pieterburen-winsum-groningen-zuidlaren-rolde-schoonoord / schoonoord-coevorden-hardenberg / hardenberg-ommen / ommen-hellendoorn-holten / holten-laren / laren-vorden / vorden-doetinchem-hoch elten-millingen / millingen-groesbeek / groesbeek-gennep / gennep-vierlingsbeek / vierlingsbeek-swolgen / swolgen-venlo / venlo-roermond / roermond-peij / peij-st pietersberg

vervolg van

Het Pieterpad


Zondag 9 april 2006 van Millingen naar Groesbeek, 20 kilometer.

Het lekkere van dichter bij huis, is dat je niet zo ellenlang in treinen en bussen hoeft te zitten voor je kunt gaan lopen. Dus deze keer van Den Bosch naar Nijmegen getreind, de bus gepakt naar Millingen aan de Rijn en voordat ik daar aankwam, werd het me al zwaar te moede. De bus moest zich door massa's mensen heenwringen. Allemaal wandelaars, want er was iets uitgezet, ik meen ergens een 20 en een 30 kilometer route gezien te hebben. En niet vanwege die mensen hoor, maar ik heb een hekel aan volk om me heen en zeker mensen die bij bosjes met me meewandelen. Gelukkig even voor Millingen week de route af, dus ik haalde opgelucht adem en begon aan de tippel.

Over stenen en asfalt liep ik de kilometers naar het eerste dorpje Leuth op de route, en jawel, daar ruim voor kwam ik de bosjes wandellieden al tegen. Gelukkig al iets uit elkaar gevallen. Niet de mensen, maar de bosjes. En nog gelukkiger liepen we precies tegengesteld, dus geen mens die alsmaar voor of achter me liep. Vervolgens even een stukje van hun route af, waar ik nog steeds asfalt liep te trappen op vlakke, vlakke wegen met af en toe een mooi gesitueerd huisje, maar toen bij Leuth kwam ik ze weer tegen.

In het dorpje was ieder terras bezet, iedereen en alles kakelde door elkaar heen en ik liep stug voor me kijkend verder, blik op oneindig. Of in ieder geval blik op de heuvelrug, als ik de kans kreeg. Verleidelijk lonkte ze naar me: "Kom maar, hier is het rustig, hier is het niet meer vlak." Het dorpje uitlopend onder de Kapitteldijk langs werd me nog een blik tussen loopvolk gegund op een watertje, alvorens ik de dijk mocht oversteken. Weg van de drukte.


En daar is de grens. De Hauptwasserung stroomt onder me door en achter me ligt Nederland, voor me Duitsland. De grenspaal heb ik jammerlijk gemist, maar het zicht op de naderende heuvelrug maakt veel goed. Ik loop nog steeds op asfalt en vlakke bodem, maar het is wel Duitse bodem, en op de één of andere rare manier word ik daar blij van. Vlak voor het dorpje Zyfflich zie ik een ooievaar vliegen. Mezelf nog in de ogen wrijvend, ben ik hem alweer kwijt, maar even later loop ik zowat recht onder het nest door. Moe schikt en pa plukt af en aan de weiden rondom leeg en brengt snavels vol takken naar moe.

Na Zyfflich eindigt eindelijk het asfalt, en ik loop langs het Wylerbergmeer Nederland weer in. Voor me ligt de Duivelsberg. Eindelijk iets minder vlaks. Gelijk een flink stijgertje, maar daarachter wacht een leuk uitzicht en het pannenkoekenhuis. Hier krijg ik twee regenbuitjes en een hagelbui over me heen, maar de lekkere salade maakt veel goed. Dik de helft gehad nu en al het mooie ligt nog voor me: onhollands onvlak. Heerlijk.



Eenmaal in Groesbeek stond ik natuurlijk bij de verkeerde bushalte (over 't spoor in plaats van ervoor), maar een aardig echtpaar dacht al zoiets en heeft me geheel belangeloos de juiste halte gewezen, zodat ik nog net de bus haalde.


>> Vervolg van het Pieterpad >> klik hier >>