nijmegen-wyler-plasmolen-molenhoek / molenhoek-walrick-grave / grave-ravestein-wijchen / wijchen-deest-nijmegen


Het Streekpad Nijmegen


Een nieuw pad. Of meer een nieuw paadje. 117 kilometer rondom Nijmegen, nooit verder dan zo'n 20 kilometer verwijderd van deze stad. Lekker makkelijk te bereiken voor mij, want ik kan zo de trein pakken en het is bijna om de hoek. Ook komt het spoor op drie plaatsen door de route gekruist, dus aan gemak geen gebrek. Qua aan- en terugreis hoeft het ook niet lang te duren tot je weer verderwandelen kunt, dus een ideaal tussendoortje.

Zondag 24 t/m dinsdag 26 maart 2013 van Nijmegen naar Mook-Molenhoek, 42 kilometer.

Ik heb een paar dagen vrij geplanned staan om van het lenteweer te genieten. En stiekem toch ook wel om weer wat kilometers in de benen te krijgen met rugzak voordat ik op vakantie ga naar Slowakije. Nou, met die kilometers zit het wel snor. Volgende maand nog eens vier dagen, maar het voelde helemaal goed nu. Dat lenteweer echter; hmmm, hoe zal ik het eens omschrijven... dat was de weg kwijt. Een hogedrukgebied boven Scandinavië zorgt al weken voor kou en de sterke noord-oosten wind maakt dat de gevoelstemperatuur tot flink onder nul daalt. Maar dat weerhoudt me niet van een paar daagjes stappen. Het heeft wel bepaald welke kant ik op heenga, want tegen de beschreven richting in ga ik naar het Reichswald en dat is beter dan de vlakke uiterwaarden.

Na de aanlooproute vanaf het station, ga ik dan ook rechtsaf via de Zuiderkerktrappen naar de St. Stevenskerk. Cultuur is zeg maar niet zo mijn ding, maar als ik dan toch tussen bebouwing moet lopen, is dit een mooi stukje. Knusse hofjes, bogen en pleintjes rondom de kerk.

Een uurtje later hebben we er alweer de eerste uiterwaarden opzitten. Gelukkig was het geen hoogwater, maar winderig was t wel.


Dan mogen we even uit de wind. We lopen dan wel over een dijkje, maar dat is helemaal beschermd met lage bomen en struiken. Het wordt begraasd door de schotse Galloways. Een naar ik weet erg rustige koe, maar met een sterk moederinstinct en laten er nou net een hele kliek kalveren rondlopen. Ik lijn Artan dus maar aan, want ook al luistert hij erg goed, een spontane ontmoeting blijf ik liever voor. Hij rent wel sneller en is ook wendbaarder dan die zwarte gevaartes, maar ik niet! Maar wanneer ik na de uitkijktoren een grote groep dieren op mijn pad zie staan, daal ik weer af naar het paadje onderaan de dijk en heb zo nog even leuke uitzichten over de tichelgaten.



Na Ooij komen we bovenop de dijk te lopen. Er staat werkelijk een straffe wind en behalve dat die koud is, worden we af en toe van het asfalt geblazen. Oppassen dus om niet te dicht langs de rand te lopen en m'n enkel te verzwikken. Bij de Thornse Molen steken we een weg over en daar staan twee picnictafels. Vol in de wind, dus ik loop verder naar een bosje bij het bruggetje en ga er op de grond zitten voor een lunch. Lastiggevallen door Artan, die dikke takken en vieze opgescharrelde tennisballen op me probeert te leggen. De schat ;-) Het volgende stukje gaat richting het Wylerbergmeer en de Duivelsberg. Artan loopt blij voor me uit nu we weer op pad zijn. Ik herken een plekje waar ik jaren geleden eens bij iemand in de achtertuin mijn tentje opzette onderaan de Duivelsberg.

We lopen nu op Duits grondgebied en bij Wyler heeft iemand een mooie stenen toren gebouwd. Oorspronkelijk voor een kerkuil, maar die werd verjaagd door kauwtjes. Enige aanpassingen en bijgebouwde bogen later heeft zich in 2008 een ooievaarspaar genesteld en momenteel staat voor het zesde jaar op rij het mannetje zijn gemalin op te wachten tot ze over een poosje weer aan zal komen.


Het laatste stukje voor vandaag gaat van de route af en richting de camping. Gelukkig is er van een camping geen sprake, alleen maar van een stukje gras achter een paardenpension en geweldig sanitair. Verwarmd vooral. Vroeg tussen de veren en de volgende ochtend waait het nog steeds. Maar dat geeft niets, want ik kan in de ruimte met vloerverwarming ontbijten en mijn tas inpakken. Daarna gaan we de wind weer trotseren. Richting het oosten naar Kranenburg, waar ik een toepasselijke straatnaam passeer. Ook de St. Petrus en Pauluskerk trekt veel volk als katholiek bedevaartsoord. Dat verklaart ook de occasionele jacobsschelp die ik tegenkwam onderweg.


