pieterburen-winsum-groningen-zuidlaren-rolde-schoonoord / schoonoord-coevorden-hardenberg / hardenberg-ommen / ommen-hellendoorn-holten / holten-laren / laren-vorden / vorden-doetinchem-hoch elten-millingen / millingen-groesbeek / groesbeek-gennep / gennep-vierlingsbeek / vierlingsbeek-swolgen / swolgen-venlo / venlo-roermond / roermond-peij / peij-st pietersberg

vervolg van

Het Pieterpad


Zondag 01 januari 2006 van Hardenberg naar Ommen, 25 kilometer.

Vandaag staat me veel bos te wachten. Om voor het donker uit de bossen te kunnen zijn, heb ik de eerste trein genomen die me om half elf in Hardenberg afleverde. Dat is wel jammer van de winter en het OV: je moet echt opletten dat je niet te laat start. Vanaf het station waar ik samen met nog een pad-enthousiasteling uitstap is het een kilometer of 7 door dorp en vervolgens vlak land lopen om in Rheeze uit te komen. Het heet een dorp te zijn, maar gehucht komt beter overeen. Trouwens wel een mooi gehucht. Ik eet er mijn boterham, drink er een bakje thee bij en de mede-enthousiasteling komt me voorbij.

Een paar graden boven nul is het en dat merk je wanneer je stilzit, dus met koude vingers en rode oren weer aangestapt. Goed vijf kilometer verder ben ik een hl lang stuk alsmaar rechtdoor door het bos gegaan en heb reenwissels gekruist om ineens een mooi klein stukje heide tegen te komen.

Nu nog maar een klein stukje verder en je stapt het bos uit langs een pracht van een stukje land, tussen een boerderijtje en de schuurtjes door. Echt zo'n plekje wat je voor jezelf zou willen hebben. En dan sta je op de Tsplitsing waar het Overijsselpad zich een poosje aansluit bij het Pieterpad.

Kort daarop kwam ik over de Vecht die ik al heel wat keertjes kruiste tot nu toe. De stuw heeft een behoorlijk verschil momenteel en het water buldert onder me door. Het mooie aan deze stuw is de vistrap ernaast. Aangezien vissen niet de horde van de stuw kunnen nemen, is er een soort van omleiding gemaakt. Vissen kunnen wel via de trap stroomopwaarts komen. En stroomafwaarts natuurlijk. De kracht die hiermee gemoeid is, hebben alle vissen wel, zodat dit een goed te nemen obstakel is. Langs de Vecht zijn 8 van deze vistrappen, evenveel als er stuwen zijn.


En dan kom je in Junne aan. In tegenstelling tot het vlakke bos wat achter me ligt, loop ik hier het relif tegemoet. Enkele meters maar, maar het oogt gelijk zo lekker. Dat ik dwars door de bagger moet maakt niet zoveel uit. Liever door de zwarte drek zoals nu, dan over de keihard bevroren paden witzand zoals het stuk bos wat achter me ligt. Ik heb er nu zo'n 18 kilometer opzitten, met in totaal een minuut of vijftien, twintig pauze en mijn benen voelen ineens als blubber. Over een kilometer is er een picknicktafel, zo meldt het boekje hoopvol, dus ik ga nog eventjes door, maar ben blij als ik mijn voetjes even omhoog kan doen. Een kwartiertje maar; even een boterham, een bakje thee en daar is de mede-enthousiasteling weer, die ik dus ergens weer voorbij moet zijn gelopen. Nu kijkt hij me eens aan, of het nog wel gaat met me? Lief. :-) We babbelen wat over vogels, hij vertrekt weer en ik pak nog even een twixje voor ik weer ga.

Om voor het donker uit het bos te zijn, moet ik niet te lang meer treuzelen. Ik ben namelijk laatst, ergens, mijn hoofdlampje verloren en daar kwam ik natuurlijk gisteravond laat pas bij het rugzakpakken achter. Geen tijd meer om een nieuwe te kopen. Dus huppetee, in de benen. Dat kwartiertje heeft me goed gedaan. Mijn benen en voeten zijn weer helemaal wakker, mijn schouder begint te protesteren, omdat ik vandaag alles met stokken loop en de spirit is hoog, of goed, of hoe heet dat? Nog zes kilometer. Ik kruis een spoorlijn en loop verder door het bos, als ik ineens een typerend gekras hoor: het geluid van een raaf. Van twee raven zelfs. Helaas te ver van mij weg om even te gaan kijken, maar als ik probeer het geluid na te doen, blijft n van beiden me steeds antwoorden. Of weghonen, dat kan ook. Toch byzonder, want zovaak kom je raven niet tegen.

Dan nog eens terug over de spoorlijn, vervolgens de buitenwijken van Ommen ingelopen, en het is al knap aan het schemeren. De hele dag grauw weer gehad, ik zag zelfs om half drie al de eerste witte wieven langszweven, dus het is ng eerder avond. Maar ik ben goed op tijd voor de trein die maar eens per uur rijdt en ik geef toe, ik heb het grootste gedeelte van de reis geslapen. Gelukkig had ik dat voorzien en mijn mobiel op alarm gezet drie minuten voor mijn overstap.


>> Vervolg van het Pieterpad >> klik hier >>