venlo-wellerlooi / wellerlooi-afferden / afferden-st jansberg / st jansberg-goch-groote horst / goch-venlo


Het Maas-Niederrheinpad


Zondag 14 t/m woensdag 17 april 2013 van Goch naar Venlo, 80 kilometer.
zondag 14 en maandag 23 km

De vrije dagen stonden al weer een poosje vast en deze keer zat alles mee. De temperaturen schoten omhoog, de treinen reden redelijk normaal, de conducteurs zagen mijn misser met Veolia en/of NS door de vingers en het regende alleen snachts. Behalve Artan ging deze keer ook Martijn mee; een heerlijk relaxte kerel om mee op pad te zijn. In Eindhoven stapte ik bij hem in de trein en zo stapten we samen nog dertig keer over om in Goch dan eindelijk uit te stappen om half twee.

Na een kleine kilometer zit ik terug op de originele route. Ik herken precies waar ik laatst vandaan kwam en waarheen ik ging, maar nu gaan we linksaf. Dwars door Goch langs de Niers. We lopen door een park waar het druk is en komen nog een aantal keren mensen tegen, maar nadat we een stukje verder van bewoning weglopen, wordt het rustiger. Bij een tankstation halen we wat te drinken en gaan verder richting Weeze. Artan laat onderweg nog even zien waar 't om draait. En waar een stroompje in de Niers stroomt, houden we een flinke pauze op een bankje.


We schampen Weeze en gaan weer verder langs de Niers. Het wordt langzaamaan steeds rustiger langs het water en als we eerder dan de beoogde halt een prachtplekje passeren om te overnachten, ploffen we neer en maken ons avondeten alvorens de tent en hangmat te installeren. We staan in een kommetje en zijn onzichtbaar voor de grote buitenwereld in ons eigen scandinavische mini-bos.


Wanneer alles is ingericht, haal ik wat water uit de Niers en verzuip net niet. Na het koken daarvan (vier dagen voor jan l*l met een waterzuiveraar rondgesjouwd) lopen we met een bak koffie in de hand naar het bankje aan het water en genieten van de rust en de ondergaande zon. Artan verbreekt die rust met al zijn enthousiasme en het verzamelen van brandhout :-) Maar ook hij kan niet voorkomen dat we houtsnippen, waterratten en meer van dat fraais te zien krijgen in de schemering.


Maandagochtend pakken we met de opkomende zon eerst alles in en gaan vervolgens op het bankje ontbijten alvorens weer op pad te gaan en meteen langs slot Wissen te lopen, wat zich aan de overkant zo mooi laat fotograferen in de kristalheldere ochtendlucht.

Een kwartiertje verder komen we over een heus paddenkerkhof. Her en der liggen de dode lijfjes, maar soms ook nog levend, terwijl het achterlijf aan gort gereden is. Gelukkig bestaat er ook nog zoiets als een orgie wat ik kiek. Midden op de weg, dat dan weer wel.

In Kevelaer vergrijpen we ons aan allerhande lekkers van de boulangerie en vooral ook aan aardig wat te drinken. Wanneer we verderlopen voelen we allebei toch wel de voeten. Vlak is dan toch echt maar vlak en vandaag zitten er helaas behoorlijke stukken asfalt tussen. Maar we komen ook langs de camping van Anna Fleuth. Ik vond het erg jammer, dat we hier niet neer konden strijken, maar dat waren gisteren te veel, of vandaag te weinig kilometers geweest, dus we stappen verder langs de Issumer Fleuth. Met welkom bankje. We delen onze lunch maar op en daarmee ook onze pauzes. Wat verderop mogen we dan eindelijk weer eens over zacht verende bosgrond lopen.


Nou komt een stukje tandenbijten. Het landschap is afwisselend en mooi, het asfalt onder de voeten is wat minder mooi, maar we doen het er mee en stappen dapper verder onder het af en toe uiten van wat verwensingen aan alles wat maar irritant kan zijn zo aan het eind van de tweede dag. Als het dan voelt alsof we toch al wel tegen de twintig kilometer aanzitten, komen we bij een asfaltweg en missen we een markering die zegt waarheen te gaan. Wel n die zegt waarheen niet te gaan, maar dan blijven er twee mogelijkheden over. We volgen wat ons de meest logische lijkt, maar er komt geen afslag die we wel verwachtten, dus we keren en nemen de andere mogelijkheid. Wat gewoon klopt en dat was eigenlijk ook wel begrijpelijk. Stiekem toch.

Ergens klopt er toch iets niet. Ik emmer een beetje over het niet kloppen van de kaart, maar vermoeidheid speelt me blijkbaar parten. Wanneer we op de markeringen verderlopen en schijnbaar nog een aardige tippel moeten maken, zie ik ineens dat we al lang een kaart verderzitten dan we dachten. In plaats van nog vijf kilometer te moeten gaan, hoeven we nog maar tien procent daarvan: we lopen een bossage in en ploffen neer in de bladeren. Na bijgekomen te zijn, maken we kamp, eten we wat en bespreken we de reen, ooievaars, ganzen, spechten en het ander gespuis dat we vandaag allemaal zagen. Eenmaal op ons kont gezeten, was het allemaal toch best wel mooi, maar we voelen het wel in de voeten en we gaan ook bijtijds gestrekt.



>> Vervolg van het Maas-Niederrheinpad >> klik hier >>