arnhem-rozendaal / rozendaal-rheden / rheden-dieren / dieren-loenen / loenen-hoenderlo / hoenderlo-kootwijk / kootwijk-otterlo / otterlo-arnhem / wolfheze-arnhem / schaarsbergen-hoenderlo / hoenderlo-roekel / roekel-lunteren / wolfheze-lunteren / kootwijk-hoog soeren / vaassen-hoog soeren / elspeet-vaassen / kootwijk-putten / garderen-hoogsoeren-elspeet-garderen / elspeet-putten


vervolg van

Het Veluwe Zwerfpad


Maandag 29, dinsdag 30 en woensdag 31 december 2008 van Kootwijk naar Hoog Soeren, 18 kilometer.

Ze gaven al een week lang aan, dat de temperaturen lekker onder nul zouden gaan. Dus een perfecte mogelijkheid om eens uit te testen of ik dat wel leuk vind: op pad overdag en snachts in vrieskou. Zo kwam het, dat ik het plan opnam om in de avond op een gesloten natuurcamping in Kootwijk te gaan staan, dus zonder enig sanitair. De volgende dag zou ik naar Hoog Soeren lopen om daar weer op eenzelfde camping te gaan staan, en dan de ochtend daarna weer naar huis.

Het was een uur of half tien in de avond toen ik afgezet werd door de regiotaxi. De chauffeuse wilde me eigenlijk liever mee naar haar huis nemen, me daar in de logeerkamer leggen en me de volgende ochtend weer hier afzetten, maar daar kwam ik niet voor natuurlijk :-) Eigenlijk wilde ik mijn nieuwe gasbrander ook uittesten, maar die was nog niet binnen.

Op een forum schreef ik het volgende:
Ironisch: om 19u00 stapte ik op de trein en om 19u45 kreeg ik een smsje van mijn man: "Je gaat dit niet leuk vinden, maar ik krijg net je nieuwe brander en wat gasblikjes binnen." Echter, ondanks de koude heeft mijn simpele prikblikje primagaz mij voorzien van kokend water.

Ik kwam om ongeveer 21u30 aan bij de bosrand waar ik ooit één keertje op de natuurcamping gestaan had. Gelukkig vond ik het terreintje waar ik het de vorige keer achterliet. Verkleumde vervolgens even volkomen omdat ik pal naast grofwild stond wat ik wel hoorde, maar niet zag en legde er daarna mijn zeiltje, TAR, fleeceje en slaapzak neer. Zo, klaar. Gegeten had ik al, in de laatste trein nog even een grote bak warme chocomel gedronken en nu hoefde ik alleen nog maar even een paar rondjes te lopen om warme voeten te krijgen, wat ik deed met mijn tandenborstel in mijn mond en even later al bellend met het thuisfront om mijn man te vertellen, dat ik heel veel van hem hou.

Want dat doe ik altijd, stel je voor dat je onder een auto loopt of doodvriest zonder dat gezegd te hebben...

Aan de slaapzak zal het niet gelegen hebben - dus ligt het aan mij, maar ik lag weer eens volledig geMerino't in het dons gedraaid, omdat ik het never zou volhouden in alleen maar een slipje en een shirtje.

Toen ik van tent naar tarp ging was het een veel grotere overgang dan nu van tarp naar niks. Die tarp zorgt voor bijna evenveel buitengevoel, maar tevens voor het 'huissie-gevoel', dus een goeie combi van niks en alles. Het enige wat ik wel heel erg tof vond, was de kraakheldere nachtelijke hemel met ontelbaar veel sterren. En reken maar dat ik het een keer geprobeerd heb, dat tellen. Prachtige heldere stippen aan een gitzwart firmament.

Ik was met nagenoeg warme voeten de slaapzak ingegaan en had geen kruikje meer gemaakt. Het eerste deel van de nacht ben ik goed doorgekomen en halverwege heb ik een extra truitje aangedaan, omdat ik merkte dat ik nog net warm was. Maar zodra ik me een beetje verlegde, kreeg ik het nieuwe plekje niet warm. En zo kwam het, dat ik (lach niet) met een merino legging, merino t-shirt en twee merino truitjes, een dunne polyamide balaclava en een mutsie - ook al merino - weer heerlijk insliep om om kwart over zeven wakker te worden met de grote beer recht boven mijn giechel.

Mijn tenen waren niet meer warm, ik moest plassen en de wereld om mij heen was wit en erg koud. Voor zover ik dat doorhad dan via het openingetje van een kleine 15cm diameter. Maar of je nou moet plassen vanwege kouwe voeten of dat je kouwe onderdanen krijgt omdat je moet plassen weet ik niet. Wel weet ik, dat ik steeds koudere voeten kreeg en ook steeds erger moest plassen!

Dus ik in die zak aan het worstelen om mijn broek aan te krijgen die onderin gefrot zat, vervolgens een arm uit het inieminie gaatje gestoken om mijn bril te pakken, die op mijn snufferd gezet en me snel in mijn donsje gewurmd, toiletpapier en het vulliszakje bij elkaar gegraaid op de tast, want mijn bril besloeg en tussen de bomen gestapt: opluchting! Maar wel koud.

