roermond-haelen / haelen-witdonk / witdonk-nederweerterdijk / groote peel / neerkant-ysselsteyn / ysselsteyn-stippelberg / stippelberg-volkel / volkel-uden / uden-slabroek / slabroek-heeswijk / heeswijk-kasteel / kasteel-berlicum / berlicum-den bosch

vervolg van

Het Peellandpad


Dinsdag en woensdag 05 en 06 september 2006 dwars door de Groote Peel, 27 kilometer.

Deze minitrip komt er een "eerste-keer-ervaring" bij. Ik zal zonder tentje gaan overnachten. Heb me daarbij z goed voorbereid, dat mt tentje waarschijnlijk heftiger was geweest, maar goed. Al doende leert men en ik ben daar geen uitzondering op. Uit het werk snel naar huis gegaan waar een stevige stamppot al klaar stond. Daarna op de trein gestapt, de bus ook nog gehaald en toen ik in Meijel uitstapte was het al niet meer schemerig maar donker, dus ik heb een kleine omweg over het asfalt genomen ipv de route door het bos. Vlakbij de ingang van de Groote Peel wist ik nog een picknicktafel langs een polderweg en daaronder heb ik me opgefrommeld.

Ik heb mijn multifunctionele zeil weer een andere functie gegeven deze keer. Grondzeil annex tarp annex tentdoek annex voortent annex verzin-het-maar. Deze keer heb ik het zeil (210 x 270) over de tafel gelegd, zodat het aan alle kanten wat overhing. Op de grond legde ik de reddingsdeken: sterk spul, isoleert want weerkaatst de warmte en houdt het vocht tegen uit de grond. Daarop mijn thermarest matje, maar daar stuitte ik op het eerste probleempje. Het ding kon niet plat op de grond. Niet in de lengte en niet diagonaal. Nahja, dan maar een beetje gefrommeld. Net zoals ik zou liggen, want languit was teveel van het goede. De betonnen tafelpoten wilden niet aan de kant. Mijn slaapzak uitgelegd zodat hij een beetje in vorm kon komen en zelf maar eens een hete chocomel gemaakt. Dat is toch wel een luxe hoor: een stoel en een tafel.

Ik kroop in mijn slaapzak en viel best rap in slaap. Het was warm, maar dat merkte ik niet zo tijdens het slapen. Mijn lieve baas dacht echter dat ik stijf van stress onder die tafel zou liggen, dus die wilde me even zieken en stuurde me een sms met als text: "Boe". Dat was om 23.37 uur en daarvan werd ik uiteraard wakker. Ik moest eerst lachen, vervolgens heb ik nog bijna tien minuten naar een keffende vos liggen luisteren en toen kwam Het Grote Ergeren. Het was warm, maar alles wat ik uit de slaapzak stak werd door muggen aangevallen. Dus ik heb me tot half drie!!! liggen opvreten van ergernis, vloekend op de DEET die niet werkte, de zoemende muggen om me heen, mijn baas met zijn &*&$$#!#&*^ geintjes en kwam toen pas tot het heldere inzicht dat door het zweten wellicht de DEET eraf was gegaan. Ik vind het helemaal niet erg om gestoken te worden door muggen, ik wil ze enkel niet steeds om mijn hoofd hebben zoemen. Dus ik mijn spray gepakt, mezelf opnieuw ingesprayed, mezelf ook beloofd een satijnen lakenzak te kopen voor wanneer ik het warm heb, zodat ik de slaapzak kan openleggen zonder bloot te liggen en ben binnen een kwartier in slaap gevallen met mijn gezicht in de open lucht en kijkend naar de volle maan tussen de grashalmen door.

Dat betekende dat ik ruim drie uur slaap heb gehad, want om zes uur standaard wekt mijn telefoon me. In de nevel heb ik mijn bedauwde neptentje opgeborgen en een warme chocomel met een snack gemaakt. Ontbijten zou ik later doen. Zo zat ik met een dampende mok in de handen en de kraag van mijn trui in de nek getrokken te kijken naar de zonsopgang. De Groote Peel was nevelig en wijds en het gaf me het gevoel alsof ik er als enige ter wereld liep. Dat was waarschijnlijk ook urenlang zo. ;-) Alles was bedauwd en is nog heel lang nat gebleven. De vele meren die ik passeerde en soms zelfs tussen twee grote plassen door over een enkele dam barstten van de watervogels, zoals bijvoorbeeld de grote zilverreiger en dodaars. Er waren nog meer diertjes, met name stervensveel kruisspinnen. En het was me ook helemaal duidelijk dat de afgelopen dagen niemand deze route gelopen had, want ik heb hl wat webben gehapt. Zeker op de wat smallere paden heb ik soms meer met mijn stokken voor me uit gelopen, dan mezelf ondersteunend.

Paddenstoelen, rupsen, groene spechten, een ree, grote velden adelaarsvarens, knuppelbruggen, een gladde slang, eenden, libellen, koeien, een schuilhut waaronder een heikikker tegen me brulde en waar futen voor me dansten. Dat en nog veel meer viel me vandaag ten deel. Het laatste stuk asfalt was heet en nodigde me uit tot terugdenken aan deze dag. Daardoor had ik het waarschijnlijk ook niet in de gaten, dat ik op het huis van grasmieren in de berm neerzeeg, het enige stukje schaduw langs die lange laatste weg. Ik was er snel weer weg toen de kolonie uitzwermde.














>> Vervolg van het Peellandpad >> klik hier >>