arnhem-rozendaal / rozendaal-rheden / rheden-dieren / dieren-loenen / loenen-hoenderlo / hoenderlo-kootwijk / kootwijk-otterlo / otterlo-arnhem / wolfheze-arnhem / schaarsbergen-hoenderlo / hoenderlo-roekel / roekel-lunteren / wolfheze-lunteren / kootwijk-hoog soeren / vaassen-hoog soeren / elspeet-vaassen / kootwijk-putten / garderen-hoogsoeren-elspeet-garderen / elspeet-putten


vervolg van

Het Veluwe Zwerfpad


Dinsdag 27 en woensdag 28 mei 2008 van Wolfheze naar Arnhem, 13 en 5 kilometer.

Na smorgens eerst nog even mijn krantenwijkje gelopen te hebben, snel alles in mijn rugzak gepropt en naar de trein gegaan. Ik vind het wel kicken dat ik zo weinig bij me heb, dat het allemaal in dat kleine rugzakje van 25 liter past. Bij station Wolfheze gaat de route direct het groen in. Na een kilometertje ofzo steekt de route de A50 over en daarna volgt er een waanzinnig mooi stukje natuur.


Meteen na het viaduct duikt de route het groen in. Na enig getwijfel of ik mijn boekje tevoorschijn zal nemen, omdat de markeringen niet overal even vaak en duidelijk zijn aangebracht, laat ik het toch maar in mijn rugzak zitten, want ik loop toevallig de juiste kant op en vind weer een markering. En dan kom ik in een stukje natuur wat in mijn Nederlandse Top Tien mag staan: heide, grasland, open loofbos, landbouwgronden, en daardoorheen slingert de Heelsumse Beek. Dit deel van de Wolfhezerbosschen wordt momenteel begraasd door runderen en ik zie er een ringslang in het beekje wat door de route een stuk gevolgd wordt. Het heeft minstens drie keer zo lang geduurd eer ik erdoor was dan noodzakelijk was, maar ik heb dan ook driedubbelop genoten. Achteraf (toen ik het boekje erbijnam) kwam ik tot de conclusie dat het licht geaccidenteerde terrein vijftien grafheuvels bevatte.






Hierna wordt het weer loofbos en langs een kronkelend beekje kom ik bij een paar Wodanseiken. Vier tot vijf eeuwen oude bomen. Overigens, ook de jongere bomen zijn ontzettend mooi, want "jonger" is soms een relatief begrip. Ik balanceer (en duvel er bijna vanaf als ik door de zoeker van mijn fototoestelletje naar mijn eigen voeten kijk) over een stam naar een afgebroken boom vol varengroei.

Uiteraard mis ik ergens een markering en begint het een beetje te regenen, maar na enig rondwandelen vind ik het geel-rood terug. Ik volg het oplopende paadje en sta op een viaduct. Ehhh, ik kn dit viaduct! Hier stond ik vier kilometer geleden k! Toch maar even het boekje uit mijn rugzak getrokken en gelukkig zit ik maar een paar honderd meter van de juiste route. Ik heb een grote lus gemaakt, waardoor ik bijna op het beginpunt uitkwam en daar ben ik weer tegen de richting in gaan volgen. :-)



Verder door het bos naar Oosterbeek. Na een stukje tussen huizen en het lager gelegen spoor gelopen te hebben, slaat de route af naar links en loop je tegen de Airborne Begraafplaats aan. Hoe langer ik er rondloop, hoe meer het me raakt. Knullen van achttien jaar, kruizen voor naamloze gevallenen, brrr. In gedachten loop ik verder, kauw even een koekje weg op een bankje gezeten en loop een wat oudere man met rottweiler tegen het lijf. Meerdere keren, want hij loopt zijn rondje over een deel van mijn route in tegengestelde richting. Weet waar de reen liggen te rusten en meer van die interessante informatie.

Een kilometer of twee verder zet ik mijn rugzak op een bankje bij het water, maar van zitten is het nooit gekomen. Terwijl ik een foto maak van het ven, zie ik iets bewegen aan mijn voeten in het water. Weer een ringslang! Ik ben een boooommmmmmm. Stil blijf ik staan en als hij langs een boom glijdt en even uit mijn zicht is, glip ik snel naar voren. Mijn geluk: hij komt het water uit op een halve meter bij me vandaan en glijdt zo over het pad onder de begroeiing aan de andere kant.



De laatste twee kilometer tot Het Lage Erf op een trajecten-knooppunt gaan nog overwegend door bos en dan ben ik op het plekje beland waar ik eergisteren dat leuke SVRcampinkje zag. Ik heb het kleine omhaagde veldje voor mij alleen en maak er mijn kamp. Halverwege schiet ik onwijs in de lach: nu weet ik ook waarom alles zo goed in mijn rugzakje paste. Ik ben mijn TAR (slaapmatje) gewoon vergeten! Zeiltje op de grond, poncho er overheen en de voet van de zomerslaapzak in de waterdichte hoes, maar de kou voel ik opkomen door de drie dunne laagjes. Maar als de nood het hoogst is...

Die nacht slaap ik onder mijn zeiltje, in mijn slaapzakje, p een dekbedhoes gevuld met stro! Af en toe een schouder of een heup in een kuiltje, maar ik heb het niet koud gehad! De volgende ochtend bijtijds vertrokken, want smiddags moet ik gewoon werken en het OV werkt niet altijd mee. Ik kom langs de warme bakker zodra ik wegga (en had niet al te veel gegeten om gewichtsredenen) (van mijn rugzak!!!) en mijn maag knort, maar ik ben zo vroeg dat zelfs de bakker nog niet open is. Een mooi stukje bos verder zie ik iets boven een veld een bankje, een ideaal plekje om mijn rugzak te plunderen en de laatste restjes krentenbol en koekjes te eten, maar dat bankje is van de NSroute en niet voor mij deze keer. In park Zijpendaal word ik beloond met een mooi doorkijkje, ik eet er vervolgens alle kruimels die ik nog kan vinden en loop ook nog even onder de waterval door onderweg naar het station. Hier kan ik wel weer even op vooruit.




>> Vervolg van het Veluwe Zwerfpad >> klik hier >>