roermond-haelen / haelen-witdonk / witdonk-nederweerterdijk / groote peel / neerkant-ysselsteyn / ysselsteyn-stippelberg / stippelberg-volkel / volkel-uden / uden-slabroek / slabroek-heeswijk / heeswijk-kasteel / kasteel-berlicum / berlicum-den bosch

vervolg van

Het Peellandpad


Zondag 27 augustus 2006 van Witdonk naar Nederweerterdijk, 12 kilometer.

Na een goeie twee uur van het OV genoten te hebben, stapten we gedrieŽn uit aan het kanaal, de Noordervaart. In het boekje zie je een lange rechte lijn waarvan ik nooit zo blij word, en als je dan aftakt om langs het Kanaal van Deurne te gaan lopen is de lijn nog veel langer en recht. Maar het viel mee, reuze mee. Het eerste stukje is inderdaad rechttoe rechtaan met een doorgaande weg aan de andere kant, maar het loopt wel lekker weg. Zoonlief heeft zijn eigen fles en koekjes op zijn heupen gebonden, terwijl manlief en ik de rugzak afwisselend dragen. Direct na de aftakking blijkt de route stil en groen te zijn, met als cadeautje veel bramen, modder aan de waterkant wat onze zoon aantrekt als een magneet en een heus zwiertouw boven het water, waarbij ik de uitdaging natuurlijk weer niet kan laten liggen. Ik bleef droog, hahaha!



Een eindje verder kun je een stuk over een bruggetje, een loopbrug parallel aan de oever. Het brengt je onder een andere brug door en kort daarop weer aan de oever. Echt een heel mooi stukje en natuurlijk hangen we gedrieŽn vaak over de reling. De grauwe lucht laat nu geen blauw stukje meer zien en als we bijna van het water gaan afbuigen en op een bankje een broodje eten, begint het te onweren. Geeft niks, want we zitten onder de bomen redelijk droog en mijn zoon kan ook foto's maken. Okť, de boom achter ons is scherp, maar vooruit. ;-)


En jawel, het kon niet uitblijven: het onweer is ons dan wel gepasseerd, de buien zoeken ons nu op. Maar een beetje poncho houdt het meeste nat wel tegen. Dat die prachtige Belgen nog nooit een geel spook gezien hebben, blijkt wel als ze nieuwsgierig komen kijken. Ook als we Meijel binnenlopen regent het nog, hoewel de hoosbui over is. Zullen we nu de bus terug pakken? Ach, zonde eigenlijk, zolang in het OV en dan zo weinig kilometers maken. We gaan verder. Kort na verlaten van het dorp gaat de zon schijnen zelfs.


En jawel, we zijn koud het dorp uit: "Mam, mag ik iets lekkers?" "Hoe ver is het nog?" "Wanneer stoppen we even?" "Mam..." We leidden hem nog even af met bunkers die langs het pad opduiken en als ik hem nog wat wil vertellen, zie ik ineens mijn man voor ons staan als een versteende adelaar. Helemaal stil, hoofd schuin, grote ogen en armen wijd om ons tot stilte te manen, wat wij te laat opmerkten natuurlijk. Vlak voor hem was zojuist een buizerd opgevlogen van een net geslagen konijn. Het diertje was nog warm, terwijl de drie buizerds miauwend op de termiek wachtten tot wij weer verderliepen. Maar na al dit spannends werden de kinderbenen toch wel zwaar en moest er wat gerust worden. Dat houdt voor onze knul van acht jaar in, dat hij twee minuten op zijn gat gaat zitten, een koekje en wat drinken wegwerkt en snel weer opstaat met een tweede koek om te bekijken wat er allemaal ontdekt kan worden. We zijn toch maar even blijven zitten om zijn benen wat van het stapritme te laten afkicken en moeten hem uiteindelijk bijna wegsleuren van het gemaaltje waarboven hij balanceert.


Het laatste stukje voor vandaag. We zijn duidelijk bij de Peel aangekomen. Overal stroompjes en plasdrasgebied, veel heide en de regen is door de zon verdreven. De bomen geven aan, dat de hersft in aantocht is en de struikheide laat zien, dat het eind augustus is. Overal kleur. We wijken af van de route om naar een bushalte te lopen. Op zondag rijdt deze maar eens per twee uur en wij hebben de mazzel, dat we drie minuten voordat de bus passeert aankomen. Het was een geslaagde wandeling met veel moois.



>> Vervolg van het Peellandpad >> klik hier >>