breda-dongen / dongen-kaatsheuvel / kaatsheuvel-giersbergen / giersbergen-den bosch


Het Hertogenpad


Maandag 21 maart 2011 van Dongen naar Kaatsheuvel, 21 kilometer.

Na een gezellige avond met een heerlijke maaltijd en een rustige nacht op de bank word ik bijtijds wakker en ga met Artan een eind lopen. Hij moet nou eenmaal uit ook al loopt hij minstens het dubbele op een wandeldag van mijn kilometers. Zonder rugzak lopen we een 3km-rondje kort buiten Dongen en belanden in de straat waar ik opgroeide. Ik ga er nog even langs bij de moeder van mijn vriendin en loop tegen negenen weer naar mijn vriendin die even later wakker wordt en naar beneden komt.

Na een bakkie thee vertrekken Artan en ik. Niet de originele route door Dongen, maar een groenere route zigzaggend tussen het kanaal en de sportvelden tot bij de fietsbrug over het kanaal.


Aan de andere kant gaat het dan over een fietspad tot aan het volgende viaduct dat weer over het kanaal terug gaat. Meteen aan de overkant worden we gedwongen over de vangrail te klauteren en dalen we een stukje steil af naar een pad achter het dijkje naast het kanaal. Een rechte route die heerlijk rustig is. Tenminste, zolang Artan niet in de sloot loopt te stuiteren. Ergens halverwege zet ik de rugzak op de grond, klim op het dijkje en ga met mijn gezicht naar het kanaal in de zon zitten voor een pauze. Niets anders te horen dan een watervogel, een windje en een hond die niet snapt dat we niet aan het lopen zijn en om me heen drentelt.


Eenmaal van het kanaal afgeweken, moeten we een stukje ventweg volgen, verwen ik mezelf met een ijsje van het tankstation en even daarna lopen we langs De Moerse Hoeve met het geopende terras. Maar omdat ik net al gezeten heb, lopen we hier voorbij. En na enkele meters lopen we een heel klein paadje in wat ons naar een mooi natuurgebied leidt met schotse hooglanders. Het is warm, ik heb mijn broekspijpen opgerold en Artan zoekt verkoeling in de schaduw en door in het gras te rollen tot hij uiteindelijk water in het oog, euhm, in de neus krijgt en in een ven gaat darren.



Omdat hij de koeien met rust laat en ze zich ook niet in het minst in hem interesseren, laat ik hem los met me meelopen. Ook langs een heel mooi ven met een soort van loopbruggetje erin, wat natuurlijk door Artan uitvoerig moet worden uitgetest, zowel erop als ernaast in het water. Hierna bochten we terug via een kronkelpaadje door Galgeneind waar we geen koeien meer tegenkomen en als we het gebied verlaten, houden we lunchpauze bij een slagboom.


Rust zit er niet in bij die maffe hond, dus ik moet hem het commando geven om te gaan -en blijven- liggen zodat hij na een half uurtje weer als een gek kan gaan rennen. We lopen tussen de weilanden over mooie laantjes met het uitzicht op De Moer. Eerst een poosje langs het terrein van Huis Ter Heide af, maar uiteindelijk ook een stukje er doorheen. Dan langs het golfterrein van de efteling en ik herinner me van een vorige keer dat ik hier wandelde, dat ik nu vlakbij de camping ben waar ik toen ook overnachtte. Alleen maak ik de misrekening te denken, dat ik er nu ook recht op af loop.

Dat is dus niet zo en in plaats van een kleine twee kilometer, moet ik nu nog drie kilometer lopen om tot de conclusie te komen, dat er nog eens twee moeten volgen naar de camping. Eerst maar eens gebeld of ze geopend zijn. Eigenlijk niet, maar och, ik kan wel een plekje krijgen. Het koelt snel af en na nog een laatste ronde met Artan kruip ik tussen de ganzenveren. 's Nachts vriest het een enkel graadje en ik verwarm Artan door mijn slaapzak gedeeltelijk over hem heen te leggen, ook al ligt hij in zijn eigen therm-a-rest dekentje opgerold op een matje.


>> Vervolg van het Hertogenpad >> klik hier >>