pieterburen-winsum-groningen-zuidlaren-rolde-schoonoord / schoonoord-coevorden-hardenberg / hardenberg-ommen / ommen-hellendoorn-holten / holten-laren / laren-vorden / vorden-doetinchem-hoch elten-millingen / millingen-groesbeek / groesbeek-gennep / gennep-vierlingsbeek / vierlingsbeek-swolgen / swolgen-venlo / venlo-roermond / roermond-peij / peij-st pietersberg

vervolg van

Het Pieterpad


Zaterdag en zondag 29 en 30 april 2006 van Vierlingsbeek naar Swolgen, 23 kilometer.

Maar geen 23 kilometer op één dag. Vanwege koninginnedag sloot de winkel waar ik werk om 14.00 uur, dus ik heb zaterdag de trein gepakt naar Vierlingsbeek. Tent op mijn rug, regenkleding mee en warm ondergoed voor de nacht. Want hoewel het de week ervoor tegen 20 graden liep en de week erna de 25 graden gehaald werd, koos ik het weekend uit waarin het snachts zo'n 2 a 3 graden werd en er niets dan wolken, regen, hagel en meer van dat fraais werd voorspeld. En eh... die voorspelling werd bewaarheid, kan ik je alvast vertellen.

Dus op zaterdag naar het eindpunt van vorige keer: station Vierlingsbeek. Dan nog een klein kilometertje naar de kerk in het dorp en de aanvang was een feit. De magnolia was het laatste droge wat ik die dag zou zien. Toen ik mijn fruitreepje zat te eten, drupte het al aardig en dreigde er een he-le-boel meer.



Voordat ik was weggestapt uit Vierlingsbeek had ik op mijn kaart gezien, dat ik een stuk langs het spoor moest lopen. Nou loop ik graag op de markeringen ipv steeds het boekje voor mijn neus te moeten houden, dus toen ik in een lus had gelopen en weer bij het spoor uitkwam, at ik een snack, trok mijn capuchon wat dieper over de ogen en stapte aan langs het spoor. Om na een poosje Vierlingsbeek weer in te lopen. "Huh?!" Ik was, op een paar honderd meter na, weer bij het station waar ik was uitgestapt. Had ik toch de andere kant langs het spoor ingemoeten, maar ik had de markeringen gemist die een tweede bocht aangaven, dus eh... op mijn schreden gekeerd. Inmiddels liep ik in de hagel, automobilisten toeterden meewarig of van leedvermaak en ik? Ik stapte stug door, want ik wist dat het geen mega-afstand was vanavond, dus ik hield mijn kin hoog. Niet te hoog, want dan drupte het mijn kraag in. ;-)

Kilometers verder, Holthees en Smakt voorbij, kwam ik tot het besef, dat ik mijn groene kampeerkaart thuis had laten liggen, terwijl ik op een kampeerterreintje had willen gaan staan. Mijn waterdichte schoenen liepen door daar waar de tong in de schoen vastzit en mijn niet-ademende regenbroek had me irritant doen zweten, mijn petje was klam, en mijn humeur stond me niet meer toe om op hoop van zegen toch maar naar die camping te lopen, dus ik parkeerde mezelf onder de dennen. Het kostte wat moeite (lees: twee keer zoveel tijd dan wanneer het droog geweest zou zijn) om mijn tentje op te zetten, maar toen ik dan eindelijk tegen negenen mijn warme prutje at en afkoelde van het stilzitten, was ik een tevreden mens. Ik sliep vroeg en erg diep die nacht, hoewel ik een keer wakker werd van een geluid wat ik in eerste instantie niet kon thuisbrengen. Het bleek het geluid van verzameld water van het zeil, dat in één keer op mijn tent liep. Uiteraard kwam ik er pas de volgende ochtend achter, dat achter een volgend glooiinkje een bankje stond geparkeerd wat, zo weet de wildkampeerder onder ons, een wereld van verschil had gemaakt, dat beetje luxe. Maar goed, daar heb ik dan alsnog zalig op ontbeten.


Ondanks de dreigende lucht de volgende dag, bleef het droog. Er volgde een heel erg mooi stuk, meerdere mooie stukken zelfs. Landgoed Geijsteren is zeer zeker de moeite waard en aangezien ik knap vroeg in mijn uppie daar liep, kon ik volop genieten. Ik liep langs de Sint Willibrorduskapel van Brabant Limburg weer in en kruiste een snelstromend beekje. En later nog één.



En dan, dan volgt er een prachtig mooi stukje. Je loopt langs de rand van de Nieuwlandsche Bosschen. Links liggen weilanden op ooghoogte, omdat je in een komweggetje loopt. Rechts van je ligt het bos dus ook hoger dan waar je loopt. Ik heb me er zo aan lopen vergapen en zelfs op het bankje zitten genieten van het uitzicht, dat ik gewoon straal vergeten ben er een foto van te maken. Je zult dus zelf moeten gaan kijken. ;-) Het enige wat jammer was, is dat je tegen een betonfabriek aankijkt wanneer je de hoek om komt, maar die wordt vanzelf weer onttrokken aan je blik als de gewassen maar een beetje willen groeien. Vervolgens loop je door Wanssum en ga je op Meerlo aan. Vlak voor Meerlo mag je over het terrein van een klein kasteeltje. Het is er zo vredig en idyllisch, dat je er gelijk wilt blijven. Ook al word je weggewoeft door de tibettaanse mastiff die er zijn eigen weide heeft. Onder de treurwilg staan uitnodigend een bankje en tafel en als je onder het poortgebouw door bent gelopen, staat er een zelfgemaakte pieterpadwijzer: 359km gehad, nog 131km te gaan.



Direct na Meerlo loop je langs de Groote Molenbeek. Als ik erlangs kom, is de loop van het snelstromende beekje wat erop inhaakt net verlegd. Veel bochten en hoogteverschillen zullen ervoor zorgen, dat dit een prachtig natuurstukje wordt. Daarna een flink stuk asfalt waarbij ik me steeds voorhoud bij een volgend bankje een pannetje noodles te maken, maar er komt alsmaar geen bankje. Als mijn voeten werkelijk gaan protesteren, zet ik mijn pannetje in het grind aan de voet van een kruis. Anderhalve kilometer verder kom ik Swolgen in, waar szondags geen OV rijdt. De dame van de deeltaxi hoort direct aan mijn dialect (en het feit dat het zondag is) dat ik een pieterpadter moet zijn en zo kom ik alsnog thuis die dag.



>> Vervolg van het Pieterpad >> klik hier >>