arnhem-rozendaal / rozendaal-rheden / rheden-dieren / dieren-loenen / loenen-hoenderlo / hoenderlo-kootwijk / kootwijk-otterlo / otterlo-arnhem / wolfheze-arnhem / schaarsbergen-hoenderlo / hoenderlo-roekel / roekel-lunteren / wolfheze-lunteren / kootwijk-hoog soeren / vaassen-hoog soeren / elspeet-vaassen / kootwijk-putten / garderen-hoogsoeren-elspeet-garderen / elspeet-putten


vervolg van

Het Veluwe Zwerfpad


Zondag 10 en maandag 11 januari 2010 van Elspeet, via Vierhouten naar Vaassen, 21 kilometer.

Zo, het heeft een jaartje geduurd, maar ik geloof, dat ik weer 'back in business' begin te komen wat wandelen betreft. Het is exact een jaar geleden, dat ik nog een deel van het VZP liep. Hierna heb ik een andere baan aangenomen en heb daar dan ook gelijk mijn knien mee geforceerd. En ermee doorgelopen, zodat het ook gelijk zo fout was, dat ik er nu nog steeds last van heb. Maar het lijkt er dus op, dat het toch wel een stukkie beter gaat. Tenminste, ik heb een flinke tippel met een niet te zware rugzak in de sneeuw gemaakt. En Artan was erbij.

Artan is onze Australische Kelpie van inmiddels bijna een jaar oud. En bonk energie en hopelijk mijn voortaan trouwe wandelmaatje. Hij heeft zich kranig geweerd deze eerste keer met het vrouwtje mee, ook al heeft hij zichzelf een beetje voorbij gestuiterd deze keer. Het had enorm gesneeuwd en het bleef maar koud, dus we waagden het erop, een last minute beslissing en ik vond de middag dat ik wilde vertrekken een campingbaas bereid me een zomerblokhut te verhuren voor een nachtje. Aldus vertrokken we -te laat- richting Elspeet.

In Elspeet aangekomen bleek de in het routeboekje beschreven driesprong niet (meer?) te bestaan. Nou loop ik met de editie uit 2006, dus dat zou niet zo heel raar zijn. Wat wel erg jammer was, is dat ik dus twee keer voorbij het beginpunt liep en het tegen schemer liep toen ik uiteindelijk de route kon oppikken. Ik had gehoopt tot Vierhouten te kunnen lopen, maar hoopte nu dan in ieder geval op voldoende weerkaatsing van licht op de sneeuw om mijn weg te kunnen vinden. Ik moest een groot stuk over de heide, dus daar zou het geen punt zijn. Artan stuiterde door de besneeuwde heide als een kruising van een blaffende sneeuwhaas en was he-le-maal in zijn element. Ik heb even mijn twijfelmomentje gehad. Heb op het punt gestaan dan toch maar om te draaien toen duisternis me in het eerste deel door het bos overviel. Maar dwarskop als ik ben, heb ik mijn weg voortgezet. Het was lekker koud en vooral erg mooi. Knerpende sneeuw onder mijn voeten en de rode dansende lichtjes van Artans halsband begeleidt door zijn uitzinnige geblaf de hele tijd over de stille heide.

Kort voor Vierhouten was het al lang en breed stikdonker en moest ik eigenlijk nog een stukje door het bos. Niet zo'n groot punt, ware het niet dat ik daar ook ergens van de route afmoest om op de camping te geraken. Maar er liep ook een weggetje in die richting en dat deed de route sowieso op enkele meters na aan, dus ik heb dan uiteindelijk maar een paar honderd meter die weg gevolgd. En zo belandden we bij de eigenaar van de mini-camping, die zijn momenteel niet in bedrijf zijnde blokhut aan Artan en mij wilde verhuren voor een nachtje. Ook binnen bliezen we nog ademwolkjes: k-k-koud, maar niet zo koud, dan wanneer we in de sneeuw hadden gelegen. Artan had zich lekker uitgeleefd, maar wilde niet gaan slapen. Alert gebleven tot ik ging slapen en vervolgens nog een halve nacht tegen vanalles gewoeft.

De volgende ochtend was het openen van n oog van mij alweer voldoende om hem happy rond te laten dartelen en hij heeft de rest van de dag geen rust meer genomen. Het was pas net weer zo goed als licht, toen we op weg gingen en we stapten zo van de achterzijde van de camping binnen tweehonderd meter weer de route op, perfect.



