arnhem-rozendaal / rozendaal-rheden / rheden-dieren / dieren-loenen / loenen-hoenderlo / hoenderlo-kootwijk / kootwijk-otterlo / otterlo-arnhem / wolfheze-arnhem / schaarsbergen-hoenderlo / hoenderlo-roekel / roekel-lunteren / wolfheze-lunteren / kootwijk-hoog soeren / vaassen-hoog soeren / elspeet-vaassen / kootwijk-putten / garderen-hoogsoeren-elspeet-garderen / elspeet-putten


vervolg van

Het Veluwe Zwerfpad


Zondag 21 en maandag 22 november 2010: Garderen-Hoog Soeren-Elspeet-Garderen, 16 en 24 kilometer.

We hoeven ons niet te haasten vandaag, ondanks dat de dagen kort zijn. Want er moet maar zestien kilometer gelopen worden. Helaas zul je dan net zien, dat je iedere overstap mist, daardoor ook 55 minuten op de bus moet wachten en je daarom pas twee uur na geplande starttijd aankomt in het dorp dat twee weken geleden als opwarm-stop diende, toen we bij "De Bonte Koe" lunchpauze namen. Kortom, het is al twee uur ofzoiets als we in Garderen aankomen, dus ik loop meteen aan met een stuiterende Artan aan de lijn, die graag los wil na al die uren OV-en en wachten. Eerst Garderen uit langs de route waar we hem vorige keer binnenkwamen, een eindje over een polderweg en daarna het bos in.


Al meteen lopen we een soort kom in. Een grote diepe kuil, erg geliefd bij MTBers zo te merken. Het is een afgraving, een zandwinning uit 1982. Leuk stukje wel. Een stuk verder na het oversteken van een weg lijken we een crossterrein op te lopen. Zandpaden aan gort gereden en markeringen foetsie. Omdat de kaart in mijn boekje aangeeft dat we zo'n beetje loodrecht op heidegebied moeten koersen, kan ik toch de route weer oppakken en neem onderweg nog een groepje mensen mee, die totaal niet meer weten waarheen ze moeten lopen. Bij de heide aangekomen, neem ik Artan even kort naast me, want er staat-zit-hangt een man of vijftien te pauzeren pal voor het poortje wat wij doormoeten. Eén van de wandelaars probeert lollig om Artan onder mijn appèl uit te krijgen. Waarbij ik hem gewoon vrij geef en de beste man door de rest van zijn groep lelijk wordt aangekeken. Meteen door het poortje moet Artan aan de lijn, want er loopt vee. Niet dat hij dat opjaagt, maar dat zijn de regels. Kort daarna schrikt een tegemoetkomend paard aan de andere kant van het hek ineens van ons en de ruiter heeft de grootste moeite om het dier in bedwang te houden. Dus Artan afgelegd en mezelf beter laten zien aan het edele dier, waarna het - hoewel wat schichtig nog - ons passeren kan.


Na nog een laatste blik op de heide komen we aan bij het Uddelermeer. Het wildrooster wijst erop dat er vee loopt en wanneer we van het water weglopen en ik dus geen vrij zicht meer heb, lijn ik Artan aan. Nogmaals: niet omdat hij dat nou zo nodig heeft, maar regels zijn regels. En aan het geschreeuw van een andere baas te horen, komt er zodadelijk een kudde aanstormen, want het lijkt alsof zijn hond niet terug wil komen.



Na Artan onder een hek door te hebben laten tijgeren en ik er zelf overheen moest klimmen (je zult een duitse dog hebben!) omdat de poort op slot zat, komen we op de hei. Een lange rechte weg waarbij je drie kilometer verder kunt zien waar je het bos weer ingaat, loopt nu over de hei. Het is vier uur geweest en de zon zakt snel weg achter de bomen. Ik weet nu al, dat ik het laatste stuk niet bij daglicht ga halen.



