pieterburen-winsum-groningen-zuidlaren-rolde-schoonoord / schoonoord-coevorden-hardenberg / hardenberg-ommen / ommen-hellendoorn-holten / holten-laren / laren-vorden / vorden-doetinchem-hoch elten-millingen / millingen-groesbeek / groesbeek-gennep / gennep-vierlingsbeek / vierlingsbeek-swolgen / swolgen-venlo / venlo-roermond / roermond-peij / peij-st pietersberg

vervolg van

Het Pieterpad


Woensdag 26 april 2006 van Gennep naar Vierlingsbeek, 17 kilometer.

Fris lentegroen verleidt mij. Ik heb geen zin meer om uit te slapen of te computeren, ik wil naar buiten. Dus vandaag weer op de trein gestapt en verdergegaan vanuit Gennep. Eerst een stukje door achterafstraatjes in het dorp zelf en al snel (want ik was de vorige etappe doorgelopen tot de rand van het dorp, dus een stukje verder dan het boekje zegt) liep ik het dorp uit. Heerlijk frisgroen bos in. Het miezerde al de hele ochtend, en dat zou het blijven doen tot halverwege de middag, maar dat zorgde dan weer voor een heerlijke geur en mooie druppels op bloemen.


Uiteraard liep ik verkeerd en miste daardoor het steile taludje. Overigens was het wel een beter omleidinkje dan in het pieterpadboekje beschreven staat. Het boekje zegt trouwens dat je het bospad moet aflopen (en de onduidelijke markeringen zeiden geloof ik, dat je ergens rechts moest; natuurlijk heb ik niet eerst op de website gekeken of er veranderingen waren), maar ik liep dus rechtdoor tot ik tegen een hek aankeek. Nah, dan maar rechts gegaan, lang leve het kaartlezen, en zodoende kwam ik voorbij het talud weer op het pieterpad. Nog steeds frisgroen bos overigens, ook al maakt de miezerregen het wat grauw.


Bij een flink begroeid huisje joeg ik onbedoeld een poes de stuipen op het lijf, omdat ik mijn rugzak afgooide en iets te royaal inschatte hoe breed het bankje was. Via een slingerpad liep ik weer het bos in om hij het afgezette gedeelte te komen. Natuurreservaat. Met de belofte van appeltaart over een half uur, want dat was aangeplakt op het poortje. ;-) Grote geiten begrazen dit deel en het uitzicht is prachtig, omdat je boven over het glooiende gebied "Quin" komt met zijn watertjes.





Zodra je Afferden inloopt, verschijnt daar de beloofde uitnodiging voor vers, zelfgemaakt appelgebak. En als je er slagroom bij wenst, verdwijnt je gebak eronder. Zo gezellig zeg, ik moet het weer maar even zeggen: het is een echt fenomeen, dat Pieterpad, en die kleine dingen die je dan tegenkomt, maken het zo mooi. Neem nou het Pieterpadbankje (bij Lemele - zie etappe ommen/hellendoorn/holten voor de foto) of zoals hier de gastvrijheid gewoon in huis genodigd te worden.


Na voorbij Afferden voor zestig cent de Maas overgezet te zijn, komt het o zo mooie Maasheggengebied in beeld. Speciaal voor mij staat het uitbundig in bloei en hoewel het nu droog is, is nog steeds de zon niet doorgebroken. Maar dat is niet de enige reden, dat ik kippenvel krijg. Ik word namelijk getroffen door een prachtige zang. De nachtegalen staan geen meter territorium af en zingen elkaar toe. Ik heb dus doodstil staan luisteren en zowel hun gezang als het feit, dat ik niet meer in beweging ben zorgt voor kippenvel. Brrr, echt prachtig!



Op de laatste twee kilometers gebeurden er twee dingen: mijn darmen werden ineens heel erg opstandig en ik wist niet hoe snel ik van het pad afmoest. Nou kun je denken: wat een onderwerp, zoiets zg je toch niet! Maar ik vind het veel ergerlijker om een meter naast het pad in vol ornaat de witte papiertjes en toebehoren te zien liggen waar niemand over spreekt, dan om te vertellen dat ik moeite had om met spoed een kuiltje te graven met mijn schoenen op een meter of dertig van het pad en dat kuiltje na gedane zaken ook weer te dichten. Ik was allang blij, dat ik niet midden in een dorp liep, want dan had ik een probleem gehad.

Het tweede wat gebeurde, is dat eindelijk de zon doorbrak. En gelijk was het stikwarm, want benauwd door al die nattigheid. Ik had mijn spiksplinternieuwe afritsbroek aan, kleur orange flame - ja zo heet dat echt. En dus gingen de pijpen opgerold over mijn schoenen en zag ik, dat mijn dijbeen niet zo gediend was geweest van het ritsje. Het hele dorp Vierlingsbeek bescheurde zich om mijn outfit, maar ik hoefde niet te otteren met de pijpen, ik haalde mijn trein zowaar en ging tevreden naar huis.


>> Vervolg van het Pieterpad >> klik hier >>