arnhem-rozendaal / rozendaal-rheden / rheden-dieren / dieren-loenen / loenen-hoenderlo / hoenderlo-kootwijk / kootwijk-otterlo / otterlo-arnhem / wolfheze-arnhem / schaarsbergen-hoenderlo / hoenderlo-roekel / roekel-lunteren / wolfheze-lunteren / kootwijk-hoog soeren / vaassen-hoog soeren / elspeet-vaassen / kootwijk-putten / garderen-hoogsoeren-elspeet-garderen / elspeet-putten


vervolg van

Het Veluwe Zwerfpad


Zondag 21 en maandag 22 september 2008 van Wolfheze naar Lunteren, 22 kilometer.

Het Veluwe Zwerfpad is een knooppunten-wandel-netwerk in de vorm van een 8 met in iedere cirkel een driehoek. De route die ik nu zou gaan lopen van Wolfheze naar Lunteren, maakt dat de onderste helft van de 8 helemaal dicht komt voor mij. Soort van mijlpaal, net als bij het Pieterpad bij Vorden van het ene op het andere boekje overstappen. Het is niet een nieuw pad wat je dan start, maar zo voelt het wel een beetje. Ik heb nu drie dagen vrij en beloon mezelf voor het dichtlopen van de onderste cirkel met een bronstexcursie, maar eerst nog even een beetje loopwerk.

Vanaf station Wolfheze gaat het een stukje langs het spoor en hoewel de ochtend koud was, trek ik nu al binnen een kilometer mijn trui uit en vervolg in een shirtje. Mensen die achter me aanlopen blijven ongeveer op dezelfde afstand. Eerst loop ik een beetje op ze uit, maar na een kilometer of drie krijg ik alweer last van mijn voeten. Af en toe even een halve minuut de constante druk van de zenuwen maakt dat het te doen blijft. Trekt later op de dag wel bij. Na nog een kilometer kom ik langs een bankje, maar ik douw nog even door tot bij restaurant Planken Wambuis. Mijn achtervolgers zijgen wel neer op dat bankje, waardoor ze een leuk schouwspel mislopen, want net dat moment hoor ik een hert burlen. En honderd meter verderop zie ik het hert bij hinden staan. Ik houd gedurende enkele minuten halt en hoewel de hinden me opmerken en weggaan, blijft het hert een tijdje staan alvorens in het bos te verdwijnen. Gaaf!


Nadat ik bij Planken Wambuis een stuk appeltaart en een chocomel als lunch heb gebruikt en een appel koop voor onderweg, loop ik verder. Ik blijk vol in de fuik te lopen van een paar uitgezette wandelingen en natuurlijk is het stikdruk. Na de Oud-Reemsterhei valt een groot deel wandelaars af en ik wil nieuw water scoren bij iets wat op mijn kaartje als bebouwing eruitziet. Helaas is het verlaten en is ook de hoofdkraan afgesloten, dus ik loop verder tot ik bij een afslag naar theehuis De Mossel kan om er mijn fles te vullen. En oké, ook om een jus d'orange te drinken en even het toilet te bezoeken. :-) Verfrist ga ik weer verder.



Na veel hei en ook bos zie ik ineens een trappetje naar een soort plateau langs het pad. Uiteraard ga ik erop kijken en het blijkt een uitkijkplateau te zijn, de Valenberg. Van daarboven kijk ik uit over het Mosselsche Veld en de laagjes Veluwe erachter. Semi-wilde paarden en wat runderen struinen vrij rond op de velden. Wat later vallen de oude grafheuvels me op.


En dan volgt opnieuw een ongemarkeerd stuk, en weer is het over het particulier landgoed De Valouwe met aparte velden en midden op mijn route een afgezette weide met daarin allerhande springtoestellen voor paarden. Veel houtbewerking hier, en wat verderop neem ik even pauze zittend op een soort voederruif op een heuveltje.

Het laatste stukje gaat door het Wekeromsche Zand. De laatste loodjes voor vandaag. Ik voel ze wel, maar dat heb ik altijd zo tegen het eind. De uitzichten zijn er overigens niet minder om, integendeel. En ik eindig op camping De Rimboe waar ik veel bekijks heb zo onder mijn zeiltje. Niet dat dat lang duurt, want de dagen korten en al snel is het te donker en val ik lekker in slaap.




De volgende ochtend doe ik lekker rustig aan, ik heb de hele dag de tijd. Ik wandel de laatste kilometers naar station Lunteren, neem er de bus naar Otterlo, check in op een camping nabij de ingang van het nationaal park, eet een uitgebreide pannenkoek en heb s avonds een bronstexcursie. In het donker loop ik terug naar de camping, lig er onder mijn zeiltje nog wat te lezen en word de volgende ochtend gewekt door een scheldende eekhoorn, omdat ik het lef had mijn zeiltje aan de stam van zijn of haar walnotenboom te binden. Het diertje schiet de boom in, laat wat walnoten op mijn dak stuiteren en roetsjt er weer snel uit. Zijn broers en zusjes zijn ook druk bezig en ik heb er mooi zicht op zo vanuit mijn slaapzak. Hier kom ik nog eens terug, zeker weten.


>> Vervolg van het Veluwe Zwerfpad >> klik hier >>