valkenburg-maastricht / vaals-gulpen / vaals-epen / maastricht-epen / slenaken-valkenburg


etappe van

Het Krijtlandpad


Zondag 21 januari 2007 van Vaals naar Epen, 15 kilometer.

Nadat ik uit de bus ben gestapt - waarin ik stomtoevallig een tot dan toe mij onbekend iemand tegenkwam die hemelsbreed een paar honderd meter bij mij vandaan woont - wordt mij uitvoerig uitgelegd door een schat van een dorpsgek, hoe ik op de route moet komen, want (en op dit punt grabbelt hij mijn boekje uit mijn handen) "ik loop van dr naar die kant en dan zo met een rondje weer terug en drink daar een heerlijk biertje, lust jij een biertje? zullen we samen een biertje gaan drinken? oh je lust geen bier, maar koffie mag ook" hij kent hier de weg. ;-) Ik stap dus dwars door Vaals langs naar ik meen het gemeentehuis en vind op een pleintje de route.

Het betrekt een beetje, maar het blijft droog als ik Vaals uitloop, stijgend richting het drielandenpunt, het hoogste stukje NL op de Vaalserberg. We hadden de afgelopen dagen een weeralarm wat resulteerde in ontzettend veel omgewaaide bomen. Het waait nog steeds, maar niets ernstigs meer. Het is wel oppassen geblazen, want halve bomen hangen soms nog in hun buren en een flinke wind kan ze op mijn hoofd laten landen. Zelfs het vinden van de route is soms lastig, want er ligt werkelijk zoveel om, dat paden verdwenen zijn over honderden meters en de geelrode markering bedolven is of gewoon afgeknapt.



Het is een flinke poos geleden, dat ik een beetje aan mijn conditie werkte, het landschap is juist deze etappe flink geaccidenteerd en ik heb geregeld een behoorlijk rood hoofd. Het is haast lekker om in open landschap een windje op je gezicht te hebben. Bos scoort overigens nog steeds hoog op mijn lijstje, maar uitzicht is toch ook wel fijn voor de afwisseling, zeker als het niet helemaal vlak is.


In het bos wat ik daarna weer inloop struikel je haast over de grafheuvels. En over de bomen, die werkelijk als mikado verspreid en gestapeld liggen. Als ik honger begin te krijgen, zoek ik een windluw plekje, want de straffe wind zal me te pakken nemen als ik stilhoud. Ik vind mijn plekje in de vorm van een jachthut, een behoorlijk hoge aan de rand van velden. De wind heeft er grip op en ik schommel heen en weer, terwijl ik mijn hete soep naar binnen lepel. Families komen diep onder me voorbij, tot ik ineens een stemmetje hoor: "Papa, daahr sjteehn tweej sjtokken bie de trap!" Inderdaad, mijn leki's staan nog beneden. Papa komt ook kijken naast de kinderen en ik glimlach door t luik naar beneden, roer in mijn soepie en geniet. Pa mompelt me toe dat hij jaloers op me is en keert zich naar zijn vrouw, roept de kinders en beantwoordt hun vragen over waarom die rare mevrouw daarboven zit. Ik kijk nog even over de velden voor ik weer vertrek, want ook al zit ik uit de wind, ik ben toch afgekoeld.


Nu volgt nog een stuk bos, waarna je afdaalt naar de Geul. Hier ben ik afgehaakt naar Epen, waar ik de bus naar huis heb genomen, blij dat ik zat, want ik had maar n keer kortgeleden een hike-je gedaan waarbij ik al bijna was afgebroken en mijn conditie liet zwaar te wensen over. Maar de 15 kilometer van vandaag doen niet onder voor 25 kilometer vlakker. En raar maar waar: het mat misschien mijn conditie wel af, al dat op en neer gedribbel, maar ik vind het veel beter te belopen dan alsmaar vlak. Daar lijdt mijn lijf meer onder.


>> Andere etappe van het Krijtlandpad >> klik hier >>