Gelukkig geeft dat niets want omdat het rustseizoen is, ben ik gedwongen een andere route te nemen naar Hoog Soeren en deze gaat langs de weg. Ik ken deze weg en hoef dus ook niet meer op markeringen te letten. Zo komt het, dat Artan en ik een uur lang over asfalt struinen om bij een gesloten natuurkampeerterrein te komen. Er staat een grote tent met houten vlonder waar we de nacht in doorbrengen.

Het was koud vannacht. Ik heb onder Artan zijn eigen matje en semi-slaapzak nog een vierdubbel gevouwen deken gelegd die nog in de tent lag. Omdat ik hem de komende nacht op het tentzeil met eigen mat en zak moet leggen en daarmee de buffer van extra deken en vlonder mis, pas ik mijn wandelplanning een beetje aan. We lopen vandaag anderhalve etappe en gaan dan vanavond met de trein weer naar huis. Ik kan mijn jungske toch geen kou laten lijden...

Het blijft vandaag rond het vriespunt, maar we hebben prachtig weer. Zolang we lopen, lijden we geen kou. Al snel komen we weer over een wildrooster en betreden we de koninklijke houtvesterijen van Het Loo. We passeren eerst het Ruitersgat, waar ik een andere keer een vossenspoor over een boomstam zag gaan, die het meertje kruiste. De sneeuw liet dat toen mooi zien. Nu duikt Artan er blij in. Wat nou kou...

Hierna volgt er zo'n zeven kilometer lange boslaan. Gelukkig is er rondom veel te zien en is het goed weer, want ik ben niet zo van de lange lanen. Drie maal passeert mij een boswachter, waarvan eenmaal met een dood edelhert in de aanhanger. Allemaal zijn ze gecharmeerd van Artan, die ik bij me roep en afleg als ze passeren. Ook al moeten honden hier aangelijnd zijn, ze vinden dat hij goed genoeg luistert om me er niet over aan te spreken.

Op datzelfde stuk merk ik aan Artan, dat hij iets heeft gevonden. Iets anders dan gewoon een stok. Hij blijft heen en weer lopen tussen mij en iets een paar meter naast de weg, mij intussen dringend aankijkend. Het blijkt een behoorlijke geweistang te zijn. Het ligt in het water met alleen de bekerkroon er bovenuit stekend. De punten zijn aangevreten en Artan vindt het ding razend interessant. Wanneer ik em uit het water heb getrokken sleept Artan hem nog even mee, maar het is een stang van zo'n drie kilo. De eigenaar zal minstens tien tot twaalf jaar oud geweest zijn.

Voor conferentieoord Mennorode mis ik een afslag en daarom steek ik dwars door het bos om terug te komen op de route. Aangezien ik net een hek met wildrooster ben gepasseerd, ben ik niet meer bedacht op enig grofwild en daarom heeft Artan ze eerder in de gaten dan ik: een dozijn zwijnen wordt door mijn ineens zeer groot geworden hondje uit de dekking geblaft, waardoor ik ze allemaal in beeld krijg. Er zit maar zo'n twintig meter tussen hen en mij. Hierna doorkruisen we Elspeet, een stuk heide dat ik herken van een ooit ondernomen NS-wandel-tweedaagse en de B&B die ik daar toen aandeed, lopen we nog een stuk langs wat verspreid staande huizen, een watertje en de N302.

Tegen drie uur komen we aan op een groot heidegebied. We beginnen op het Speulderveld en doorkruisen daarna het Houtdorperveld via brede lanen en smalle schapenpaadjes van amper twee voeten breed.


Kort voor Garderen gaat het pad weer terug het bos in. Net als gisteren lopen we weer langs een afgraving. Het bankje bovenaan komt precies op tijd en ik geniet nog even van het uitzicht en een snack voordat we doorlopen en in Garderen uiteindelijk weer de bus terug naar huis nemen.



>> Vervolg van het Veluwe Zwerfpad >> klik hier >>