valkenburg-maastricht / vaals-gulpen / vaals-epen / maastricht-epen / slenaken-valkenburg


etappe van

Het Krijtlandpad


Zondag 18 en maandag 19 januari 2007 van Maastricht naar Epen, 20 en 18 kilometer.

Carnaval! Dus ik zoek Maastricht op. En ik word vergast op heel wat verkleedpartijtjes. Voor de Sint Servaasbrug maak ik een haakse bocht naar links en blijf de Maas een poosje volgen. Vlak voor de Eijsder Beemden neem ik een pauze, want ik verrek van de honger. Met mijn kont in het klamme gras en uitgehoond door vlaamse gaaien smul ik van mijn energiebroodje. Ik had nog wat kleine kuipjes honing en jam en meer van die zoete rommel, maar de honing is versuikerd. Toch zonde om weg te gooien en het geeft een flinke dot energie. Als ik dan even later tussen de runderen stap, heb ik die hervonden energie ook nodig. Namelijk het voetpad tussen de poelen en de Maas wordt druk belopen, dus ik kies een alternatieve route door dit gebied en neem de Koniks en Galloways voor lief. Evenals de enorme velden klei. De bagger zuigt me flink vast, maar ik kan niet teveel uitwijken, want er zijn wat runderen hevig in me geïnteresseerd.

Een beetje hoofdpijn is vast het resultaat van de zon voor me achter wat nevelen, maar met mijn zonnebril op, is dat redelijk verholpen, hoewel ik nu vreemd aangekeken wordt door alle mensen zonder zonnebril. Af en toe kijk ik naar de overkant van de Maas, even de zon uit de ogen en de blik op de Sint Pietersberg, waar ik al eens opstond ter afsluiting van het Pieterpad, maar die ben ik kort daarop ook alweer ruim voorbij. Net voordat ik Eijsden inloop, schiet ik nog snel een plaatje van die bult. Misschien is dat ooit nog eens het startpunt van de GR5 voor mij?



Dan loop ik om Eijsden met haar carnavalsoptocht heen om bij kasteel Eijsden tot de conclusie te komen, dat ik er al eens was. Het irriteert me mateloos, dat ik niet meer weet met welke wandeling ik hier was, maar het moet de NSwandeling zijn geweest die hier ook aangetekend staat. Ik weet nog wel, dat ik toen op de verhoogde zijden van de prachtige beukenlaan die ervoor ligt, foto's nam van bloemen tegen een blauwe lucht (die ik nergens terug kan vinden natuurlijk). Toen was alles frisgroen en in bloei. Nu is alles kaal, maar heerlijk loopweer.

Zuid-Limburg heeft nogal wat kastelen. Ik ben niet zo'n bezichtigend type, maar een buitenkant vind ik weer wel mooi. Liefst met tuinen, grachten, hoekjes, lanen, binnenplaatsen en stallen erbij. Ik laat zo'n gelegenheid dan ook meestal niet aan me voorbijgaan en wandel er even rond. Direct nadat ik de A2 voorbij Mariadorp over ben gestoken, begint eindelijk het stijgen. Maar er begint nog iets anders: badger country! Vergeef me mijn mallotige interesse in deze koddig uitziende roofdieren, maar oh wat heb ik genoten van deze tweedaagse hike. Ik ben langs vijf hoofdburchten gelopen, er werkelijk pal langs. Ik heb een aantal territoriumgrenzen gezien, de snelwegen tussen de burchten en bij een burcht tussen de verschillende pijpen bewonderd. Ik heb zelfs geprobeerd de botjes in ontlasting te analiseren, maar kwam niet verder dan een klein knaagdier. Ik heb plukjes haar onder prikkeldraad uitgevist en er zelfs aan geroken. Knettergek. :-) Lyrisch word ik ervan, en daardoor besteed ik er ook veel tijd aan en rek ik mijn wandeltijd enorm op.




Ik had afbeeldingen van een tentje in het routeboekje gezien voor het Savelsbos en ten NO van Libeek, zo'n 17 en 20 kilometer vanaf Maastricht. Aangekomen bij de Bosrand dacht ik nog wel even door te kunnen stappen en kwam voor Libeek langs een bord "Kamperen bij de Boer". Verleidelijk! Maar toch doorgelopen en zodoende kwam ik aan op een ontzettend mooi terreintje. De Heerkuil. Het is een kampeerterrein van de NTKC, wat staat voor Nederlandse Toeristen Kampeer Club. Een beetje anders dan standaard campings, maar echt iets naar mijn smaak: winterfaciliteiten maakten dat je met een hendel het water uit de grond omhoog moet halen om er de toilet mee door te spoelen. En dat was alle luxe die er deze dag was. Echter uitsluitend toegankelijk voor leden! Ai. Na enig speuren vond ik uit, dat een eenmalige overnachting voor mensen per fiets of benenwagen ook toegestaan was en zo kwam het, dat ik op één van de mooiste plekjes tot nog toe mijn tentje opzette. Ow, even for the record: ik eet nooit meer paella, want zelfs met een tomatensoepie erdoorheen gemengd was het amper weg te krijgen, brrr. Maar: bekoorlijk uitzicht, een bosuil roestte recht boven mij, de grote bonte specht bleek er ook kind aan huis en voor de rest stierf het er van de vinken en ander klein ongeregeld spul met vleugels. En natuurlijk de volgende ochtend een lijster in de top van de boom op de tegenover mij gelegen helling. Hoeveel mooier wil je het nog hebben om gewekt te worden?



>> de volgende ochtend >>