boisheim-venlo / venlo-swalmen / boisheim-dalheim / swalmen-brüggen-herkenbosch-swalmen / roermond-dalheim / swalmen-roermond


vervolg van

Het Maas-Swalm-Nettepad


Zondag 15 t/m dinsdag 17 oktober 2006 van Boisheim naar Dalheim, 53 kilometer.

Een paar daagjes vrij genomen en het weer zit mee. Als de zon schijnt, is hij lekker warm en zolang je in beweging blijft, is een windstopper niet eens nodig. Ik heb deze week mijn loopschoenen elke dag een paar uurtjes aangehad en kreeg last van de rug, maar dat hoefde niet persé aan de schoenen te liggen natuurlijk. Achteraf bleek dat wel het geval geweest te zijn, maar daar kwam ik deze drie dagen wel achter. Ze zijn op, he-le-maal op.

In Boisheim was ik al eerder geweest, en ving mijn wandeling aan in tegenovergestelde richting. De eerste paar honderd meter heb ik het meestal nog niet zo in de gaten, maar al snel kom ik in het lege-hoofd-ritme. Ik kom een paar keer fietsers tegen, op een paadje waar het al lastig lopen is, laat staan fietsen! Maar dan wordt het rustig. Tot ik bij de Borner See kom. Het sterft er werkelijk van de mensen op het pad langs de beide meren, maar wat wil je ook: mooie omgeving, mooi weer en het is zondag. Fietsers en wandelaars vergapen zich aan het mooie uitzicht over het water. Net als ik als ik even mijn rugzak afdoe en op een bankje ga zitten met wat te drinken en een snack.

Als ik nog verder loop wordt het weer rustiger, maar niet voor lang, want ik kom in Brüggen uit, waar het schijnbaar zondagsmarkt is. Alle winkels zijn open, er is markt en iedereen loopt over straat. Het is hier een knooppunt van het MSNpad en ik ga verder in zuidelijke richting, globaal. Als ik Burg Brüggen passeer, werpt het warme zonlicht lange schaduwen over het gras.

Net buiten Brüggen kom ik vlak langs de Laarer Bach te lopen. Een smal, maar stikhelder beekje waar forel doodstil in het water staat op zonnige plaatsen. Als ik deze sta te bewonderen, komt een duitse vrouw me langszij en we lopen een heel stuk samen op. Als we na de Laarer Bach ook nog een stukje Schwalm samen hebben gelopen, buigt haar weg zich ervanaf, terwijl ik de Schwalm blijf volgen. Met het mooiste licht van de wereld loop ik door het bos, de Schwalm langszij tot ik bij de weg kom, waarlangs een camping ligt. Voor vijf euro dertig mag ik er douchen, slapen, krijg ik een aansteker, want het eet zo rottig als je je brander niet aankrijgt en me zelfs de volgende ochtend verslapen. En ik sliep al zo lang, want de dagen zijn opmerkelijk korter nu.



Die maandagochtend loop ik pas tegen tien uur aan. Voordeel van een camping: je hoeft niet voor het ochtendgloren je tent weer opgebroken te hebben. Tevens een nadeel, maar daar stond weer een hete douche tegenover. De eerste stappen vallen me nog reuze mee, niks startpijn of stramme spieren. Ik sta recht voor een nog werkende watermolen, maar enkel een klein detail trekt mijn blik: de groei van mossen, varens en grassen op een houten schot waar water zich doorheen perst. De route gaat verder langs de Hariksee dewelke een overloop heeft in de vorm van vele beekjes, waarvan er eentje door iemands tuin gaat. Deze mensen hebben van de nood (wat een nood, ik wil ook wel een snelstromend beekje door mijn tuin!) een deugd gemaakt en hebben tussen twee afrasteringen vissen uitgezet, koi. Altijd stromend, vers, zuurstofrijk water en joekels van vissen.




>> Vervolg van het Maas-Swalm-Nettepad >> klik hier >>