Er was die nacht -7 gemeten een kilometer verderop in het dorp. Ik hield maar koude voeten, maar wilde wel een warme choco, dus na het inpakken van mijn troep met laagje rijp liep ik naar het afgesloten sanitairgebouw voor mijn ontbijtje en stond even raar te kijken: er stonden twee fietsen. En een tentje! Ik ben daar snachts op nog geen twee meter langsaf gelopen! Maar warmer werd ik er niet van, dus ben ik die kilometer tot het dorp maar snel gaan lopen om daar een hotel in te duiken en op te warmen aan een bak hete thee. De eigenaar vond me niet goed snik overigens.

Maar mijn water was niet bevroren in de isozak in de rugzak.

Ja, dat was de eerste helft van het stukje op het forum. De koude voeten nam ik eigenlijk toch wel voor lief. Mijn handen waren snel weer warm, maar met de voeten duurde het iets langer. Daar moet nog iets op verzonnen worden. Stiekem wil ik gewoon al een poosje donssloffen :-) Komt nog wel. Maar het weer was fantastisch en de foto's zeggen wel genoeg. Overigens miste ik op een gegeven moment een markering. De route liep rechtdoor, terwijl het pad een bocht naar rechts maakt. Alleen was de route rechtdoor niets meer dan een dichtgegroeid bospaadje, getuige de vierde foto.

Na flink wat afwisselend terrein: bos, heide en het Milligse Zand kom ik aan bij het Kootwijkerveen. De zon schijnt over het bevroren water tegen het hellinkje waar ik op een bankje zit met de bomen achter me en aangezien ik in het zwart gekleed ben, voel ik het beetje warmte goed. Wanneer ik weer doorloop, blijken mijn voeten toch koud geworden. Echt doorlopen doe ik daarna ook niet, waardoor ik ook niet warmer word, maar ik onderzoek heel wat zoel- en veegplekken en vind uiteindelijk een borstelhaar van een zwijn, die ik wat later in Halte Assel triomfantelijk in mijn routeboekje plak, terwijl ik mijn tenen aan de kachel warm en mijn wat late lunch eet in de vorm van een broodje braadworst.

Hierna gaat de route een heel eind over een verhard fietspad langs de Asselsche Heide en wanneer ik daar van af mag slaan, loop ik over een paadje wat pas net weer opengesteld is. Ik ga nog een klein stukje door en maak wat foto's van de ondergaande zon, keer dan terug naar de route en loop nu naar een beukenbos. Vanwege het pas net geopende karakter, is het pad weggevaagd onder alle bevroren bladeren, dus ik gok maar een beetje waarheen ik moet. Plots hoor ik zwijnen naast me. De mensen die me iets later achterop komen, weten me te vertellen, dat hier de rustplaats is van een solitaire keiler. Nou, die is nu niet alleen.












De tweede helft van het stukje op het forum:
Behalve een heerlijke wandeling zonder snelheid en met veel opwarmstops, omdat ik toch alle tijd van de wereld had, heb ik ook nog zowat iedere veegboom nabij zoelplekken nagespeurd of ik nog een borstelhaar van een flinke keiler kon vinden en ik ben in deze opzet geslaagd! Ik heb em triomfantelijk in mijn routeboekje geplakt.

De tweede nacht was het terreintje waar ik zou overnachten veel opener dan het eerste, niet echt een leuk plekje ook en de avond zou nog lang duren voordat ik de zak in zou kruipen, dus ik deed lekker een geslaagde imitatie van een watje en posteerde me in een kleine pipowagen op een weerom gesloten natuurkampeerterrein, maar nu met beheerder nabij. Het zou deze nacht onder de -10 gaan en het voelde binnen niet anders dan buiten als het niet waaide, maar ik lag van de grond, uit de wind, binnen en op een dikke matras. Mijn fleeceje lag over me heen ipv onder me, ik had een kruikje voor mijn kouwe voeten en ik had een laagje merino minder aan. Ik heb het ook heerlijk warm gehad de hele nacht, geen centje pijn, echter wat gisterochtend een laagje rijp was, was nu een heuse ijslaag die ik niet uit mijn fleeceje kreeg en het voeteneind van mijn donszak kraakte, dus daarbinnen was ook één en ander bevroren zodra ik de zak uit was gestapt.

Maar wat nog spannender was: mijn water was nu ook deels bevroren! In de isozak, in de pipowagen, dus niet op de grond zoals gisteren. Kortom, ik heb het warmer gehad omdat ik binnen lag (met de muts van de mummy open), maar het was zelfs in de wagen kouder dan gisteren. Gisteren had ik ook heet water uit mijn thermos wat er de avond tevoren ingegaan was. En nu was het water in de thermos maar ternauwernood lauw te noemen, terwijl ik het er de avond ervoor kokend ingegoten had.

Na ontbeten en alles ingepakt te hebben ben ik naar het hotel aan de overkant van de straat gegaan waar ik me in het toilet even heb opgefrist, mijn schoenen heb opgewarmd en waar het stoom me uit de oren kwam vanwege de hitte. Gelukkig mocht ik snel weer naar buiten om nog een lekker stukkie te stappen.

Van net buiten Hoog Soeren mocht ik teruglopen het dorp in om de route weer op te pakken. Het is al half negen als ik het kerkje passeer, maar de schemering zit nog in de lucht. In het bos is het dan ook nog wat duisterder.




>> Vervolg van het Veluwe Zwerfpad >> klik hier >>