arnhem-rozendaal / rozendaal-rheden / rheden-dieren / dieren-loenen / loenen-hoenderlo / hoenderlo-kootwijk / kootwijk-otterlo / otterlo-arnhem / wolfheze-arnhem / schaarsbergen-hoenderlo / hoenderlo-roekel / roekel-lunteren / wolfheze-lunteren / kootwijk-hoog soeren / vaassen-hoog soeren / elspeet-vaassen / kootwijk-putten / garderen-hoogsoeren-elspeet-garderen / elspeet-putten


vervolg van

Het Veluwe Zwerfpad


Maandag 17 september 2007.

Ik tref het. Het is droog als ik opbreek, ondanks de regenvoorspelling. En ik krijg een lift vanaf de camping naar het station. De kilometers die ik daarmee win, verlies ik weer als ik vertrek van station Dieren en misloop. Uiteindelijk blijken er op minimaal twee achtereenvolgende plaatsen markeringen weggehaald te zijn. Een vrouw met hond wijst me erop, want ze heeft in deze buurt al vaker mensen teruggestuurd naar de juiste route. Maar eenmaal gevonden vergeet je de frustratie.

Om de haverklap sta ik stil en geniet me suf van de uitzichten. Ik loop langs de Hangmat en kijk tot aan de Posbank. Het boekje zegt: "Tijdens de route loop je voor een groot deel langs de steile westhelling van het droogdal [...] De westzijde van het droogdal is een stuk steiler dan de oostzijde, omdat de zon er langer en feller op schijnt, waardoor de bevroren toplaag in de derde en laatste ijstijd in de zomer kon smelten en de helling afgleed."

Na de trap naar de gesloten Koepel de Kaap waar je gisteren nog een broodje kroket kon krijgen rechtsaf en over een houten bruggetje over de diep eronder gelegen Holle Weg.

Een klein stukje verder heb je legio bankjes en een parkeerterrein, maar ik ben er alleen op deze grauwe maandag. Het begint net te miezeren en ik schuil onder een overkappinkje, eet er een krentenbol en trek er mijn poncho en regenpijpen aan. Naar zodadelijk zal blijken, ben ik hiermee perfect gecamoufleerd! Enkele kilometers verder kom ik namelijk bij een kruising en in een hoek ligt een vieze poel met een heleboel verse wroetsporen eromheen. Dat vind ik machtig interessant, en ik draai me een kwartslag om dat goed te bekijken. En kijk recht in de grote donkere kijkers van een ree!

Ik sta direct doodstil, net als zij. Ze staat zo'n 15 meter bij me vandaan met haar lichte spiegel naar mij gericht en haar hoofd over de rug gedraaid om zich droog te likken. Wat weinig zin heeft, want het regent rustig verder. Als ik stilhoud, krijg ik na een minuut nog een doordringende blik, maar vervolgens begint ze gewoon te grazen! Ik druk mijn stokken in de modder (en ze vallen prompt in de drek, omdat ik niet teveel wil bewegen en ze dus niet voldoende aandruk) en doe heel kalm mijn armen onder de poncho, haal het fototoestel tevoorschijn en maak een foto. Helaas is het somber en regenachtig en heb ik een klein reistoestelletje bij me. Ze schrikt er niet eens van en graast rustig verder. Zo kwam het dat ik uiteindelijk bijna een kwartier lang in een straal van 10 tot 20 meter van haar vertoefd heb, want iedere keer dat ze wat verstapte en haar hoofd achter een boom of struik verdween, deed ik een paar passen in haar richting. Dt was echt een kicken kwartiertje!

De laatste paar kilometers tot aan station Dieren gaan door bos, weiland en Dieren zelf. Ik krijg het nog even voor elkaar dat de boswachter stopt en terugrijdt, omdat hij niet weet wat er nou daar een eindje van het pad af op de grond zit. Dat was ik dus, in mijn poncho, op mijn hurken, grote rugzak eronder, n grote bult donkergroen om een stronk vol paddestoelen te fotograferen. :-)


>> Vervolg van het Veluwe Zwerfpad >> klik hier >>