roermond-haelen / haelen-witdonk / witdonk-nederweerterdijk / groote peel / neerkant-ysselsteyn / ysselsteyn-stippelberg / stippelberg-volkel / volkel-uden / uden-slabroek / slabroek-heeswijk / heeswijk-kasteel / kasteel-berlicum / berlicum-den bosch

vervolg van

Het Peellandpad


Maandagavond en dinsdag 28 en 29 juli 2008 van Neerkant naar Ysselsteyn, 21 kilometer.

Het is al even geleden, dat ik onderweg ergens overnachtte en dat is toch wel een heel leuk iets, gewoon ergens je slaapzak uitrollen en de volgende ochtend weer vroeg op pad 'in den vreemde'. Dus deze maandag ga ik direct uit mijn werk op pad. Ik trein en bus naar het punt waar ik zes september twee jaar geleden stopte en herken direct het punt en weet zelfs welke kant ik opmoet. Het is warm, erg warm, boven de dertig graden en ik heb dan ook niks byzonders bij me, behalve mijn pluutje, die goed van pas komt, omdat het toch ook is gaan regenen en later zal het zelfs onweren. Na een klein stukje lopen, beland ik onder een viaduct waar ik me eerst even van top tot teen inspray met DEET, want de dazen achtervolgen me. De vijf te lopen kilometers voor vanavond tot aan de uiterste rand van de peel (lees: het veen) gaan over asfalt en om eerlijk te zijn, is dat niet de enige reden dat ik mijn gewone stappertjes heb aangedaan ipv mijn zware schoenen. Die mogen dan wel waterdicht zijn, wat ik morgen eigenlijk nodig heb, maar ook ontzettend warm, wat ik kan missen als kiespijn.

Na een poosje houdt het op met regenen en nog wat later kom ik aan het eind van een doodlopende weg bij de laatste boerderij op een SVRcamping aan. Omdat het warm is en ik zweet, word ik vergezeld door dazen die me niets doen, maar de boer en boerin kijken me een beetja raar aan. Het is inmiddels half tien en dan wil ik ook nog aan de rand van het peel alleen maar onder een zeiltje gaan slapen? Of ik wel weet, dat het stikt van het ongedierte? Neej, dat wist ik niet zeg, poeh. Ik span mijn onderkomen op naast een voor de nacht leegstaande caravan met luifel zodat ik in geval van nood toch een droog stekkie heb. Trouwens, er is nog een soort van zitkamer met bank als het werkelijk gaat spoken. Ik heb er niets van gemerkt die nacht, alleen dat het zelfs voor een zomerzakkie te warm was en ik me toch een stukje blootgewoeld moet hebben om als muggenvoer te dienen.




De volgende ochtend struin ik als eerste over het campinkje met blote voeten door bedauwd (of natgeregend, weet ik veel) gras. Na mijn schoenen en sokken uit de droge zitkamer te hebben gehaald, ga ik op pad. Al de weinige spulletjes die ik bij me heb, passen in mijn 25liter rugzakje en dit keer heb ik zelfs mijn (vorige keer op het veluwe zwerfpad vergeten) slaapmatje er inzitten. Ik sjouw dus weinig mee en in de koelte stap ik door hoog nat gras. Ik kan het wel vergeten om droge voeten te houden in mijn runnerschoentjes en probeer de van vocht zwaar beladen varens die over het paadje hangen ook niet eens meer te ontwijken als ik door het veen langs de kanalen loop. Vlak voor de Mariapeel moet ik even een asfaltweg kruisen en ik nuttig er mijn ontbijt in het zonnetje terwijl mijn schoenen een beetje drogen. Ik heb zojuist twee reeŽn in het veld zien staan en een haas erbij. Het hondje van de boerderij achter mij komt gezellig een hapje meesnaaien en even later ga ik na een goeie DEETverneveling de Mariapeel in. Meteen na het biologisch station word ik vergast op een mij toejodelende wielewaal. Ik fluit hem even toe en hij antwoordt steeds dichterbij, tot ik me beweeg en hij het hazepad kiest. Jammer, zijn dudeldjo is zo mooi.

Een klein stukje verder in een ven spot ik een familie dodaars en nog een stukje verderop drie grote zilverreigers langs een ander ven. Als ik even op een bankje van het uitzicht geniet, begint het zachtjes te regenen en loop ik weer verder onder mijn pluutje. Die Nicholas Crane was zo gek nog niet met zijn trouwe plu "Que Chova". Er is geen beter ventilerende regenjas of poncho te bedenken. :-) Inmiddels loop ik over een lange graslaan die eindigt bij weer een volgend kanaal waar ik naar links afsla. Het regent weer en ik loop over asfalt langs het kanaal over een heel mooi dijkje wat later overgaat in zand. Er staan prachtige woningen en aan de ene kant van het water zijn de even nummers en aan de andere kant, je raadt t al, de oneven nummers. Ik kom nog langs een woning waar enige tijd geleden iemand vijftig is geworden. Ik moest wel lachen hoor. ;-)

Nadat ik de dam ben overgestoken kom ik dan in Griendtsveen aan. Het loopt tegen lunchtijd en pal langs de route staan uitnodigend wat droge tafels en stoelen. Een tosti met blauwe bessensap en zwarte pruimenvlaai met chocomel verder is het nagenoeg droog geworden en ga ik de ophaalbrug over. Nu volgt een vijf kilometer lang pad langs het Defensie- of Peelkanaal met om de paar honderd meter een kazemat, tegenwoordig vleermuis-overwinteringsplaatsen. Het is mooi genoeg en loopt lekker weg om me niet te deren dat het rechttoe rechtaan is. En dan ben ik alweer bij bushalte Crayenhut aangekomen.












>> Vervolg van het Peellandpad >> klik hier >>