nijmegen-wyler-plasmolen-molenhoek / molenhoek-walrick-grave / grave-ravestein-wijchen / wijchen-deest-nijmegen


Het Streekpad Nijmegen


Zondag 02 en maandag 03 maart 2014 van Wijchen naar Nijmegen, 38 kilometer.

Oke, wij liepen maar 34 kilometer, aangezien ik geen zin had de laatste vier kilometer door Nijmegen te moeten stappen. Ik had weer meer dan genoeg asfalt gezien. Gelukkig mochten we af en toe ook even van de verharde weg af, maar dit deel van het streekpad is zegmaar... niet helemaal mijn ding. Ik loop nog een poosje te kijken naar de beltmolen, voordat ik er eindelijk van het asfalt mag afbuigen naar het Hernensche Bosch, waar een leuk plasje ligt voor Artan.



In Hernen lopen we een driekwart rondje om het kasteel en kruisen nog wat groen. Vanwege carnaval is er niet veel volk op de been. Tenminste, niet op mijn wandelroute. Het is het mooiste weer van de wereld en ik geniet van de natuur.

En zo struinen we Bergharen in. Van een afstandje wordt al duidelijk, dat we middenin de optocht gaan belanden. Arme Artan heeft het totaal niet op al die herrie en rare mensen en grote wagens en is blij als hij daarna weer los mag om zich even te ontladen. In Afferden stuiten we weer op een optocht en deze keer zwenk ik snel af, loop een paar straten om en vlucht de uiterwaarden in.



Die nacht belanden we vooraan Deest in de tent. Ik heb em redelijk uit de wind weten te zetten, maar gedurende de nacht trekt deze toch aan en daarmee ook aan de tent. Geeft niks, het blijft droog en zo heb ik ook geen last van condens. Kort na Deest zie ik ineens een bordje aan de kant van de geasfalteerde dijk: "Struinroute". Nou, dat laat ik me geen twee keer zeggen. Met mijn zere hakken van gisteren (veel te zware schoenen aan voor asfalt!) klim ik over een hekwerk en ik beslis ter plekke, dat ik tot de brug bij Ewijk langs t water blijf lopen. Heel in de verte zie je op de eerstvolgende foto nog net de brug.

Uiteraard is het zwaar lopen, want er ligt geen pad ofzo, maar beter dan die ellendige verharding. Na een poosje ploeteren zie ik een paadje teruglopen richting de dijk, richting Winssen. Ik pak dit spoor op en bij de woning De Ruif sla ik dan toch maar een verharde weg in. Om halverwege mezelf in mijn poncho en gamaschen te hijsen, want de dreigende druppen gaan nu toch over in regen. En dan moet ik Artan ook nog even aanlijnen, aangezien er op dat smalle straatje ook nog een jonge stier los staat... en wij moeten er langs!

Onder de brug nemen we uitgebreid de tijd voor een tweede ontbijt, de poncho gaat weer uit en we stappen de dijk weer op. Er mag hier niet gereden worden, dus Artan mag lekker los, de uitzichten zijn goed en als er een kansje is, stuurt de route je van de dijk af, zoals door de Roodslag. Ik loop met een relatief lichte rugzak, onder de tien kilo en dan heb ik alles bij me. Dus met mijn handen in de zakken slenter ik de laatste kilometers verder.

We hebben geen winter gehad dit jaar. En ook al is het vandaag bewolkt met hier en daar een spettertje, lente kunnen we het nou ook nog niet echt noemen. Desondanks loopt er een dartel kalf bij de heckrunderen te stuiteren! Het laatste stuk van de route loop ik tegen de rookpluimen van Nijmegen aan te kijken. En tegen het kerkje van Weurt. Waar een bus rijdt...



En zo eindigt het Streekpad Nijmegen, een rondje met de klok mee, dus tegen de origineelroute in.