boisheim-venlo / venlo-swalmen / boisheim-dalheim / swalmen-brüggen-herkenbosch-swalmen / roermond-dalheim / swalmen-roermond


Het Maas-S(ch)walm-Nettep(f)ad



Dit streekpad gekozen, omdat het voor een groot deel in Duitsland ligt en ook vanwege de vele riviertjes. Het is dus overwegend groen, overwegend niet-vlak en het boekje is ook nog eens leuk om te lezen. ;-) In totaal ongeveer 200 kilometer te lopen en in elke willekeurige etappe op te delen die je maar wilt. Nou is het wel zo, dat in dit boekje (uitgave 2001) de aangegeven kilometers bij een flink aantal kaartjes lager uitvalt dan de werkelijk gelopen afstand. Ik houd de afstand van de kaartjes aan zoals weergegeven.

Maandag 07 en dinsdag 08 augustus 2006 van Boisheim naar Venlo, 33 kilometer.

Ik had online al opgezocht hoe het met het OV zou gaan, omdat ze in duitsland ietwat minder enthousiast zijn met busdiensten. Maar eerst zou ik naar Viersen gaan met de trein, en van daaruit kon ik de bus terugnemen naar Brüggen. De wandeling zou gaan van Brüggen naar Venlo. Nou, je snapt het al: dat is nooit gelukt. Vanaf Venlo reden geen treinen, dus met de bus naar Viersen. Maar deze bus deed ook tussenliggende stations aan en Boisheim lag op de route, dus de buschauffeur verzekerde me dat dat korter was en zette me af. Ik kwam tot de conclusie, dat er in de vakantie 3xdaags een bus ging en dat zou nog een paar uur op zich laten wachten. Gelukkig lag Boisheim op de route, dus ben ik maar gewoon vanuit Boisheim gaan wandelen.

Ik kwam er aan, heb het beginpunt gezocht en me toen eerst even omgekleed, want het was lekker warm. Riviertje de Nette broebelde enthousiast onder me door en automobilisten toeterden minstens zo enthousiast terwijl ik meer laagjes van mijn lijf pelde.

Ik heb vooral heel veel water gezien, omdat er steeds stuwmeren waren die nu geen functie meer hebben voor de watermolens van weleer. Van meren word ik niet meteen warm of koud, maar de stroompjes er rondom zijn zo leuk.


Maar het was niet alleen water, ook veel groen. En als je daar zo op je gemakje loopt, ga je op heel andere dingen letten. Zoals wat er daar onder dat brandnetelblad beweegt?

Niet alle watermolens zijn foetsie. De Leuther Mühle bijvoorbeeld is er nog. En bij het naar beneden klauteren sprongen heel wat behendigere groene kikkers het lekker koude water in.


Vanuit een hoogzit heb ik enige tijd op een poel en omgeving uitgekeken, maar geen diertje bewoog. Ook niet vreemd trouwens, want het regende zachtjes. Ik zat letterlijk hoog en droog. Wat later liep ik alweer het laatste stuk tussen vier meren door, langs SchloB Krickenbeck. Het enige wat ik daar vandaag van zou zien, is een boog van een brug ergens in de verte tussen de bomen door.

En in het Hinsbecker Bruch zwemt een zwaan precies in een toefje zonlicht, terwijl ik net mijn toestel in de hand heb. Het zal de voorbode zijn van wat me te wachten staat. De hemel zit dicht en toch valt er ineens een straal zon op de zwaan.

