de dieren en ons in. Aangezien ik dit nu zit te typen, kan ik mededelen dat dit allemaal goed is gegaan en we heelhuids verder konden lopen over het mooie terrein van Surae. Vroeger heb ik nog gezwommen in het natuurbad, terwijl het nu vergeven is van de dagjesmensen, omdat het allemaal is teruggegeven aan de natuur en de leemputten een mooie omgeving vormen met het bos en de heide.

Eenmaal weer buiten het gebied volgen we een lange bosweg richting de Seterse Hoeve. Maar de kilometers en beblaarde kleine teentjes beginnen hun tol te eisen, dus houden we eerst nog een pauze. Mijn vriendin zit op haar plastic tas op een boomstronk en ik ben gewoon ergens neergeploft, als ik in het bos achter haar ineens beweging zie. In mijn haast haar erop te attenderen dat er twee reeën langsspurten, vergeet ik de hond het commando Blijf te geven, maar gelukkig komt hij terug op mijn fluitsignaal nog voordat hij goed en wel onder het prikkeldraad door is. Wanneer hij ons gelanterfant beu is en hij genoeg valkuilen heeft gegraven, blaft hij ons toe weer in de benen te komen en aanvaarden we de laatste meters naar de Seterse Hoeve.

Hier genieten we van wat versnaperingen en van de zon die zo achter het glas behoorlijk warm is. Uiteindelijk vertrekken we dan voor de laatste vijf kilometer van vandaag. Eerst door enkele lange bomenlaantjes.

En dan komt er weer zut. Veel zut. Artan heeft het helemaal naar zijn zin en stuitert bagger in, bagger uit, slootje over en slootje in. Bij een fikse doorwaadplaats hebben voorgaande wandelaars wat stammetjes neergelegd, zodat we niet tot halverwege de kuiten wegzakken in de bagger en het lukt ons beiden om aan de overkant te komen. Iets verderop is een paadje van zo'n veertig meter lang volkomen tot een zompige zwarte smurrie verworden, dus we lopen paralel eraan langs een slootje met de hoop verderop weer op het paadje te kunnen komen. Wat niet gaat. Dus ik zoek een weg over het slootje en merk op dat het kniediep is. Lang leve mijn stok. Maar mijn vriendin weigert een snoekduik te maken en loopt terug om het modderpad te belopen onder luidkeelse verwensingen, doorspekt met aardig wat oehs en ahs als ze met haar broek hoog opgetrokken probeert te overleven. Vier wandelaars die ons achterop komen gelopen liggen samen met mij compleet in een knoop van het lachen, maar uiteindelijk is ook deze horde weer overwonnen.

Het laatste stukje voordat we het dorp Dongen binnenlopen, komen we door "de Duiventoren". Ik heb vroeger in Dongen gewoond en kan me nog herinneren hoe groot de zandverstuiving was en hoe goed je er kon verdwalen in het grote bos. Mijn perceptie was dus heel anders, want als we langs het zandbakje lopen, herken ik het heel goed, tot aan het hekje langs de rododendrons, maar het ziet er allemaal zo klein uit!


Inmiddels heeft mijn vriendin het helemaal gehad. Ik mag vannacht bij haar op de bank slapen en we lopen linea recta naar haar huis, waarbij de laatste meters na het viaduct over het Wilhelminakanaal oneindig lang lijken te duren.


>> Vervolg van het Hertogenpad >> klik hier >>