roermond-haelen / haelen-witdonk / witdonk-nederweerterdijk / groote peel / neerkant-ysselsteyn / ysselsteyn-stippelberg / stippelberg-volkel / volkel-uden / uden-slabroek / slabroek-heeswijk / heeswijk-kasteel / kasteel-berlicum / berlicum-den bosch

vervolg van

Het Peellandpad


Zondag en maandag 23 en 24 mei 2010 van Stippelberg via Handel naar Volkel, 29 kilometer.

Het is pinksteren, het is warm en hoewel ik midden op de route ben wat betreft het Peellandpad, is dit wel het laatste deel wat ik nog moet lopen om hem "dicht te lopen". In de afgelopen jaren liep ik steeds een deel, meestal met zoon en/of man, maar het laatste deel kwam er om de één of andere reden nooit van. Tot nu dus. Artan is helemaal hyper, aangezien hij net ruim twee weken helemaal niets heeft mogen doen vanwege een verrekte knieband. Kort na het middaguur stappen we uit de bus bij boswachterij de Rips. Ik weet nog, dat mijn man, zoon en ik hier anderhalf jaar geleden stopten in de herfst met bergen bladeren op de grond.

Nu is het warm en ik heb dit uur uitgekozen en dit punt om te starten, omdat we de eerste kilometers in ieder geval in het bos mogen lopen en dus niet blootgesteld worden aan de warme zon op ons bol. Al snel komen we langs een poel waar Artan talloze groene kikkers het water injaagt en zelf eens even lekker verfrissing zoekt. Maar al snel is hij weer droog en word ik klam. Warm, warm, warm vandaag.

Over lange boslanen wandelen we lekker rustig verder. Op een gegeven moment merk je, dat het vochtiger wordt. De bomen worden groener, meer loof in plaats van naald, de muggen worden talrijker en Artan is blij met een stuk hout in het water.

Rond een uur of drie geeft mijn boekje een lange laan aan. Ik was al huiverig dat Artan lange tijd aangelijnd moest lopen, maar het valt werkelijk alles mee, want het is een zandpad. Eigenlijk hebben we deze pinksteren heel veel mazzel, want als het al een weg is die we moeten volgen dit weekend, dan rijden er amper auto's, is het onverhard of blijkt het een fietspad te zijn. Om half vier nemen we een pauze en ploft Artan in de schaduw neer terwijl ik in de zon op een sluisje zit, de benen bungelend boven het water. Wat later vinden we weinig schoon water meer en laat ik Artan dan maar in vieze zwarte baggersloten met een halve meter rot blad ronddabberen. Hij zal wel stinken vanavond in de tent, maar nu is afkoelen een eerste vereiste.

Gelukkig lopen we ook als we niet in een bos zijn grotendeels in de schaduw. Het laatste stuk tot Handel moet langs een weg waar we geen van twee zin in hebben, maar dan is daar als afleiding en verkoeling de Rooije Plas.

En alsof het zo uitgerekend is zitten we rond zes uur in Handel bij het pannenkoekenhuis. Na een "big apple" en veel koude chocomel lopen we de laatste anderhalve kilometer tot het natuurkampeerterrein. Een heel lief terreintje, rustig, eenvoudige nette voorzieningen en precies wat een vermoeide wandelaar zoekt. 's Avonds lopen we over het terrein van Huize Padua, waar de route eigenlijk overheen voert, maar wat ik nu afgesneden heb vanuit Handel. Zo loop ik toch iedere kilometer van het Peellandpad. Een medekampeerder spreekt me nog aan. De beste man heeft me een aantal jaar geleden in Laren gesproken, toen ik het Pieterpad liep. Hij herinnerde zich mij nog!

De nacht was zalig. Misschien zelfs wel wat te warm, maar ik moest zonodig mijn nieuwe slaapmat uittesten; een wintermat... Artan is ook weer helemaal bekomen en vol goede moed gaan we weer op pad. Nog even een kleine omweg over het terrein van huize Padua, want er ligt zo'n leuk vijvertje, dus Artan zit om half negen alweer in het water.

Vandaag nog wat meer asfalt, maar weerom hebben we ontzettende mazzel. Vanwege pinksteren en het vroege uur lopen we de eerste uren vrijwel alleen op de wegen. Hooguit een trekker die je een half uur tevoren al aan ziet komen. Het is nog niet echt heet, gewoon lekker warm en we hoeven niet door te lopen.


Om tien uur komen we bij de Voskuilenheuvel aan. Alles leuk en aardig, maar hier geldt een hondenverbod, omdat er schapen lopen. Na enige twijfel en goed uitkijken, besluit ik Artan toch mee te nemen en lijn ik hem aan. Een alleraardigst gebiedje, met halverwege inderdaad een ontmoeting met schapen die uit een plaggenhut komen koekeloeren. Ik houd halt, maak een foto en keer op mijn schreden terug, want ik wil niets verstoren. Na enige tijd lopen de dieren van ons weg en vervolgen wij onze route.

Na enkele minuten laten we de omheining achter ons en lopen langs de (vis-)vijver "de Boekhorst" weer verder. Na dit leuke stukje groen volgen een aantal asfaltwegen. Niet druk, dus Artan kan los blijven. Wel warm, dus we houden een flinke pauze en ik spendeer ook al mijn water aan hem. Na weer bijgevuld te hebben bij een boerderij lopen we nog een stuk door bebost terrein, alwaar op iedere afslag een wit-rode markering staat. Iemand heeft hier opzettelijk met de verf lopen knoeien, maar dankzij het topografische kaartje komen we zonder enige moeite waar we zijn moeten.

De laatste lange weg naar Volkel is weerom een mazzeltje voor ons, want het is een fietspad zonder weg ernaast. Eenmaal in Volkel aangekomen pakken we een terrasje. Hier zaten we twee jaar geleden ook al eens :-) Ik nuttig een sorbet en Artan een bak brokken. Aan de andere kant van het dorp stappen we op de bus en sluiten zo het Peellandpad af.

>> Vervolg van het Peellandpad >> klik hier >>