arnhem-rozendaal / rozendaal-rheden / rheden-dieren / dieren-loenen / loenen-hoenderlo / hoenderlo-kootwijk / kootwijk-otterlo / otterlo-arnhem / wolfheze-arnhem / schaarsbergen-hoenderlo / hoenderlo-roekel / roekel-lunteren / wolfheze-lunteren / kootwijk-hoog soeren / vaassen-hoog soeren / elspeet-vaassen / kootwijk-putten / garderen-hoogsoeren-elspeet-garderen / elspeet-putten


vervolg van

Het Veluwe Zwerfpad


Dinsdag 09 september 2008, van Roekel (bij Otterlo) naar Lunteren, 14 kilometer.

Deze ochtend doe ik rustig aan, laat mijn zeiltjes drogen terwijl ik een ontbijtje maak in het keukentje van de camping en ga in stralende zon op pad. Al snel kom ik bij een slagboom waar bij de markering ook een notitie staat, dat hier niet gemarkeerd mocht worden. De Valouwe heet het en ik geniet me er te pletter. Ik besluip er ook nog een poes die zijn prooi aan het besluipen is en slinger door het mooie gebied waar de spinnenwebben nog bespiegeld zijn van de dauw. Hierna volgt het Wekeromsche Zand waar ik de makkelijkste route volg -dus niet over het zand- en een uitgebreide vroege lunch heb op een bankje voor een vennetje, meteen in de bosrand.



Vervolgens kom ik bij De Vijfsprong waar prehistorische akkers zijn gereconstrueerd, de Celtic Fields. Omdat mijn water op is, probeer ik bij de paar aanwezig woningen wat te vinden, maar niemand is thuis en de één heeft geen kraantje buiten, de ander een hek met een hond die ik absoluut vertrouw in zijn waakkunsten en een heel groot perceel heeft twee woest blaffende honden zonder hek, maar met een erg goed gevoel voor erfgrenzen, want ze komen niet langs een onzichtbare lijn. Echter, ik zie dat de ene hond geen probleem zal worden en ga mijn hondenkennis en geluk eens testen bij de mechelse herder die uit zijn dak gaat tegen alles en iedereen die passeert. Dus ik loop het terrein op, mijn stokken op een compleet niet-aanvallende manier bij me gestoken en richt me op de herder. Hij laat me door en ik bel aan bij de woning. Niemand thuis. Dus ik loop een stukje om het huis en vind een kraantje, tap mijn fles vol en ga weer. Opnieuw word ik door de herder benaderd en nu ben ik minder op mijn hoede, waardoor hij wat meer bravoure toont, maar ik kom toch zonder kleerscheuren langs hen. Het is voor de tweede hond trouwens toch te warm, want hij is lekker in de schaduw gaan liggen en kwispelt een keer als ik langskom.

Dan kom ik langs een stukje maisvelden en hooiland in een mooi mozaiek als je tegen de heuvel opkijkt. Het leuke is, dat ik eerst langs de bomenrij loop en omhoog kijk, dan langs het maisveld en de solitaire boom langs de boerenkar terug en nu weer helemaal bovenlangs vervolg in de originele richting. Tussendoor heb ik ook nog even bij een oude Germaanse put gekeken uit de ijzertijd, dus zo'n 2300 jaar oud.

Wat later kom ik langs de Lindeboomsberg. Het kaarsrechte pad brengt je tot bij de oude linde met de drie grote keien die de zonsopkomst en ondergang aanduiden van zowel de langste dag als de kortste dag van het jaar en ook nog de steen die het punt aangeeft dat in 1930 tot het middelpunt van Nederland werd verklaard.



Nu nog een laatste stukje naar Lunteren. Een fietspad voert me op enige hoogte langs uitgestrekte maisvelden waar ik nog een lesje krijg van een tegemoetkomende oudere heer die een pauze nodig had omdat hij niet in één ruk naar boven kon fietsen. Over mais. Toch leuk en leerzaam. :-)


>> Vervolg van het Veluwe Zwerfpad >> klik hier >>