boisheim-venlo / venlo-swalmen / boisheim-dalheim / swalmen-brüggen-herkenbosch-swalmen / roermond-dalheim / swalmen-roermond


vervolg van

Het Maas-Swalm-Nettepad


Zondag 16 maart 2008 van Roermond naar Swalmen, 12 kilometer.

"Als het een beetje redelijk weer is, gaan we lekker wandelen."
Het weerbericht loog er niet om: het werd géén redelijk weer. Dus manlief blies de wandeling af. Noordenwind, voortdurende regen en een graad of acht. Och, dat was voldoende voor een paar kilometer alternatief. Dus het laatste stukje MSNpad was aan de beurt. En ondanks dat het in Den Bosch volcontinue geregend heeft en het werkelijk bar was, trof ik het in Limburg. Voor station Roermond kleedde ik me in de trein om in gamaschen en regenpijpen over de icebreaker legging. Verder twee laagjes icebreaker om het bovenlijf en een fleece bodywarmertje. De windstopper is al rap uitgegaan om uit te blijven! Lang leve de plu. Geen ademender stuk regentuig dan dat.

Na een klein stukje Roermond stap ik het industrieterrein op en vandaar over 'De Groote Stadsweide', een natuurontwikkelingsgebied. Eerst wind tegen, maar na het ronden van de punt met het uitzicht op de brug waarover we met het Peellandpad gelopen hebben, krijg ik de wind in de rug en wanneer het daarna even flink begint te regenen, loop ik gewoon droog. Best lekker zo met een plu, ondanks dat ik serieuze wandelaars/hikers met een paraplu altijd met een groot vraagteken bekeek. Mijn huidige rugzakboek is het engelstalige Clear Waters Rising van Nicholas Crane en dat bracht me er laatst op om toch eens met regenscherm te lopen. Que Chova?

Verderlopend kijk ik vanonder mijn plu over hoog water weer naar iets wat ik al eerder zag, namelijk de fabriek waarlangs ik drie weken geleden liep. En hoe hoog het water nu staat, blijkt wel uit het feit, dat het over het pad heenkomt waarop ik loop.



Als ik terug de weg opga, loop ik langs het gehucht Leeuwen en word ik blij verrast door de aanwezigheid van een dassenburcht. Verderop zie ik nog heel wat sporen en vluchtpijpen en een tweede burcht en wissels en, en... Oh, wat een gave beesten zijn het toch. De eerste burcht ligt op drie meter van de weg, maar aan het asfalt is te zien, dat er een pijp is aangebracht precies op de wissel. Netjes. Helaas zijn die beesten dwars en ze hebben dan ook enkele tientallen meters verder een tweede wissel, maar toch, mooi werk. Net zoals de afrasteringen met valluiken en wildpijpen langs het spoor. Ik zwaai enthousiast naar een machinist en geniet me suf, zeker nu het meestal droog is.

Dan loop ik langs wit-blauw geluikte oude boerderijen en ondergelopen weilandjes Asselt binnen via het rondje om het rozenkerkje, ofwel de Dionysiuskerk. Byzonder te zien hoe hoog het water hier al vaak heeft gestaan.


Vlak voor ik van het water afbuig, mag ik er nog even heel dicht langs lopen en kijk ik nog één keer naar de fabriek in de verte.


De laatste twee kilometer gaan in. En daarvan heb ik er één al eens gelopen, aangezien het het laatste stukje naar station Swalmen is. Ik herken het knooppunt en het nieuwe bruggetje bij de oude ruïne langs de routewijziging vanwege de A73. Ik kom tegelijk met de trein aan, alleen scheidt een muur ons, dus ik heb nog een half uurtje om me uit mijn modderige gamaschen en regenpijpen te pellen.



En daarmee sluit ik het Maas-Schwalm-Nettepfad.