valkenburg-maastricht / vaals-gulpen / vaals-epen / maastricht-epen / slenaken-valkenburg

etappe van

Het Krijtlandpad


Woensdag 11 oktober 2006 van Vaals naar Gulpen, 16 kilometer.

Om negen uur van huis en om half één stapte ik uit de bus in Vaals... Het was maar goed, dat ik goeie zin had meegenomen van huis. Nou ben ik niet zo'n cultuursnuiver, maar toen ik langs een groot wit gebouw liep, vroeg ik me toch af, wat ik nou zojuist op de foto gezet had. Dus ik sprak enkele mensen aan die al minstens een halve eeuw in Vaals thuis leken te horen. Een half uur later vertrok ik weer, met heel veel nieuwe en historische kennis, en ook dat het gebouw 'hotel Bloemendaal' is, van van der Valk. Het weer werkt trouwens ook enorm mee: gisteren hoosde het, morgen staat koude en wind te wachten, maar vandaag schijnt de zon en loop ik in een t-shirtje.

Zodra je Vaals uitbent, mag je bij de oude Schuurmolen linksaf bij een heel klein beekje. Door een draaihekje stap je tussen de koeien. Beekjes hebben mij altijd al gefascineerd, en ik kan het dan ook niet laten, om een paadje erheen te volgen, dwars door heuphoge brandnetels, die me door de broek netelen. Er komen drie stroompjes samen om verder te gaan als het beekje dat ik zojuist langs de Schuurmolen zag lopen. Een stukje verderop mag ik tussen wat koeien lopen die in de schaduw liggen te herkauwen en door draaihekje nummer zoveel weer de brandnetels in. Mijn maag knort en ik zoek een plekje voor een boterham, maar kom langs peren- en appelbomen, zwaarbeladen van rijpe vruchten, nog steeds door brandnetels en distels omgeven. Een peer verder en een appel in de hand loop ik het asfalt op en tref twee rustende wandelaars. Zomaar een half uurtje later loop ik weer verder, een babbel rijker.


Ik kom door Holset en langs het kerkje met erachter een imitatie van de Lourdesgrot en verheug me op de dassenburcht die ik zodadelijk ga zien, zoals het boekje aangeeft. Vooral omdat ik afgelopen zomer al menige burcht al dan niet vlak naast de wandelroutes mocht bewonderen. Maar helaas, deze keer zie je enkel wat hopen okerkleurig zand van ergens boven je komen in de wand van de holle weg tussen Holset en Harles. Jammer, jammer voor deze dassenfreak. Na wat glooiend open landschap ga je vlak voor het dorpje Vijlen zeer steil naar beneden. Op dat punt kun je ver kijken, omdat je op een hoog punt in de omgeving staat; het hoogst gelegen dorp van Nederland zelfs. Achter de eerste bomenrij loopt de route van het Krijtlandpad erg mooi verder.


Al snel mag je weer van de weg af, door het karakteristieke draaihekje een graspaadje op over een hellende weide met fruitbomen en grazende koeien, af en toe een blik werpend op de kerk van Vijlen. Het is alleen maar omdat ik geen tent bij me heb en in de avond weer thuis moet zijn, dat ik niet de landeigenaar opzoek om deze te verzoeken of ik die nacht tussen de koeienvlaaien mag verblijven.

Op iemands terrein vlak langs de weg ligt "de put van Melleschet" en vanonder de straatput daarvoor welt het zuiverste water water op wat ik ooit uit een put zag komen en stroomt zachtjes in de goot de dalende weg af. Na Melleschet loopt het pad langs een helling, terwijl je steeds het dal aan je linkerzijde hebt. Als ik pauzeer met mijn kont in het klamme gras op een nogal steile weide, komt een klein koppie achter een haag vandaan. Ik word bespied door een poesje. Als ik haar verleid bij me te komen, blijkt het een eerstejaars poes te zijn, graatjemager met een nest wat goed gevoed wordt aan de gezwollen melkstrengen te zien. Ze neemt zelfs de laatste druppels van mijn drinken dankbaar aan.



Nu volgt er een open stuk, gevolgd door een pittige klim, waarna de route een flinke poos licht daalt of een beetje glooit, zoals wanneer je over een boerenerf komt. En dan mag je nog even steil naar beneden, voordat de klim weer begint. Nu naar een mariabeeld bovenop de Gulperberg.



Eenmaal aan het afdalen van de Gulperberg begonnen, kijk je zo op Gulpen en einigt deze etappe.


>> Andere etappe van het Krijtlandpad >> klik hier >>