nijmegen-wyler-plasmolen-molenhoek / molenhoek-walrick-grave / grave-ravestein-wijchen / wijchen-deest-nijmegen


Het Streekpad Nijmegen


Donderdag 15 en vrijdag 16 augustus 2013 van Mook-Molenhoek naar Grave, 21 kilometer.

Ik heb een weekje vrij vanwege een nieuwe pup, maar natuurlijk kruipt het bloed waar het niet gaan kan (of toch) en dus ga ik ook even een nieuwe wing uitproberen, aangezien hij deze week is binnengekomen. 355 grammetjes, een paar touwtjes eraan en twee whoopie slings (zoek t maar op :-) ) en ik lig onder een geweldig oppervlak droog te wezen. En uit de wind als ik em goed afspan ook nog. Enfin, eerst maar eens even op pad. Het is warrum! Artan gaat mee, maar is ook niet helemaal blij met dit weer. Of nouja, ik vind dat hij niet blij is. Hij loopt te hijgen als een malle, maar we doen veel onder de bomen vandaag. Of er is wel water in de buurt.

We stappen uit rond een uur of vier op station Molenhoek en lopen een klein stukje terug langs het fietspad tot aan het viaduct waar we vorige keer de route stopten. Nu kruisen we het spoor en wanneer we meteen linksaf gaan, waan je jezelf ineens ergens ver weg van sporen, huizen, wegen of mensen.


We kruisen wat later opnieuw het spoor en lopen eerst langs het zweefvliegterrein alvorens weer een echt bosgevoel te krijgen. Heerlijk koel onder de bomen en hoewel niet al te best aangegeven, is de route wel te volgen als je een beetje kunt kaartlezen en wel eens eerder een LAW gelopen hebt. Dan lopen we Malden binnen. Door een leuk hofje, een drukke straat over, en al snel weer lopen we het groen in. De wegen zijn erg rustig en Artan loopt lekker los bij me. Hier en daar passeren we een in het groen weggedoken huis en dan moeten we even oversteken. Nu komen we in het Heumens Heem, als ik het me goed herinner, een heemtuin, maar erg natuurlijk.

De honger begint te knagen. In de hoop een bankje tegen te komen voor het gemak, sjouwen we nog even verder, maar dat bankje komt niet. Twee horizontaal afgezaagde boomstronken doen de truc ook wel en zodoende genieten we in het zonnetje aan de rand van een tjokvol met ganzen gevuld ven van een welverdiende maaltijd.


Uiteraard is er binnen driehonderd meter na het vervolg van onze route wel een bankje, maar nu lopen we lekker verder. We lopen in gebied: Overasseltsche en Hatertse Vennen en het is mooi. We kruisen het terrein van de scouting en op de uiterste grens trek ik de wing strak. Water getapt, teruggegaan naar de scouting en gedoucht voor een paar centen en zo gaan we lekker rustig de nacht in.



In de schemering maken we nog een wandelingetje en komen langs de ruine en de koortsboom van St. Walrick. De nacht is stil en de volgende ochtend is er warme chocomel, wat een straf :-)



We lopen al snel het bos uit en moeten een stukje langs de Kasteelse Straat. Artan mag los als we afslaan. Het is dan wel een asfaltweg, maar erg rustig. Gelukkig is het ook geflankeerd door bomen, want het is nu al warm ondanks het vroege uur. In de velden langs het weggetje fourageren ooievaars. Artan weet ook wel, dat lang gras koel is, dus die gaat er ook even bij liggen.



Tijdens de hele weg komt er maar 1 auto langs en die moet ergens een brief posten (de bestuurder dan). Als ik kijk waar de auto blijft, zie ik een leuk huis.

Na het oversteken van een drukkere weg lopen we langs een watertje waar Artan lekker even afkoelt, want de temperaturen beginnen echt te stijgen nu. Na dat water komen we bij een dijk, die we eerst nog even onderlangs volgen, maar daarna er bovenop en wat ziet mijn oog? Iejoor! Of op zijn minst z'n neef.


We gaan nu over de oude brug over de Maas met eronder sluizen en weet ik wat al niet meer, maar het dendert aardig. Artan houdt zich goed en aan de andere kant maken we een lus van de brug af. Daar staat onder ruisende populieren in de schaduw en met een windje vanaf de Maas een bankje en tafel, dus we zijgen neer voor een bak water en een vroege lunch. Het is rond het middaguur en we houden toch zeker drie kwartier halt. Wanneer we weer aanlopen en onder de brug uitkomen de zon in, krijg ik een klap. Mensenlief, wat een warmte, hier houd ik helemaal niet van! In Grave zijn voldoende terrasjes, maar ik heb geen zin om in de zon te gaan zitten. Daarnaast hebben we ook net al stilgezeten, dus we stappen lekker door. Zodra we Grave weer uitlopen, komen we langs het busstation en daar staat lijn 9 naar Nijmegen met open deuren en blazende airco te wachten. Artan trekt richting de bus en ach, wat kan mij het ook, we stappen in en beeindigen voortijdig deze etappe.


>> Vervolg van het Streekpad Nijmegen >> klik hier >>