pieterburen-winsum-groningen-zuidlaren-rolde-schoonoord / schoonoord-coevorden-hardenberg / hardenberg-ommen / ommen-hellendoorn-holten / holten-laren / laren-vorden / vorden-doetinchem-hoch elten-millingen / millingen-groesbeek / groesbeek-gennep / gennep-vierlingsbeek / vierlingsbeek-swolgen / swolgen-venlo / venlo-roermond / roermond-peij / peij-st pietersberg

vervolg van

Het Pieterpad


Woensdag en donderdag 18 en 19 januari 2006 van Ommen naar Holten, 19 en 15 kilometer.

Ik leer. Ik mag dan van het type zijn, dat graag alles voorbereid en bij de hand heeft, maar ik leer echt. Vooral om te minderen. Ik weet zeker dat ik nog steeds meer meesjouw dan velen in het kader van safety first, maar 't blijft maar minderen. Hoezo? Nou, ik heb deze keer mijn kleine Dinky meegenomen. Een hondje van een paar kilo, korte pootjes, maar zekerheidshalve (heb je haar weer!) heb ik ook haar 'draagzak' meegenomen. Ze is namelijk al bijna elf jaar, heeft ooit haar knie uit de kom gehad en daar nu artrose aan. En die draagzak moest ook in mijn rugtas, dus het werd minimaliseren. En dan had ik nog ruimte over, tadaa.

Vanwege de voordeeluren na negen uur met de trein vertrokken. Ik heb overigens nog gefoeterd, omdat in de trein geen toiletpapier was, maar mensenlief, langs de LAW ligt genoeg. Is het zo moeilijk om even een kuiltje met je hak te maken voor je hurkt? Maar goed, tegen twaalf uur kon ik van start in Ommen. De eerste twee koffiekopjes overgeslagen, wij waren immers zo fris als een twee hoentjes en wilden eerst de Archemerberg achter ons hebben. En dan zou er ergens tegen de Lemelerberg een mooi stulpje zijn, waar we eens lekker languit aan de warme chocomel zouden gaan. De vele jeneverbessen waar we eerst langs en later zelfs tussendoor wandelden zijn schitterend en natuurlijk kon ik het weer niet laten om uit te vogelen hoe de daaraanhangende plukken reeŽnhaar voelden. Want reken maar dat het hier stikt van de reeŽn, hun wissels, sporen, vacht, ligplaatsen en keutels bewijzen dat. Dit gebied is door hen drukbezocht.

Met het mooiste winterweer van de wereld over de berg gegaan om uit te komen bij de zessprong waar je even een zijstap kunt maken naar een monument en het aangegeven koffiekopje. Ha, ik verheugde me al op iets warms en Dinky kon ook wel even wat rust gebruiken. Dus vol goede moed kwamen wij voor een gesloten deur. Even had ik de neiging om om te draaien en dan maar gewoon door te lopen, maar Dinky moest wat eten en er stonden toch wat stoelen gestapeld op het kale terras, dus ik heb een zitje gemaakt, mijn rugzak een beetje in de wind gezet, het harige fleecekleedje op een stoel gedrapeerd en zo zaten wij aan zelfmeegebrachte warme chocomel, een kluifje en een twix met modderpoten en drekschoenen. Kies maar wat bij wie hoort. :-) Het zonnetje scheen een beetje iel op ons neer en eenieder die passeerde moet jaloers geweest zijn op mijn dampende beker en mijn innig tevreden gezicht.