Na Kranenburg buigen we af naar het zuiden. Verlaten straatjes en karresporen leiden ons naar het Reichswald. Eindelijk omhoog en omlaag en uit de wind. Vandaag is er lekker wat zon te zien en wanneer de wind wegvalt, kan de muts af en de kraag open. Hier en daar toont zich een ontluikend blad. Lente in aantocht!



In het Reichswald wordt niet gemarkeerd en de te volgen route is daarom erg makkelijk: de ene lange laan verruilen voor de andere lange laan. Maar saai is dat allerminst, want je passeert de boswachterswoning en hier en daar zijn poelen gecreëerd voor kikkers, salamanders, libellen, juffers en meer van dat gespuis. Een kilometer voor me zie ik een auto aan komen rijden. Kan alleen maar de boswachter zijn, maar ik laat Artan los lopen en leg hem af als de wagen nadert. Herr Forster stopt, kijkt naar Artan, knikt goedkeurend, knipoogt naar mij en rijdt weer verder. Zie je wel, dat schijnheilig gedoe hoeft allemaal niet.

Langs de westrand bij Breedeweg hangen we nog wat in de bosrand rond, maar dan volgt toch weer onverbiddelijk het strakke Nederland.


Maar het is deze keer niet zo heel strak, want de aanloop is al leuk, maar de St Jansberg zelf is helemaal een mooi stukje NL. Veel op en neer, een beekje, een bult en een kuil, en vanwege de kou en de wind amper mensen dus Artan heeft zich uitgeleefd. Ik ben gewoon op mijn kont gaan zitten in een windluw hoekje en heb hem maar laten rausen.

Dit deel van de St Jansberg heb ik misschien al wel tien keer gelopen en het blijft me bekoren. Het is maar zo'n klein stukje, maar zo mooi...






Redelijk vroeg komen we aan bij de besproken camping. Deze is gesloten en er is geen enkele gast aanwezig, maar ik mag tussen een paar hagen nagenoeg uit de wind mijn tentje opzetten. In de zon is het best lekker. Ik blader wat in mijn routeboekje en Artan ligt languit in de zon, maar 's avonds koelt het snel af wanneer we teruggekomen zijn van het pannenkoekenhuis, dus Artan en ik kruipen vroeg onder de wol... ehh... het dons.


's Morgens is het toilet bevroren, dus ook mijn waterzak, maar ik had gisteravond nog mijn thermosfles gevuld en terwijl ik de tent opruim, ontdooit mijn waterzak in t zonnetje, maar bevriest Artans flexibele waterbak met een beetje wind erbij... in de zon! Nahja, hij heeft gegeten en gedronken uit de thermos en kort daarna gaan we weer op pad.

Het eerste stuk liepen we onlangs nog over het Maas-Niederrheinpad richting en over de Mookerheide. Vroeg in de ochtend zien we reeën, buizerds, torenvalken, allerlei ritselend gespuis en het grazend grootvee op de hei. Heerlijk lopen zo in een verstilde wereld. Ik moet dat toch weer eens beter gaan doen: vroeg op pad ipv pas tegen negen uur vertrekken... die eerste uurtjes van het ochtendgloren zijn te mooi om te verdoen met tent opruimen enzo.



In het boekje staat iets beschreven over een zevenstammige eik. Dat heb ik gistermiddag gelezen. Dus valt hij me nu op. Ik moet maar eens na gaan denken of ik in Molenhoek de bus pak of doorloop naar Malden. En ik ben zo in gedachten, dat ik ineens voor een weg sta, en geen markeringen meer zie. Dus boekje erbij, bedenken waar ik ongeveer sta en linksaf. Om na honderd meter te bedenken, dat ik mijn gevoel moet volgen. Dat zegt namelijk dat ik niet goed zit. Dus terug en een stukje verder. Ook hier word ik niet helemaal blij van. Dan is er een plekje in de zon, dus ik gooi mijn tas af, trek mijn vroege lunch tevoorschijn, ga op mijn kont zitten, mopper op Artan die gelijk veertig takken op me neerlegt en haal mijn boekje tevoorschijn. Jawel, ietsje te ver doorgelopen. Na mijn lunch tweehonderd meter teruggelopen, de hellende "tuin" van het jachtslot opgelopen en terug op de route besloten om door te lopen tot Malden.

Maar wat schetst mijn verbazing: vlak voor het spoor waar mijn route rechts zou gaan, zie ik iets verderop een station! Mook-Molenhoek. Nieuwer dan het routeboekje dat ik bij me heb. Dus ik stop hier mijn wandeling en we halen op het nippertje de trein.


>> Vervolg van het Streekpad Nijmegen >> klik hier >>