Ja voorbode, want in het boekje van 2001 staat een tentje. Dat betekent dat ik daar mijn tentje op kan zetten. Maar helaas, ze hebben er al jaren geen kampeergelegenheid meer, alleen nog gästezimmer. Ja daag, dertig euro kan ik niet betalen. Maar deze mensen zijn heel lief, want ze zoeken een plekje in een tuin en ik hoef niets te betalen, ook al maak ik gebruik van de douche en het toilet. Ik heb mijn tentje net staan als er een flink onweer losbarst. En hoe lief: de volgende ochtend neemt de heer des huizes twee verse broodjes voor me mee. Daarvoor heeft dan wel de pup des huizes zes keer over mijn tent gebanjerd. ;-)


Als ik met de tent wegben, kruip ik meestal toch wel vroeg in mijn slaapzak, maar door het weer lag ik er gisteren nog vroeger in, waardoor ik vanochtend dan ook al om half zes wakker was. Toen de broodjes waren gehaald, kon ik dan ook direct aanlopen. In alle rust stapte ik door het bos de heuvel verder op. Gisteren had ik een toren boven de bomen zien uitsteken en ik had het idee, dat die zo ongeveer op mijn weg zou liggen. Het was een klein stukje van de uitgestippelde route af, maar wel de moeite waard, dus stond ik rond een uur of zeven, half acht 28,6 meter hoog over de bomen heen te kijken op een zachtjes in de wind wiegende toren. Voor wie er nog langs gaat wandelen: uitgave 2001: kaart 32: Taubenberg. Regel 5-6: "Einde speelterrein linksaf, grindweg. Tweede pad rechtsaf." Als je ipv rechtsaf naar links gaat en de verharding volgt (bocht naar rechts), kom je bij de toren, kan niet missen. Je kijkt er ook uit over de meren en SchloB Krickenbeck.


Nadat ik een kilometer of vier gelopen heb met honderd korte stops vanwege het wild wat zo vroeg nog geen mensen verwacht en uitkijktorens en mooie doorkijkjes, en, en... ga ik op een grote steen op iemands erf ontbijten. Ik ben net het bos uitgekomen en ga er zo weer terug in, ik zit in de zon, een zacht windje verkoelt, ik eet verse duitse broodjes met een dikke laag marmelade, drink er een chocomel bij en ben perfect gelukkig. Weer in het bos kruis ik nog een klein beekje. Ik ben niet zo historisch aangelegd, en vind zo'n meanderend enkeldiep glashelder watertje veel mooier dan het "Gran Canal du Nord" waarlangs ik schijnbaar ook heb gelopen.

En dan ben ik weer op het punt waar het MSNpad een heus knooppunt is. Ik heb nu drie van de vier wegen gehad, dus neem ik de vierde en loop richting Nederland. Eerst zal ik nog een paar keer proberen te achterhalen waarom mijn boekje iets heel anders zegt op zowel het kaartje als in de tekst vergeleken met de markeringen in het veld, maar al snel neemt de pieterpadroutine het weer over en steek ik het boekje maar weer weg. Ik neem aan, dat de markeringen me wel weer naar een bekend punt zullen brengen, want er klopt werkelijk niets van de beschreven route in het boekje over het militair terrein. Maar dan zie ik uiteindelijk het bezoekerscentrum de Groote Heide waar ik heerlijk even languit op een bankje ga liggen, waardoor ik om de zoveel minuten een lebber van een loslopende hond over mijn gezicht krijg (losloopgebied) en daar pik ik de route ook weer op, om even later langs een zweefvliegterrein te komen. Daarna neem ik puur op intuïtie een weg over de heide, omdat er geen markering is, maar uiteindelijk blijk ik toch weer op de juiste route te zitten. Als de lucht dichttrekt en de wind aantrekt, trek ik mijn trui en poncho aan, om vervolgens heerlijk door de straffe regen het laatste stukje heide mee te pakken.

Dan kom ik Venlo inlopen. Helaas moet ik nog een stuk door de stad en je loopt vanaf de kalme heide plotsklaps een drukke rotweg op. Wel weer leuk is het als er getoeterd wordt en blije gezichten opgestoken duimen naar je gebaren. Maar wat schetst mijn verbazing als ik al na enkele meters de weg weer mag verlaten en eerst nog een flink stuk langs een steilrand mag lopen, geen huis in zicht. En als je dan alsnog de stad inloopt, word je door een waterpark geloodst, waarbij je niet doorhebt, dat je eigenlijk middenin Venlo bent. Mooi afsluitertje.

>> Vervolg van het Maas-Swalm-Nettepad >> klik hier >>