arnhem-rozendaal / rozendaal-rheden / rheden-dieren / dieren-loenen / loenen-hoenderlo / hoenderlo-kootwijk / kootwijk-otterlo / otterlo-arnhem / wolfheze-arnhem / schaarsbergen-hoenderlo / hoenderlo-roekel / roekel-lunteren / wolfheze-lunteren / kootwijk-hoog soeren / vaassen-hoog soeren / elspeet-vaassen / kootwijk-putten / garderen-hoogsoeren-elspeet-garderen / elspeet-putten


vervolg van

Het Veluwe Zwerfpad


Maandag 12 mei 2008.

Vannacht goed geslapen. De zomerzak hield het nt en de muggen lieten me met rust. Nadat ik mijn maag gevuld heb met water om de honger even weg te drukken en mijn spullen heb gepakt, loop ik langs een nog ontwakend veld. Oh en langs twee tentjes op het punt van afbreken. Als ik na een klein uurtje bij een picnictafel halt houd om te ontbijten, komen de drie uit de twee tentjes langs me afgelopen. Naderhand bleek, dat zij net als ik bij de laatste splitsing niet rechtsaf waren gegaan, maar rechtdoor. Echter zij waren zo slim om bij de volgende kruising het juiste spoor weer op te pakken, daar waar ik dus vol enthousiasme het geel-rood in tegengestelde richting weer opliep. Wel de juiste route, maar terug naar Hoenderlo. Zo kwam het, dat ik drie kilometer verder weer bij dezelfde picnictafel stond. Totaal toch vier kilometer extra, die ik aan het eind van de dag zou vervloeken.


Na enige onzekerheid en een mopper op mezelf, heb ik de juiste weg weer (!!) te pakken. Misschien zou ik toch af en toe even moeten lezen welke kant de route opgaat. Maar och, meestal gaat het goed met alleen markeringen volgen. ;-) Dan volgt er een onwijs mooi stukje bos. Een paadje slingert zich door een tot voor kort voor publiek afgesloten gedeelte, een voormalig wildrustgebied. Het doet heel erg on-Nederlands aan en ik geniet me suf. Zo suf, dat ik er geen enkele foto van maakte. Het komt uit op de Hoog Buurlosche Heide. Het is er warm, maar omdat het glooiend is, voel ik af en toe een zuchtje wind en ik hoor en zie er twee raven. Dit deel is mooi en rustig.

Dan even een uitstapje het bos in en bij het laatste (vakantie-)huis vul ik mijn water aan, hou een pauze een stukje verderop en loop vervolgens langs radio Kootwijk weer de Hoog Buurlose Heide op. Deze keer langs het fietspad op een mulle zandweg en bah, het is met bijna dertig graden geen lolletje. Ik zie er wel nog even een stukje radio Kootwijk, maar verder loop ik eigenlijk van de ene boomschaduw naar de andere.

Na gestrande fietsers weer in de juiste richting te hebben geholpen, lijkt het erop dat ik het bos in mag, maar het is enkel een overgang tussen de heide en de grootste west-europese actieve zandverstuiving: het Kootwijkerzand. Het eerste stuk stap ik over een pad tussen mossen en grassen die zich maar net kunnen vasthouden aan het zand onder hen. Het is behoorlijk heet en in de verte zie ik zand, veel zand. Mijn voorland?

Bij een bosrand aangekomen wandel ik erin en als ik het smalle stukje uitloop, mis ik een markering. Ik stop en gelijkertijd springen twee reen achter een jeneverbes uit. De n vlucht het bos in, maar de ander heeft niet in de gaten waar de eerste van schrok. Ik heb dus een ruime poos de tijd om haar te bekijken voordat ze haar vriendin achterna gaat. Ik loop om het bosje heen en kom weer uit bij een geweldige markering. Ooit stond het paaltje met geel-rood vast langs een paadje, maar het is niet voor niks een *actief* stuifduingebied, want het pad is gewoon weg. De kaart erbij en de meeste voetsporen gevolgd en zo kom ik met nog een extra kilometertje aan ergens in het midden bij een eenzaam paaltje waar ik een haakse bocht maak en het nog heter krijg. Nu is er werkelijk alleen nog maar zand voor me.



Aan de bosrand is het bar slecht gesteld met de markeringen, maar ik heb de mazzel, dat ik een omgewaaide boom met kruis toevallig zie. Dus ik keer en vanaf deze zijde is wel te zien waar ik heen moet. Mijn laatste slok lauw water glijdt door mijn keel, maar ik ben bijna bij bebouwing. Een echtpaar op klapstoeltjes in the middle of nowhere en een hond met waterbak zijn de eerste levende wezens na het zand. Uit de fles met hondenwater krijg ik wat geschonken en even later wordt mijn fles gevuld bij een huisje voor Kootwijk en krijg ik er nog een glas water extra bij.

Ze wijzen me een kortere en onverharde weg naar natuurcamping Zanderdennen en oh boy, wat sta je daar lekker! Ik had het trekkersveld voor me alleen en heb mijn zeiltje opgespannen met behulp van mijn gladgesneden wandelstok en de picnictafel. Schoenen uit, eten gemaakt - nasi met een garnalensmaakje, terwijl er maar 3% garnalen inzat - en toen hrlijk gedoucht. Ondanks dat ik mijn telefoon uit heb gehad, is de accu waarschijnlijk door de warmte op het Kootwijkerzand volkomen leeggetrokken. Een vriendelijke kampeerder leent me even haar mobiel en ik sein manlief in, dat alles OK is, maar dat ik dus geen contact meer zal opnemen tot thuiskomst. Na een hete choco nog wat gepraat met kampeerders op een belendend veldje om tegen elf uur in mijn slaapzak te kruipen. En geslapen tot half acht de volgende ochtend.


>> Vervolg van het Veluwe Zwerfpad >> klik hier >>