breda-dongen / dongen-kaatsheuvel / kaatsheuvel-giersbergen / giersbergen-den bosch


Het Hertogenpad


Dinsdag 22 maart 2011 van Kaatsheuvel naar Giersbergen, 15 kilometer.

Vannacht heeft het lichtjes gevroren en eenmaal uit de tent zorg ik er dan ook voor, dat we niet stil gaan staan. Daardoor komt het, dat we bijtijds op pad gaan, ook al weet ik, dat we maar een kort dagje hebben vandaag. Ten eerste is mijn derde dag meestal een dip-dag en ten tweede loopt de route door de Loonse en Drunense Duinen en over flink wat zand. En ik word niet altijd even vrolijk van mul zand om doorheem te banjeren. Maar vandaag valt het mee, ondanks dat het behoorlijk warm wordt midden in de zandvlaktes. Maar eerst lopen we de camping af, over het terrein van Bosrijk, en daarna kruisen we de snelweg om het nationaal park in te lopen. Het eerste deel gaat door typisch gemengd bosgebied voor deze regio. Artan heeft het alweer warm, want de temperatuur stijgt snel, maar we komen langs een ven wat hem wel weer afkoelt.

Na nog een stukje bos komen we bij De Roestelberg, waar we enigszins vroeg aan de lunch gaan. Lekker in het zonnetje is het goed toeven. Wanneer een groep oudere lieden zich met zijn allen in mijn zon verschansen, laat ik het kippenhok maar en vertrekken we weer. Meteen mogen we het zand op en na de eerste heuvel openbaart zich meteen een probleempje. We moeten zo'n beetje ONO aanhouden over het zand, maar er is geen enkel paaltje meer te bekennen, aangezien er werk in uitvoering is. Hele stukken begroeiing worden ontgonnen en de halve zandvlakte is omgeploegd. De temperatuur stijgt direct een graad of tien in de zon en op het zand, maar dat weerhoudt Artan er niet van om zelf ook maar aan het omploegen te gaan. Desondanks geeft hij het toch op om het zoveelste gevonden tennisballetje mee te blijven zeulen en als we uiteindelijk een stukje schaduw vinden, gaat hij eerst even alle warmte uit zijn vacht rollen.


Zo'n beetje op de bonnefooi en met het idee, dat ik nog wel een beetje kan kaartlezen, lopen we vervolgens het bos in en treffen daar de route weer aan. Een klein lusje verder mogen we een lange laan op. Het ziet er mooi uit zo, maar het pad is net opgespoten met zand en ik loop liever door de bladeren ernaast. Dan weer verder over smallere paadjes met het gemak van het wandelknooppunten netwerk met af en toe een glimp van een heideveldje.


Dan volgt er weer een lekker stukje rul zandstappen. Eerst nog door wat heidegebied, maar al snel weer door het zand. De temperatuur stijgt gelijk weer een graad of tien en we banjeren lekker door. Geen haast, alle tijd van de wereld en genoeg water in de rugzak. Hoewel de route volgens de kaart in het boekje voornamelijk door het bos loopt, heeft het zand het de laatste tijd gewonnen van de begroeiing en lopen we wat meer door open gebied.



En net als ik er genoeg van krijg, worden we weer het bos ingestuurd. Na een kleine pauze in de schaduw, wat drinken en een knabbeltje vervolgen we onze weg weer. Nog steeds stuurt de route ons langs de wandelknooppunten en we lopen zelfs nog enkele meters op met het Pelgrimspad.

Het laatste stukje naar Giersbergen lopen we tussen weilanden met paarden en kale akkers, om vervolgens het pittoreske dorpje in te lopen. Ik probeer twee boerderijcampings, maar ze gaan pas in april open en hebben geen plaatsje voor me. Een klein stukje ten noorden van Giersbergen kan ik wel terecht en ik zet er al vroeg mijn tentje op. Na wat gegeten en nog een flinke wandeling met de hond gemaakt te hebben, gaan we bijtijds tussen de veren en weer moet ik Artan tegen de kou beschermen die nacht aangezien de temperatuur weer rond het vriespunt ligt.


>> Vervolg van het Hertogenpad >> klik hier >>