Na een kilometer of vijf, zes had ik al sporen van allerlei vogels, konijn, muis, de vos en zwijnen gezien. Met name op de paden waar geen menselijke voetsporen stonden. Wat eigenlijk wel raar was, omdat ik die al die tijd wel gezien had, maar nu ineens niet meer. Toen ik vervolgens een nieuwe markering wilde volgen in de aangewezen route, bedacht ik me, dat ik helemaal geen roodgeel volgde, maar geelrood! Eheu, en dat deed ik al zeker een kilometer, misschien anderhalf. En ik wist zelfs nog waar ik de fout ingegaan was. Maar kon natuurlijk op mijn topokaartje niet herleiden waar ik uithing aangezien alles bos was. En daar was de dwarskop weer, want ik had geen zin om terug te lopen, maar vermoedde, dat ik 'daar ergens' uithing. Ik zou doorlopen in de richting waar ik mijn route verwachtte en bij een markante markering oid nog eens in mijn boekje kijken of ik mezelf kon lokaliseren.

Eens moet dat fout gaan. Want tot nog toe heb ik met dat soort dingen altijd geluk. Misschien een beetje wijsheid, maar meer stijfkoppigheid :-) Bij een langgerekte smalle open strook in het bos aangekomen heb ik mijn boekje en topografische kaart erbijgepakt en waarempel, ik kon mezelf duiden en pakte niet veel verder de route weer op. Dus niet de roodgele, maar de geelrode!

En vervolgens vond ik, dat we wel een bakkie warm spul hadden verdiend. Aangekomen bij een weg die we moesten kruisen, ging ik vol goede moed richting het bakkie koffie dat in mijn boekje stond aangegeven langs die weg. Toen het begon te lijken, dat ik langer liep, dan het in het boekje leek te moeten duren, heb ik nog eens goed gekeken. Het bleek, dat het koffiekopje alleen maar aangaf, dat 'er ergens verderop' een gelegenheid was om wat te drinken. Op het volgende kaartje stond het ding beduidend verder weg van mijn route, maar och, nu waren we toch al een eindje onderweg, het was nog steeds koud, en mezelf sussend liepen we zo nog een roteind langs de weg verder. Tot ik bij een bepaald punt kwam waar ik bos zag wijken en weiland verschijnen, maar dat niet kon herinneren van mijn boekje. Wat bleek? Heel dat rottige koffiekopje was nergens te vinden. Dus berustend omgedraaid en een hoek van de terugweg afgesneden tot in het dorpje Gortel om daar de route weer op te pikken. Artan weer blij, want die mocht eindelijk weer los. En daar in dat gehucht zag ik ook wat het vermoedelijke koffiekopje was: een handgeschreven kaart wees terug naar een bepaald adres waar 's zomers ijs verkocht werd... sja.

In dit dorpje blaften soms honden naar ons, maar niet die ene die stilletjes achter zijn gazen deur zat. Reikhalzend keek hij ons na in zijn uit de kluiten gewassen hondenhok.

Meteen na Gortel toen we het beschermd dorpsbeeld uitstapten over het wildrooster hebben we dan maar een stop gemaakt. Artan zijn brokken en water en ik een in Vierhouten gescoorde snickers en snelle jelle weggespoeld met een flesje sport-drank. Dan zit de onderkant van je rugzak wel lekker met een dikke slaapzak erin. We hadden inmiddels een nog dikker pak sneeuw onder de voeten waarin zelfs gelanglaufd werd. En reken maar, dat Artan nog steeds als een dolle in die sneeuw heen en weer denderde. Zolang hij bezig was, merkte hij niet zo veel van de vermoeidheid en koude. De accu's van mijn fototoestelletje wel trouwens, want die wilde gisteren al meteen niets meer doen. Dan ben je blij met de huidige standaard van de mobiele telefoons, zodat er toch nog wat plaatjes gemaakt konden worden.


Het laatste stukje tot in Vaassen kwamen we aardig wat mensen tegen die zich allemaal vergaapten aan mijn rugzak, aangezien ze zich niet konden voorstellen dat iemand met deze temperaturen zou kamperen. Nou, lekker wel :-) Alleen niet deze keer, maar semi-kamperend in een blokhut. In Vaassen zelf kwamen we nog even langs kasteel Cannenburch gewandeld, alwaar geschaatst werd en waar we vervolgens de bus pakten. Op station Apeldoorn lag verse pekel, wat die arme Artan pijn deed aan de poten en eenmaal in de trein bleek pas hoe moe hij was, aangezien hij neerplofte en begon te rillen. Energielevel nabij nul. Dus ik heb bijna een uur met hem op schoot gezeten zodat hij wat sliep en warm bleef.


>> Vervolg van het Veluwe Zwerfpad >> klik hier >>