Dra toch weer opgestapt, want je koelt nou eenmaal af. Kort erop kwamen we het bos uit en in Lemele aan, waar ik Dinky in haar draagtas in mijn rugzak heb gedaan, zodat haar koppie er bovenuit stak en ze alles mooi in de gaten kon houden. Een stukje verder langs het Overijsselsch Kanaal stond ook een koffiekopje aangegeven, maar daar waren geen honden toegestaan, nou dan niet. Dus ik sjouwde verder, met een iets te korte pauze en vijf kilo extra op mijn rug over vlak terrein (wat ik zwaarder lopen vind dan oneffen, heuvelig terrein) maar gelukkig maar weinig asfalt. Toch besefte ik me tegen een uur of half vijf, dat ik de hospita voor die avond maar even moest bellen, want dat zou ik doen als het na vijven zou worden. En ik moest nog zes kilometer, terwijl het bijna half vijf was en dat in januari, dan zou ik in het donker door het bos moeten waar ik nu weer voorstond.

Eerst Dinky uit de rugzak gehaald, die dartel rond begon te springen waarbij ik me afvroeg waarom ik die in jesisnaam had meegesjouwd. Toen gebeld en het mensje was zeer bezorgd en raadde me aan toch vooral niet door het bos te gaan, en als ik dan toch persť wilde, dan moest ik het zelf maar weten. Nou krijg ik van dat soort opmerkingen altijd het tegendraadse gevoel van: "So what? Ik zal het wel even bewijzen!" Ik had tenslotte mijn hoofdlampje niet voor niets bij me. Maar gaandeweg, in prachtige schemer met merels die zich lieten horen en een geruisloos langszwevende uil, dacht ik aan mijn mannetje thuis, die me nooit zal vertellen iets niet te doen, maar wel een beetje bezorgd is, en bedacht ik me, dat ik wel een compromis kon sluiten voor hem. Dus tegen de tijd dat de schemer overging in pikkenacht stapte ik bij Hellendoorn het bos uit. En dan is het ineens weer schemer, want de naaldbomen maakten het zo donker.

De laatste twee kilometers waren zwaar, want weinig rust gehad vandaag, en asfalt, en honger, en een geÔrriteerde enkel, maar de schnitzel bij 'In de Tonne' werd snel geserveerd en was lekker, en ik lag er wat later vroeg in, om de volgende ochtend er weer vroeg uit te komen, want Dinky moest plassen.

De volgende ochtend was grauw en klam en de mist was gewoon vast te pakken. Gelukkig ben ik geen mooiweerwandelaar. Dus binnen enkele minuten was ik met een enthousiaste hond het dorp uit en het bos weer in. De gevoelige enkel was na een kilometer ook weer ingelopen en zeurde niet meer en zo stapten wij een kilometer of vijf bos weg onder een deken van stille mist om aan te komen bij een groot open heide terrein langs de Haarlerberg. Waar uiteraard de wind opstak en alwaar het ook begon te regenen. Het kwam nog niet met bakken uit de lucht, dus ik hoopte dat mijn fleecevest het nog wel even zou uithouden tot aan de bosrand. Maar toen ik dan uiteindelijk bij een schuilhut kwam langs het veld na het overgestoken te hebben, was ik klam. Vest gewisseld voor mijn jas, alle ventilatieritsen geopend en verdergestapt. Vandaag geen koffiekopjes tot in het laatste deel, dus mijn doel was een mij bekende schuilhut bij een uitkijkpunt op de Holterberg. In de regen - die gelukkig niet op volle sterkte is losgebarsten, maar die ook niet meer wilde stoppen - door het druppende bos gewandeld en bij de schuilhut een windluwe hoek gepakt, broodjes, brokjes, water en een lollie genuttigd tot Dinky begon te trillen. Tijd om weer verder te gaan.


Het laatste stuk lopen is een lange rechte bosweg, wel onverhard gelukkig, en ook mooi. De drie koffiekopjes heb ik maar overgeslagen, we zijn gelijk doorgelopen tot aan de trein, waar vooral Dinky klef en modderig aankwam. Dus ik heb haar maar eens goed drooggewreven, zodat ik zelf net een haarballetje werd en we hebben de trein naar huis genomen, waar ze heerlijk heeft geslapen.


>> Vervolg van het Pieterpad >> klik hier >>